Мацьвея 27 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
А калі настала раніца, сышліся ўсе першасвятары і старэйшыны народа на раду супраць Ісуса, каб аддаць Яго на смерць.
Калі-ж настала раніца, усе архісьвятары й старшыні народныя раду ўчынілі супраць Ісуса, каб выдаць Яго на сьмерць.
І, звязаўшы Яго, завялі і перадалі правіцелю Понцію Пілату.
І, зьвязаўшы Яго, павялі й перадалі Яго Понцію Пілату, правіцелю.
Тады Юда, які Яго выдаў, бачачы, што Ён асуджаны, праняты жалем, аддаў трыццаць срэбранцаў першасвятарам і старэйшынам,
Тады Юда, які прадаў Яго, пабачыўшы, што Ён засуджаны, раскаяўшыся, вярнуў трыццаць срэбранікаў архісьвятаром і старшыням;
кажучы: «Зграшыў я, выдаючы кроў бязвінную». А яны сказалі: «Дык што ты хочаш ад нас? Ты сам глядзі!»
сказаўшы: «Зграшыў я, прадаўшы кроў нявінную». Яны-ж сказалі яму: «Што нам да таго, глядзі сам».
І, кінуўшы срэбранцы ў святыні, ён выйшаў і, адышоўшы, павесіўся.
І, кінуўшы срэбранікі ў храме, ён выйшаў ды пайшоў і павесіўся.
А першасвятары, узяўшы срэбранцы, сказалі: «Нельга перадаць іх у скарбонку, бо гэта плата крыві».
Архісьвятары, узяўшы срэбранікі, гаварылі: «Не па праву будзе класьці іх у скарбонку, бо гэта цана крыві».
І, учыніўшы раду, купілі за іх поле ганчара для пахавання вандроўнікаў.
І, зрабіўшы нараду, купілі за іх ганчарова поле для пахаваньня чужаземцаў.
З-за гэтага тое поле аж да сённяшняга дня завецца «поле крыві».
Таму й завецца поле тое полем крыві й па сёньняшні дзень.
Тады збылося тое, што было сказана прарокам Ярэміем, які казаў: «І ўзялі трыццаць срэбранцаў, плату за Ацэненага, Якога ацанілі сыны Ізраэля,
Тады збылося сказанае праз прарока Ерамію, які кажа: «І ўзялі трыццаць срэбранікаў — цану Ацэненага — Якога ацанілі сыны Ізраіля.
ды далі іх за поле ганчара, як мне сказаў Госпад».
І далі іх за зямлю ганчара, як сказаў мне Госпад».
А Ісус стаў перад намеснікам; і спытаўся ў Яго намеснік, кажучы: «Дык Ты — Цар Юдэйскі?» Сказаў яму Ісус: «Ты кажаш».
Ісус-жа стануў прад правіцелем; і спытаўся ў Яго правіцель, кажучы: «Ці Ты князь Юдэйскі?» Ісус сказаў яму: «Ты кажаш».
І калі Яго вінавацілі першасвятары і старэйшыны, Ён нічога не адказваў.
І калі зьвінавачвалі Яго архісьвятары й старшыні, Ён нічога не адказаў.
Тады кажа Яму Пілат: «Ці ты не чуеш, колькі сведчанняў даюць супраць Цябе?»
Тады кажа Яму Пілат: «Ці ня чуеш, колькі сьведчаць супроць Цябе?»
А Ён не адказаў яму на ніводнае слова, так што намеснік вельмі дзівіўся.
І не адказаў яму на ніводнае слова, з чаго намесьнік быў моцна зьдзіўлены.
На дзень святочны намеснік меў звычай адпускаць народу аднаго вязня, якога хацелі б.
На сьвята-ж Пасхі намесьнік меў звычай адпускаць народу аднаго вязьня, якога людзі пажадаюць.
А меў ён тады вядомага вязня, які зваўся Барабам.
На той час быў у іх ведамы арыштант, званы Вараўва.
І, калі ўсе яны сабраліся, сказаў Пілат: «Каго вы хочаце, каб я вам адпусціў? Барабу ці Ісуса, Якога завуць Хрыстом?»
І вось, калі яны зыйшліся, Пілат сказаў ім: «Каго з двух хочаце адпусьціць вам: Вараўву ці Ісуса, званага Хрыстос?»
Бо ён ведаў, што Яго выдалі з-за зайздрасці.
Бо, ведаў, што выдалі Яго праз зайздрасьць.
Калі ён сядзеў на судзілішчы, жонка яго паслала да яго, кажучы: «Не рабі нічога Гэтаму Справядліваму, бо я сёння ў сне шмат папакутавала з-за Яго».
Тым-часам, калі сядзеў ён на судзейскім пасадзе, жонка ягоная паслала сказаць яму: «Не рабі нічога Праведніку таму, бо я сёньня ў сьне шмат цярпела дзеля Яго».
А першасвятары і старэйшыны падбухторылі народ, каб прасілі Барабу, а Ісуса загубілі.
Але архісьвятары падгаварылі народ прасіць Вараўву, а Ісуса — на загубу.
І, звяртаючыся, намеснік гаворыць ім: «Каго з двух хочаце, каб я вам адпусціў?» І яны сказалі: «Барабу».
І, калі правіцель спытаўся ў іх, каго з двух хочаце каб адпусьціў вам? Яны сказалі: Вараўву.
Кажа ім Пілат: «А што ж мне зрабіць з Ісусам, Якога завуць Хрыстом?» Кажуць яму ўсе: «Хай будзе ўкрыжаваны!»
Тады Пілат прамовіў да іх: «Што я зраблю зь Ісусам, названым Хрыстом?» І сказалі ўсе: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
Гаворыць правіцель: «А што Ён благога зрабіў?» А яны яшчэ мацней крычалі, кажучы: «Хай будзе ўкрыжаваны!»
Правіцель сказаў ім: «Якое-ж зло ўчыніў Ён?» Але яны яшчэ мацней крычалі: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
І Пілат, бачачы, што нічога не дапамагае, а ўзрушэнне робіцца большае, узяўшы ваду, памыў рукі перад народам, кажучы: «Я не вінаваты ў крыві Справядлівага Гэтага. Гэта ваша справа».
Пілат, бачачы, што нічога не парадзіць, а толькі мацней узьнімаецца забурэньне, узяў вады памыў рукі прад народам і сказаў: «Не вінаваты я ў крыві Праведніка гэтага, самі глядзеце».
І, адказваючы, увесь народ сказаў: «Кроў Яго на нас і на нашых сынах».
А ў адказ увесь народ крычаў: «Кроў Яго на нас і на дзецях нашых».
Тады ён адпусціў ім Барабу, а Ісуса ўбічаванага аддаў на ўкрыжаванне.
Тады адпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, зьбічаванага, выдаў ім на ўкрыжаваньне.
Тады жаўнеры правіцеля, узяўшы Ісуса ў прэторыю, сабралі да Яго цэлую кагорту.
Тады воіны правіцеля, узяўшы Ісуса ад судзілішча, склікалі на Яго поўную кагорту войска.
І, раздзеўшы Яго, усклалі на Яго пурпуровы плашч;
І, распрануўшы Яго, накінулі на Яго чырвоную накідку.
і, сплёўшы вянок з церняў, усклалі Яму на галаву; і далі Яму трысціну ў правую руку; і, укленчыўшы перад Ім, здзекаваліся з Яго, кажучы: «Радуйся, Цар Юдэйскі!»
І, сплёўшы вянок зь церняў, узлажылі Яму на галаву, і далі трысьціну ў правую руку Ягоную, і становячыся прад Ім на калені, насьміхаліся зь Яго, кажучы: «Радуйся, Кароль Юдэйскі!»
І, плюючы на Яго, узялі трысціну і білі Яго па галаве.
І плявалі на Яго і, узяўшы трысьціну, білі Яго па галаве.
А калі ўжо наздзекаваліся, знялі з Яго пурпуровы плашч, адзелі Яго ў Яго хламіду і павялі на ўкрыжаванне.
А калі назьдзекваліся зь Яго, зьнялі зь Яго чырвоную накідку й апранулі Яго ў вопратку Ягоную й павялі Яго на ўкрыжаваньне.
Выходзячы, напаткалі яны чалавека з Цырэны на імя Сімон; яго прымусілі несці крыж Яго.
Выходзячы-ж, яны сустрэлі чалавека кірынейца, на імя Сымон; гэтага прымусілі нясьці крыж Ягоны.
І прыйшлі на месца, якое называецца Гальгота, што значыць «месца чэрапа»,
І прыйшлі на месца, званае Гальгофа, што значыць Чараповішча.
і далі Яму піць воцат, змяшаны з жоўцю. І, калі яго пакаштаваў, не захацеў піць.
І давалі Яму піць воцат, зьмешаны з жоўцяй, але, пакаштаваўшы, не хацеў піць.
Потым, укрыжаваўшы Яго, падзялілі адзенне Яго, кідаючы жэрабя. Каб збылося сказанае праз прарока: «Падзялілі адзежы Мае паміж сабою і на вопратку Маю кінулі жэрабя».
Укрыжаваўшы-ж Яго дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабе, каб збылося сказанае праз прарока: «Разьдзялілі вопратку маю й на вопратку маю кінулі жэрабе».
І, седзячы, сцераглі Яго там.
І, пасеўшы, сьцераглі Яго там.
І над галавой Яго змясцілі надпіс віны Яго: «Гэта Ісус, Цар Юдэйскі».
І прыставілі над галавою Яго надпіс віны Ягонае: «Гэта Ісус Кароль Юдэйскі».
Тады ўкрыжавалі абапал Яго двух лотраў, аднаго праваруч, а другога леваруч.
Тады ўкрыжавалі пры Ім двух разбойнікаў: аднаго — з правага боку, а другога — зь левага.
І тыя, што міма ішлі, блюзнілі на Яго, ківаючы галавой сваёй
І людзі, праходзячы міма, глуміліся над Ім, ківаючы галовамі сваімі,
і кажучы: «Ты, што руйнуеш святыню і ў тры дні адбудоўваеш, уратуй Сябе Самога; калі Ты — Сын Божы, сыдзі з крыжа!»
і кажучы: «Сьвятыні руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш, выбаві Сам Сябе, калі Ты
Падобным чынам і першасвятары, учыняючы здзек разам з кніжнікамі і старэйшынамі народа, казалі:
«Ён другіх ратаваў, а Сам Сябе ўратаваць не можа. Калі Ён — Валадар Ізраэля; дык няхай цяпер сыдзе з крыжа, і мы паверым у Яго.
Таксама й архісьвятары з кніжнікамі й старшынямі ды фарысеі зьдзекліва гаварылі:
Спадзяваўся Ён на Бога, хай жа вызваліць Яго цяпер, калі Ён спагадны да Яго. Бо Ён казаў: “Я — Сын Божы”».
«Іншых выбаўляў, а Сам Сябе ня можаш выбавіць; калі Ён кароль Ізраіля, няхай цяпер зыйдзе з крыжа, і ўверым ў Яго.
Таксама і лотры, з Ім укрыжаваныя, зневажалі Яго.
Спадзяваўся на Бога, няхай-жа цяпер выбавіць Яго, калі Ён — угоднік Яго, бо-ж Ён казаў: «Я Сын Божы».
А ад гадзіны шостай цемра настала на ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
Таксама й разбойнікі, укрыжаваныя побач, зьневажалі Яго.
І каля дзевятай гадзіны закрычаў Ісус моцным голасам: «Элі, Элі, лэма сабактані?», што значыць: «Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?»
Ад шостае-ж гадзіны стала цемра на над усёю зямлёю аж да гадзіны дзявятай.
І некаторыя з тых, што стаялі там, чуючы гэта, казалі: «Іллю кліча Ён».
А дзявятай гадзіне Ісус усклікнуў моцным голасам, прамовіўшы: «Ілі, Ілі, лімá савахвані!» Гэта значыць: Божа Мой, Божа Мой! Чаму пакінуў Мяне?
І тут адзін з іх, адразу пабегшы і ўзяўшы губку, напоўніў яе воцатам, і насадзіў на трысціну і даваў Яму піць.
Некаторыя з тых, што стаялі там, пачуўшы гэта, гаварылі: «Ільлю кліча Ён».
Іншыя ж казалі: «Кінь, паглядзім, ці прыйдзе Ілля вызваліць Яго».
І ўраз пабег адзін зь іх і ўзяў губку, памачыў яе ў воцат і, насадзіўшы на трасьціну, даваў Яму піць.
А Ісус, ізноў закрычаўшы моцным голасам, сканаў.
А іншыя гаварылі: «Пачакай, паглядзім, ці прыйдзе Ільля выбавіць Яго».
І вось заслона ў святыні разарвалася на дзве часткі зверху ўніз, і зямля здрыганулася, і каменне раскалолася,
Ісус-жа ізноў, усклікнуўшы моцным голасам, аддаў дух Свой.
і адкрыліся магілы, і многія целы святых, што паснулі, паўсталі,
І вось заслона ў сьвятыні разадралася на дзьве часткі ад верху да нізу, і зямля здрыганулася, і скалы патрэскаліся,
і, выйшаўшы з магіл, па ўваскрэсенні Яго прыйшлі ў святы горад і паказаліся многім.
і труны адкрыліся, і многія целы супачыўшых сьвятых ўваскросьлі,
Сотнік жа і тыя, што з ім былі, вартуючы Ісуса, убачыўшы землятрус ды ўсё, што адбывалася, спалохаліся вельмі, кажучы: «Сапраўды, Ён быў Сын Божы».
і, выйшаўшы з трунаў па Ўваскрасеньні Ягоным, увайшлі ў сьвяты горад і паказаліся многім.
Было там шмат жанчын, што назіралі здалёк, якія хадзілі следам за Ісусам ад Галілеі, паслугоўваючы Яму.
Сотнік-жа і ўсе, якія зь Ім сьцераглі Ісуса, гледзячы на землятрасеньне й на ўсё, што сталася, моцна спалохаліся й гаварылі: «Запраўды Ён быў Сын Божы».
Сярод іх была Марыя Магдалена і Марыя, маці Якуба і Язэпа, ды маці сыноў Зебядзеевых.
Былі там і глядзелі здалёк многія жанчыны, якія йшлі зь Ісусам з Галілеі й прыслугоўвалі Яму.
А калі настаў вечар, прыйшоў багаты чалавек з Арыматэі, на імя Язэп, які і сам быў вучнем Ісуса.
Былі між імі Марыя Магдалена й Марыя, маці Якуба й Язэпа, і маці сыноў Завядэевых.
Ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Ісуса. Тады Пілат загадаў, каб аддалі цела.
Калі-ж настаў вечар, прыйшоў адзін багаты чалавек з Арымафеі, на ймя Язэп, які таксама быў вучнем Ісуса.
І Язэп, узяўшы цела, абгарнуў яго чыстым палатном,
Ён прыйшоў да Пілата й прасіў Цела Ісуса; тады Пілат загадаў аддаць Цела.
і паклаў Яго ў сваім новым склепе, што быў высечаны ў скале, і вялікі камень падкаціў да ўвахода ў склеп, і адышоў.
І, узяўшы Цела, Язэп ахінуў Яго чыстаю плашчаніцаю,
І была там Марыя Магдалена і другая Марыя, што сядзелі насупраць магілы.
і палажыў Яго ў новым сваім гробе, высечаным у скале, і, прываліўшы да дзьвярэй гробу вялікі камень, адыйшоў.
А на другі дзень, які ёсць пасля дня Прыгатавання, сабраліся першасвятары і фарысеі ў Пілата,
Была-ж там Марыя Магдалена й другая Марыя; яны сядзелі насупраць гробу.
кажучы: «Гаспадару, прыпомнілі мы, што ашуканец Гэты яшчэ жывы сказаў: “Праз тры дні Я ўваскрэсну”.
А назаўтра, пасьля пятніцы, раніцою зыйшліся архісьвятары й фарысеі да Пілата.
Дык загадай вартаваць магілу аж да трэцяга дня, каб уначы не прыйшлі вучні Яго, і не выкралі Яго, і не сказалі людзям: “Ён паўстаў з мёртвых”, бо тады апошні падман будзе горшы за першы».
І сказалі: «Спадару! Мы прыпомнілі, што падманшчык той, калі быў яшчэ пры жыцьці, казаў: «Па трох днёх уваскросну!»
Пілат гаворыць ім: «Вы маеце варту, ідзіце, сцеражыце, як умееце».
Дык накажы ахоўваць гроб да трэйцяга дня, каб вучні Ягоныя, прыйшоўшы ўначы, ня ўкралі Яго й не сказалі народу — уваскрос зь мёртвых, і будзе апошні падман, горшы за першы.
Яны, пайшоўшы, умацавалі магілу вартай, прыклаўшы пячатку да каменя.
Пілат-жа сказаў: «Маеце варту, ідзеце й вартуйце, як знаеце». Яны пайшлі, паставілі пры гробе варту й прылажылі да каменя пячаць.
