Мацьвея 27 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
Калі ж настала раніца, усе архірэі і старэйшыны народу ўчынілі нараду аб Ісусе, каб Яго забіць;
Калі-ж настала раніца, усе архісьвятары й старшыні народныя раду ўчынілі супраць Ісуса, каб выдаць Яго на сьмерць.
і зьвязаўшы Яго завялі і выдалі Яго Понтыю Пілату правіцелю.
І, зьвязаўшы Яго, павялі й перадалі Яго Понцію Пілату, правіцелю.
Тады Юда, які прадаў Яго, убачыўшы, што Ён засуджаны пашкадаваў (аб сваім учынку і) аддаў назад трыццаць срэбнікаў архірэям і старэйшынам,
Тады Юда, які прадаў Яго, пабачыўшы, што Ён засуджаны, раскаяўшыся, вярнуў трыццаць срэбранікаў архісьвятаром і старшыням;
кажучы: саграшыў (я) прадаўшы Кроў нявінную. Яны ж сказалі: што нам да таго? Ты глядзі.
сказаўшы: «Зграшыў я, прадаўшы кроў нявінную». Яны-ж сказалі яму: «Што нам да таго, глядзі сам».
І кінуўшы срэбнікі ў Сьвятыні (ён) выйшаў і, пайшоўшы, павесіўся.
І, кінуўшы срэбранікі ў храме, ён выйшаў ды пайшоў і павесіўся.
Архірэі ж, узяўшы срэбнікі, сказалі: ня дазваляецца класьці іх у скарбонку Сьвятыні, бо яны — цана крыві.
Архісьвятары, узяўшы срэбранікі, гаварылі: «Не па праву будзе класьці іх у скарбонку, бо гэта цана крыві».
Учыніўшы ж нараду (яны) купілі за іх поле ганчара для пахаваньня чужынцаў.
І, зрабіўшы нараду, купілі за іх ганчарова поле для пахаваньня чужаземцаў.
Таму названа поле тое «полем крыві» нават па сёньняшні дзень.
Таму й завецца поле тое полем крыві й па сёньняшні дзень.
Тады збылося сказанае Прарокам Ярэмай, які кажа: і ўзялі трыццаць срэбнікаў, цану Ацэненага, Якога ацанілі сыны Ізраэля,
Тады збылося сказанае праз прарока Ерамію, які кажа: «І ўзялі трыццаць срэбранікаў — цану Ацэненага — Якога ацанілі сыны Ізраіля.
і аддалі іх за поле ганчара, як сказаў мне Госпад.
І далі іх за зямлю ганчара, як сказаў мне Госпад».
Ісус жа стаў перад правіцелем. І спытаўся ў Яго правіцель, кажучы: Ты ёсьць Кароль жыдоў? Ісус сказаў яму: ты кажаш.
Ісус-жа стануў прад правіцелем; і спытаўся ў Яго правіцель, кажучы: «Ці Ты князь Юдэйскі?» Ісус сказаў яму: «Ты кажаш».
І калі абвінавачавалі Яго архірэі і старэйшыны, (Ён) нічога ня адказаў.
І калі зьвінавачвалі Яго архісьвятары й старшыні, Ён нічога не адказаў.
Тады кажа Яму Пілат: ці ня чуеш як многа супраць Цябе сьведчаць?
Тады кажа Яму Пілат: «Ці ня чуеш, колькі сьведчаць супроць Цябе?»
І ня адказаў яму аніводнага слова, так што правіцель вельмі зьдзіўляўся.
І не адказаў яму на ніводнае слова, з чаго намесьнік быў моцна зьдзіўлены.
На сьвята ж правіцель меў звычай адпускаць народу аднаго вязьня якога хацелі.
На сьвята-ж Пасхі намесьнік меў звычай адпускаць народу аднаго вязьня, якога людзі пажадаюць.
Быў жа тады (у іх) вядомы вязень называны Бараўва.
На той час быў у іх ведамы арыштант, званы Вараўва.
І вось калі яны былі сабра́ныя, сказаў ім Пілат: каго хочаце каб (я) вам звольніў: Бараўву ці Ісуса, Якога завуць Хрыстом?
І вось, калі яны зыйшліся, Пілат сказаў ім: «Каго з двух хочаце адпусьціць вам: Вараўву ці Ісуса, званага Хрыстос?»
Бо ведаў, што з зайздрасьці выдалі Яго.
Бо, ведаў, што выдалі Яго праз зайздрасьць.
Калі ж ён сядзеў на судовым мейсцы, паслала да яго жонка ягоная, кажучы: нічога ня рабі Праведніку Таму, бо (я) сягоньня ў сьне шмат пацярпела за Яго.
Тым-часам, калі сядзеў ён на судзейскім пасадзе, жонка ягоная паслала сказаць яму: «Не рабі нічога Праведніку таму, бо я сёньня ў сьне шмат цярпела дзеля Яго».
Але архірэі і старэйшыны падбухторылі народ, каб папрасілі Бараўву, а Ісуса каб забілі.
Але архісьвятары падгаварылі народ прасіць Вараўву, а Ісуса — на загубу.
Адказаўшы ж правіцель сказаў ім: каго хочаце з гэтых двух каб (я) звольніў вам? Яны ж сказалі: Бараўву.
І, калі правіцель спытаўся ў іх, каго з двух хочаце каб адпусьціў вам? Яны сказалі: Вараўву.
Кажа ім Пілат: тады што зраблю Ісусу, Якога называюць Хрыстом? Кажуць яму ўсе: павінен быць раскрыжаваны.
Тады Пілат прамовіў да іх: «Што я зраблю зь Ісусам, названым Хрыстом?» І сказалі ўсе: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
Але правіцель сказаў: якое ж злачынства ўчыніў Ён? Яны ж яшчэ мацней крычалі, кажучы: павінен быць раскрыжаваны.
Правіцель сказаў ім: «Якое-ж зло ўчыніў Ён?» Але яны яшчэ мацней крычалі: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
Тады Пілат убачыўшы, што нічога ня дапамагае, а ўзбурэньне яшчэ больш павялічваецца, узяўшы вады ўмыў рукі перад народам, кажучы: нявінаваты я ў Крыві Праведніка Гэтага; вы глядзіце.
Пілат, бачачы, што нічога не парадзіць, а толькі мацней узьнімаецца забурэньне, узяў вады памыў рукі прад народам і сказаў: «Не вінаваты я ў крыві Праведніка гэтага, самі глядзеце».
І адказаўшы ўвесь народ сказаў: Кроў Ягоная на нас і на дзецях нашых.
А ў адказ увесь народ крычаў: «Кроў Яго на нас і на дзецях нашых».
Тады (ён) звольніў ім Бараўву, а Ісуса зьбічаваўшы аддаў каб (Ён) быў раскрыжаваны.
Тады адпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, зьбічаванага, выдаў ім на ўкрыжаваньне.
Тады жаўнеры правіцеля ўзяўшы Ісуса ў прэторыю сабра́лі на Яго ўсю кагорту.
Тады воіны правіцеля, узяўшы Ісуса ад судзілішча, склікалі на Яго поўную кагорту войска.
І разьдзеўшы Яго апранулі на Яго чырвоны плашч.
І, распрануўшы Яго, накінулі на Яго чырвоную накідку.
І сьплёўшы вянок зь цярніны (як карону) усклалі Яму на Галаву і ў правую Руку Ягоную да́лі кій; і стаўшы на калені перад Ім зьдзекаваліся зь Яго, кажучы: радуйся, Кароль жыдоў!
І, сплёўшы вянок зь церняў, узлажылі Яму на галаву, і далі трысьціну ў правую руку Ягоную, і становячыся прад Ім на калені, насьміхаліся зь Яго, кажучы: «Радуйся, Кароль Юдэйскі!»
І абпляваўшы Яго ўзялі кій і білі Яго па Галаве.
І плявалі на Яго і, узяўшы трысьціну, білі Яго па галаве.
А калі назьдзекаваліся зь Яго зьнялі зь Яго (чырвоны) плашч і апранулі на Яго Ягоныя адзежы, і павялі Яго на раскрыжаваньне.
А калі назьдзекваліся зь Яго, зьнялі зь Яго чырвоную накідку й апранулі Яго ў вопратку Ягоную й павялі Яго на ўкрыжаваньне.
Выходзячы ж (яны) сустрэлі чалавека кірэнэйца па іменьню Сымон; гэтага прымусілі несьці крыж Ягоны.
Выходзячы-ж, яны сустрэлі чалавека кірынейца, на імя Сымон; гэтага прымусілі нясьці крыж Ягоны.
І прыйшоўшы на мейсца, якое называецца Галгота што значыць «Чэрапу мейсца».
І прыйшлі на месца, званае Гальгофа, што значыць Чараповішча.
(Яны) далі Яму піць воцат зьмяшаны з жоўцяй; і пакаштаваўшы ня хацеў піць.
І давалі Яму піць воцат, зьмешаны з жоўцяй, але, пакаштаваўшы, не хацеў піць.
Раскрыжаваўшыя Яго разьдзялілі адзежы Ягоныя, кіда́ючы жэрабя; каб было споўнена сказанае праз Прарока: падзялілі адзежы Мае паміж сабою і на вопратку Маю кінулі жэрабя;
Укрыжаваўшы-ж Яго дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабе, каб збылося сказанае праз прарока: «Разьдзялілі вопратку маю й на вопратку маю кінулі жэрабе».
І, седзячы, вартавалі Яго там.
І, пасеўшы, сьцераглі Яго там.
І зьмясьцілі над Галавою Ягонай надпіс аб віне Ягонай: Гэты ёсьць Ісус, Кароль жыдоў.
І прыставілі над галавою Яго надпіс віны Ягонае: «Гэта Ісус Кароль Юдэйскі».
Тады раскрыжаваны былі разам зь Ім два разбойнікі: адзін справа, а другі — зьлева.
Тады ўкрыжавалі пры Ім двух разбойнікаў: аднаго — з правага боку, а другога — зь левага.
А тыя, што праходзілі міма, ліхасловілі Яго, ківаючы галовамі сваімі
І людзі, праходзячы міма, глуміліся над Ім, ківаючы галовамі сваімі,
і кажучы: Ты, што разбураеш Сьвятыню і за тры дні адбудоўваеш! Уратуй Сябе Самога! Калі Ты Сын Бога, зыйдзі з крыжа.
і кажучы: «Сьвятыні руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш, выбаві Сам Сябе, калі Ты
Падобна і архірэі разам з кніжнікамі і старэйшынамі насьмяхаючыся, казалі:
другіх ратаваў, а Самога Сябе ўратаваць ня можа. Калі Ён Кароль Ізраэля хай цяпер жа сыйдзе з крыжа, і (мы) паверым Яму.
Таксама й архісьвятары з кніжнікамі й старшынямі ды фарысеі зьдзекліва гаварылі:
Спадзяваўся на Бога; хай цяпер выбавіць Яго, калі Ён заўгодны Яму. Бо сказаў: Я ёсьць Сын Бога.
«Іншых выбаўляў, а Сам Сябе ня можаш выбавіць; калі Ён кароль Ізраіля, няхай цяпер зыйдзе з крыжа, і ўверым ў Яго.
Нават і разбойнікі раскрыжаваныя зь Ім ліхасловілі Яго.
Спадзяваўся на Бога, няхай-жа цяпер выбавіць Яго, калі Ён — угоднік Яго, бо-ж Ён казаў: «Я Сын Божы».
Ад шостай жа гадзіны цемра сталася па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятае.
Таксама й разбойнікі, укрыжаваныя побач, зьневажалі Яго.
А каля дзявятай гадзіны загаласіў Ісус моцным голасам, кажучы: Элі! Элі! лама сабахтанí? гэта ёсьць: Божа Мой! Божа Мой! чаму (Ты) Мяне пакінуў?
Ад шостае-ж гадзіны стала цемра на над усёю зямлёю аж да гадзіны дзявятай.
І нікаторыя, што там стаялі пачуўшы казалі: Ён кліча Ільлю.
А дзявятай гадзіне Ісус усклікнуў моцным голасам, прамовіўшы: «Ілі, Ілі, лімá савахвані!» Гэта значыць: Божа Мой, Божа Мой! Чаму пакінуў Мяне?
І адразу адзін зь іх пабег і ўзяўшы губку намачыўшы ў воцат і насадзіўшы на трысьціну даваў Яму піць.
Некаторыя з тых, што стаялі там, пачуўшы гэта, гаварылі: «Ільлю кліча Ён».
А астатнія казалі: чакай, паглядзім ці прыйдзе Ільля ўратаваць Яго.
І ўраз пабег адзін зь іх і ўзяў губку, памачыў яе ў воцат і, насадзіўшы на трасьціну, даваў Яму піць.
Ісус жа зноў загаласіўшы моцным голасам выпусьціў Дух.
А іншыя гаварылі: «Пачакай, паглядзім, ці прыйдзе Ільля выбавіць Яго».
І вось завеса Сьвятыні была разадрана напалам зьверху да нізу; і зямля была страсянута і скалы былі расколаты.
Ісус-жа ізноў, усклікнуўшы моцным голасам, аддаў дух Свой.
І магілы былі расчынены, і многія целы памёршых сьвятых былі ўваскрэшаны;
І вось заслона ў сьвятыні разадралася на дзьве часткі ад верху да нізу, і зямля здрыганулася, і скалы патрэскаліся,
і выйшаўшы з магіл пасьля ўваскрасеньня Ягонага, увайшлі ў сьвятое места і былі яўлены многім,
і труны адкрыліся, і многія целы супачыўшых сьвятых ўваскросьлі,
Сотнік жа і тыя, што зь ім вартавалі Ісуса, убачыўшы трасеньне зямлі і што сталася, спалохаліся моцна, кажучы: сапраўды, Ён быў Сын Бога.
і, выйшаўшы з трунаў па Ўваскрасеньні Ягоным, увайшлі ў сьвяты горад і паказаліся многім.
Было ж там многа жанчын якія назіралі здалёк, якія прыйшлі ўсьлед за Ісусам з Галілеі, служачы Яму;
Сотнік-жа і ўсе, якія зь Ім сьцераглі Ісуса, гледзячы на землятрасеньне й на ўсё, што сталася, моцна спалохаліся й гаварылі: «Запраўды Ён быў Сын Божы».
сярод якіх была Марыля Магдаліна і Марыля, матка Якуба і Ёсі, а таксама матка сыноў Завядзея.
Былі там і глядзелі здалёк многія жанчыны, якія йшлі зь Ісусам з Галілеі й прыслугоўвалі Яму.
Калі ж настаў вечар прыйшоў багаты чалавек з Арыматэі, іменьнем Язэп, каторы таксама быў вучням Ісуса.
Былі між імі Марыя Магдалена й Марыя, маці Якуба й Язэпа, і маці сыноў Завядэевых.
Ён, прыйшоўшы да Пілата, выпрасіў Цела Ісуса. Тады Пілат загадаў аддаць Цела.
Калі-ж настаў вечар, прыйшоў адзін багаты чалавек з Арымафеі, на ймя Язэп, які таксама быў вучнем Ісуса.
І ўзяўшы Цела Язэп абгарнуў Яго ільняным палатном чыстым
Ён прыйшоў да Пілата й прасіў Цела Ісуса; тады Пілат загадаў аддаць Цела.
і паклаў Яго ў сваёй новай магіле, якую (ён) высек у скале; і прываліўшы вялікі ка́мень да дзьвярэй магілы, адыйшоў.
І, узяўшы Цела, Язэп ахінуў Яго чыстаю плашчаніцаю,
Была ж там Марыля Магдаліна і другая Марыля, якія сядзелі насупраць магілы.
і палажыў Яго ў новым сваім гробе, высечаным у скале, і, прываліўшы да дзьвярэй гробу вялікі камень, адыйшоў.
На другі дзень, каторы ёсьць пасьля параскевы, былі сабраныя архірэі і хварысэі да Пілата
Была-ж там Марыя Магдалена й другая Марыя; яны сядзелі насупраць гробу.
кажучы: пане! мы ўспомнілі, што Ашуканец Той, як быў яшчэ жывы сказаў: цераз тры дні буду ўваскрэшаны.
А назаўтра, пасьля пятніцы, раніцою зыйшліся архісьвятары й фарысеі да Пілата.
Пагэтаму загадай вартаваць магілу да трэйцяга дня каб вучні Ягоныя прыйшоўшы ўначы ня ўкралі Яго, і ня сказалі народу: уваскрэшаны зь мёртвых. І будзе апошняе ашуканства горшае за першае.
І сказалі: «Спадару! Мы прыпомнілі, што падманшчык той, калі быў яшчэ пры жыцьці, казаў: «Па трох днёх уваскросну!»
А Пілат сказаў ім: маеце варту; ідзіце вартуйце як ведаеце.
Дык накажы ахоўваць гроб да трэйцяга дня, каб вучні Ягоныя, прыйшоўшы ўначы, ня ўкралі Яго й не сказалі народу — уваскрос зь мёртвых, і будзе апошні падман, горшы за першы.
Яны ж пайшоўшы перадалі вартаваньне магілы (рымскай) варце, прылажыўшы да ка́меня пячатку.
Пілат-жа сказаў: «Маеце варту, ідзеце й вартуйце, як знаеце». Яны пайшлі, паставілі пры гробе варту й прылажылі да каменя пячаць.
