Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
У той час Гірад тэтрарх пачуў погалас пра Ісуса.
У той час Ірад чацьвертаўладнік, дачуўшыся пра славу Ісусаву,
І сказаў слугам сваім: Гэты ёсьць Яан Хрысьціцель; Ён уваскрэшаны зь мёртвых, і таму сілы дзейнічаюць у Ім.
сказаў падуладным сваім: «Гэта Ян Хрысьціцель; ён уваскрос зь мертвых, і таму цуды дзеюцца праз яго».
Бо Гірад, схапіўшы Яана, зьвязаў яго і пасадзіў у вязьніцу за Гірадзіяду, жонку Пілíпавую, брата ягонага;
Бо Ірад схапіў Яна, зьвязаў яго й пасадзіў у вязьніцу за Ірадыяду, жонку Піліпа, брата яго.
бо Яан казаў яму: нельга табе мець яе.
Бо Ян гаварыў яму: «Ня можна табе мець яе».
І хацеў забіць яго, але пабаяўся народу, бо яго мелі за прарока.
І хацеў забіць яго, але баяўся народу, бо яго ўважалі за прарока.
У дзень сьвяткаваньня дня народзінаў, якое праводзіў Гірад, дачка Гірадзіяды скакала пасярод (сабраных) і дагадзіла Гіраду.
Але ў дзень народзін Ірада дачка Ірадыяды танцавала перад сабранымі й вельмі ўсьцешыла Ірада.
Пагэтаму ён пад прысягаю паабяцаў ёй даць, чаго б (яна) ні зажадала.
І ён, пакляўшыся, абяцаў ёй даць, чаго-б яна ні папрасіла.
Яна ж, падвучаная маткаю сваёю, сказала: дай мне тут на місе галаву Яана Хрысьціцеля.
Яна-ж, навучаная маткаю сваею, сказала: «Дай мне тут на талерцы галаву Яна Хрысьціцеля».
І засмучоны быў гаспадар, але дзеля прысягаў і тых, што ўзьляжалі зь ім, загадаў даць.
І засмуціўся кароль, але з увагі на прысягу й на гасьцей сваіх, загадаў даць ёй.
І, паслаўшы, адсек галаву Яану ў вязьніцы.
І паслаў сьцяць галаву Яна ў вязьніцы.
І прынесена была галава ягоная ў місе і аддана дзяўчыне, а (яна) прынесла матцы сваёй.
І прынясьлі галаву ягоную й далі дзяўчыне, а яна занесла маці сваёй.
І, прыйшоўшы, вучні ягоныя ўзялі цела (ягонае) і пахавалі яго; і, прыйшоўшы, паведамілі Ісусу.
Вучні-ж ягоныя прышлі і ўзялі цела яго й пахавалі яго ды пайшлі паведамілі Ісуса.
І, пачуўшы, Ісус адплыў адтуль у чаўне адзін у пустэльнае мейсца. А людзі, пачуўшыя (пра гэтае), пайшлі ўсьлед за Ім зь местаў пешкі.
І, пачуўшы гэтае, Ісус адплыў адтуль у чаўне адзінотна ў месца бязьлюднае; народ, дачуўшыся пра гэта, пайшоў за Ім зь местаў пехатою.
І, выйшаўшы, Ісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх і аздаравіў хворых іхных.
І, зышоўшы на зямлю, Ісус убачыў грамады народу; і зьлітаваўся над імі, і аздаравіў нядужных іхных.
Калі ж наступіў вечар, прыступіліся да Яго вучні Ягоныя, кажучы: пустэльная тут мясьціна, а час ужо позьні: адпусьці людзей, каб яны, пайшоўшы ў сёлы, купілі сабе ежу.
Калі-ж настаў вечар, прыступілі да Яго вучні Ягоныя, кажучы: «Месца тут пустыннае, а пара ўжо позьняя; адпусьці народ, каб маглі пайсьці ў аселішчы купіць сабе ежы».
А Ісус сказаў ім: ня трэба ім ісьці: вы дайце ім паесьці.
Ісус-жа сказаў ім: «Ня трэба ім адыходзіць, вы дайце ім есьці».
Яны ж кажуць Яму: тут няма нічога, акрамя пяці хлябоў і дзьвух рыбін.
Яны-ж кажуць Яму: «У нас тут толькі пяць хлябоў і дзьве рыбы».
Ён жа сказаў: прынясеце іх Мне сюды.
Ён сказаў ім: «Прынясеце Мне іх сюды».
І, загадаўшы людзям узьлегці на траву і ўзяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбіны, падняўшы вочы да неба, багаславіў і, паламаўшы, даў хлябы вучням, — а вучні — людзям.
Тады сказаў народу супачыць на траве; і ўзяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбы, узглянуў на неба, дабрасловіў і, паламаўшы, даў вучням хлябы, а вучні — народу.
І паелі ўсе і наеліся; і назьбіралі рэшты кавалкаў дванаццаць кашоў поўных.
І елі ўсе да задаволеньня, і назьбіралі астачы дванаццаць карабоў поўных.
А еўшых было каля пяці тысячаў мужчын, апрача жанчын і дзяцей.
А ела-ж блізу пяці тысяч мужчын, апрача жанчын і дзяцей.
І адразу прымусіў Ісус вучняў Сваіх увайсьці ў човен і адплысьці раней за Яго на той бок, пакуль (Ён) адпусьціць людзей.
Зараз-жа воліў Ісус вучням Сваім увайсьці ў човен і плысьці перш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпусьціць народ.
І адпусьціўшы людзей, Ён узыйшоў на гару памаліцца насамоце; і ўвечары заставаўся там Адзін.
І адпусьціўшы народ, узыйшоў на гару памаліцца на самоце, і да позьняга вечара аставаўся там адзін.
А човен ужо быў пасярэдзіне мора і яго біла хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
А човен быў ужо сярод мора, падбіваны хвалямі, бо вецер быў супраціўны.
А ў чацьвёртую варту ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
У чацьвертую старожу ночы, Ісус пайшоў да іх, ідучы па моры.
І вучні, угледзіўшы Яго, ідучы па моры, сумеліся, кажучы: гэта здань. І ад страху закрычалі.
Вучні-ж Ягоныя, убачыўшы пешага на моры, спалохаліся й гаварылі: «Гэта здань». І ад страху закрычалі.
Але Ісус адразу загаварыў зь імі, кажучы: падбадзёрцеся; гэта Я, ня бойцеся.
Але Ісус ураз-жа адазваўся да іх, кажучы: «Бадзёрцеся, гэта Я, ня бойцеся».
Пётра ж адказаўшы сказаў Яму: Госпадзе! калі гэта Ты, загадай мне прыйсьці да Цябе па вадзе.
Тады Пётра сказаў Яму ў адказ: «Госпадзе, калі гэта Ты, загадай мне прыйсьці да Цябе па вадзе».
Ён жа сказаў: прыйдзі. І, выйшаўшы з чаўна, Пётра пайшоў па вадзе, направіўшыся да Ісуса.
Ён-жа сказаў: «Прыйдзі!» І выйшаўшы з чоўна, Пётра пайшоў па вадзе, каб падыйсьці да Ісуса.
Але бачачы моцны вецер спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў, кажучы: Госпадзе! уратуй мяне!
Але, гледзячы на моцны вецер, спужаўся й стаў тапіцца ды загаласіў, кажучы: «Госпадзе! Уратуй мяне».
Ісус адразу ж працягнуўшы Руку́, падтрымаў яго і кажа яму: малаверны! чаму ты засумняваўся?
Ісус ураз-жа працягнуў руку, падтрымаў яго й кажа яму: «Малаверны! Чаму-ж ты сумляваўся?»
І калі яны ўвайшлі ў човен, вецер заціх.
І калі яны ўвайшлі ў човен, вецер сьціх.
А быўшыя ў чаўне, падыйшоўшы, пакланіліся Яму і сказалі: запраўды Ты Сын Бога!
А ўсе, што былі ў чаўне, падыйшлі й пакланіліся Яму ды сказалі: «Запраўды, Ты — Сын Божы!»
І пераправіўшыся, прыбылí ў зямлю Генісарэцкую.
І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Гэнісарэцкую.
І пазнаўшы Яго мужчыны той мясцовасьці паслалі ва ўсё навакольле тое і прыне́сьлі да Яго ўсіх хворых.
Людзі-ж тэй мясцовасьці, пазнаўшы Яго, разьнясьлі вестку па цэлай ваколіцы, і прывялі да Яго ўсіх хворых.
І прасілі Яго, каб толькі дакрануцца да краю вопраткі Ягонай; і ўсе каторыя дакрануліся, былі аздароўлены.
І прасілі Яго каб толькі дакрануцца да краю адзеньня Ягонага; і каторыя дакраналіся — выздараўлялі.
