Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
У той час пачуў Ірад тэтрарх чутку пра Ісуса
У той час Ірад чацьвертаўладнік, дачуўшыся пра славу Ісусаву,
і сказаў слугам сваім: «Гэта Ян Хрысьціцель; ён уваскрошаны з мёртвых, і дзеля гэтага цуды дзеюцца праз яго».
сказаў падуладным сваім: «Гэта Ян Хрысьціцель; ён уваскрос зь мертвых, і таму цуды дзеюцца праз яго».
Бо Ірад, схапіўшы Яна, увязьніў яго і пасадзіў у вязьніцу за Ірадыяду, жонку Філіпа, брата свайго,
Бо Ірад схапіў Яна, зьвязаў яго й пасадзіў у вязьніцу за Ірадыяду, жонку Піліпа, брата яго.
бо Ян казаў яму: «Не належыцца табе мець яе».
Бо Ян гаварыў яму: «Ня можна табе мець яе».
І, хочучы забіць яго, баяўся натоўпу, бо яго мелі за прарока.
І хацеў забіць яго, але баяўся народу, бо яго ўважалі за прарока.
А калі Ірад спраўляў народзіны, дачка Ірадыяды таньчыла пасярод іх і спадабалася Іраду.
Але ў дзень народзін Ірада дачка Ірадыяды танцавала перад сабранымі й вельмі ўсьцешыла Ірада.
Таму ён з прысягаю паабяцаў ёй даць, чаго б ні папрасіла.
І ён, пакляўшыся, абяцаў ёй даць, чаго-б яна ні папрасіла.
Яна ж, падвучаная маці сваёй, сказала: «Дай мне тут на місе галаву Яна Хрысьціцеля».
Яна-ж, навучаная маткаю сваею, сказала: «Дай мне тут на талерцы галаву Яна Хрысьціцеля».
І засумаваў валадар, але дзеля прысягі і тых, што ўзьлягалі з ім, загадаў даць.
І засмуціўся кароль, але з увагі на прысягу й на гасьцей сваіх, загадаў даць ёй.
І паслаў адсячы галаву Яну ў вязьніцы.
І паслаў сьцяць галаву Яна ў вязьніцы.
І прынесьлі галаву яго на місе, і далі дзяўчыне, і яна занесла маці сваёй.
І прынясьлі галаву ягоную й далі дзяўчыне, а яна занесла маці сваёй.
І вучні ягоныя, прыйшоўшы, узялі цела і пахавалі яго; і, пайшоўшы, паведамілі Ісусу.
Вучні-ж ягоныя прышлі і ўзялі цела яго й пахавалі яго ды пайшлі паведамілі Ісуса.
І, пачуўшы, Ісус адыйшоў адтуль на чаўне ў пустыннае месца адзін, і натоўп, пачуўшы тое, пайшоў за Ім з гарадоў пехатою.
І, пачуўшы гэтае, Ісус адплыў адтуль у чаўне адзінотна ў месца бязьлюднае; народ, дачуўшыся пра гэта, пайшоў за Ім зь местаў пехатою.
І, выйшаўшы, Ісус убачыў шматлікія натоўпы, і зьлітаваўся над імі, і аздаравіў нямоглых іхніх.
І, зышоўшы на зямлю, Ісус убачыў грамады народу; і зьлітаваўся над імі, і аздаравіў нядужных іхных.
А калі настаў вечар, падыйшлі да Яго вучні Ягоныя, кажучы: «Тут месца пустыннае, і гадзіна ўжо позьняя; адпусьці натоўпы, каб, пайшоўшы ў мястэчкі, купілі сабе ежы».
Калі-ж настаў вечар, прыступілі да Яго вучні Ягоныя, кажучы: «Месца тут пустыннае, а пара ўжо позьняя; адпусьці народ, каб маглі пайсьці ў аселішчы купіць сабе ежы».
А Ісус сказаў ім: «Ня трэба ім ісьці. Вы дайце ім есьці».
Ісус-жа сказаў ім: «Ня трэба ім адыходзіць, вы дайце ім есьці».
Яны ж кажуць Яму: «Нічога тут ня маем, толькі пяць хлябоў і дзьве рыбы».
Яны-ж кажуць Яму: «У нас тут толькі пяць хлябоў і дзьве рыбы».
А Ён сказаў: «Прынясіце Мне іх сюды».
Ён сказаў ім: «Прынясеце Мне іх сюды».
І, загадаўшы натоўпам узьлегчы на траве, узяў пяць хлябоў і дзьве рыбы, і, зірнуўшы ў неба, дабраславіў і, паламаўшы, даў вучням хлеб, а вучні — натоўпу.
Тады сказаў народу супачыць на траве; і ўзяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбы, узглянуў на неба, дабрасловіў і, паламаўшы, даў вучням хлябы, а вучні — народу.
І елі ўсе, і насыціліся; і сабралі кавалкаў, што засталіся, дванаццаць поўных кашоў.
І елі ўсе да задаволеньня, і назьбіралі астачы дванаццаць карабоў поўных.
А тых, што елі, было каля пяці тысячаў мужчынаў, акрамя жанчынаў і дзяцей.
А ела-ж блізу пяці тысяч мужчын, апрача жанчын і дзяцей.
І адразу змусіў Ісус вучняў Сваіх увайсьці ў човен і плысьці перш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпусьціць натоўпы.
Зараз-жа воліў Ісус вучням Сваім увайсьці ў човен і плысьці перш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпусьціць народ.
І, адпусьціўшы натоўпы, Ён узыйшоў на гару памаліцца насамоце; і, як надыйшоў вечар, быў там адзін.
І адпусьціўшы народ, узыйшоў на гару памаліцца на самоце, і да позьняга вечара аставаўся там адзін.
А човен ужо быў пасярод мора, кіданы хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
А човен быў ужо сярод мора, падбіваны хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
А ў чацьвёртую варту ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
У чацьвертую старожу ночы, Ісус пайшоў да іх, ідучы па моры.
І вучні, убачыўшы Яго, як ішоў па моры, стрывожыліся, кажучы: «Гэта здань», і ад страху закрычалі.
Вучні-ж Ягоныя, убачыўшы пешага на моры, спалохаліся й гаварылі: «Гэта здань». І ад страху закрычалі.
Ісус жа адразу загаварыў з імі, кажучы: «Будзьце пэўныя, гэта Я; ня бойцеся».
Але Ісус ураз-жа адазваўся да іх, кажучы: «Бадзёрцеся, гэта Я, ня бойцеся».
Адказваючы ж Яму, Пётар сказаў: «Госпадзе! Калі гэта Ты, загадай мне ісьці да Цябе па вадзе».
Тады Пётра сказаў Яму ў адказ: «Госпадзе, калі гэта Ты, загадай мне прыйсьці да Цябе па вадзе».
Ён жа сказаў: «Ідзі». І, выйшаўшы з чаўна, Пётар пайшоў па вадзе, ідучы да Ісуса.
Ён-жа сказаў: «Прыйдзі!» І выйшаўшы з чоўна, Пётра пайшоў па вадзе, каб падыйсьці да Ісуса.
Але, бачачы моцны вецер, спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў, кажучы: «Госпадзе, ратуй мяне!»
Але, гледзячы на моцны вецер, спужаўся й стаў тапіцца ды загаласіў, кажучы: «Госпадзе! Уратуй мяне».
А Ісус адразу, працягнуўшы руку, схапіў яго і кажа яму: «Малаверны! Чаму ты засумняваўся?»
Ісус ураз-жа працягнуў руку, падтрымаў яго й кажа яму: «Малаверны! Чаму-ж ты сумляваўся?»
І калі ўвайшлі яны ў човен, вецер сьціх.
І калі яны ўвайшлі ў човен, вецер сьціх.
А тыя, што былі ў чаўне, падыйшоўшы, пакланіліся Яму, кажучы: «Сапраўды, Ты — Сын Божы!»
А ўсе, што былі ў чаўне, падыйшлі й пакланіліся Яму ды сказалі: «Запраўды, Ты — Сын Божы!»
І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Генэсарэцкую.
І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Гэнісарэцкую.
І людзі тамтэйшыя, пазнаўшы Яго, паслалі ў-ва ўсю ваколіцу тую, і прынесьлі да Яго ўсіх хворых.
Людзі-ж тэй мясцовасьці, пазнаўшы Яго, разьнясьлі вестку па цэлай ваколіцы, і прывялі да Яго ўсіх хворых.
І прасілі Яго, каб толькі дакрануцца да краю адзеньня Ягонага; і ўсе, якія дакрануліся, былі аздароўленыя.
І прасілі Яго каб толькі дакрануцца да краю адзеньня Ягонага; і каторыя дакраналіся — выздараўлялі.
