Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:

 

Ісус, зьвяртаючыся да іх, зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.

 

«Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека-ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”

 

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: Скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельную бяседу.

Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;

 

Яны-ж, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле сваё, хто да гандлю свайго.

астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.

 

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся й забілі іх.

І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.

 

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся й паслаў войска сваё, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў месты іхныя.

Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.

 

Тады кажа ён слугам сваім: Вясельле гатовае, але званыя не былі дастойнымі.

Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.

 

Дык пайдзеце на ростані й клічце на вясельле ўсіх, каго сустрэнеце.

І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі — і добрых, і благіх — і на вясельнай бяседзе было поўна гасьцей.

І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.

 

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека ўбранага не ў вясельнае адзеньне.

І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.

 

І кажа яму: Дружа! Як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў уладар слугам сваім: «Вазьмеце яго, зьвяжэце яму рукі й ногі, і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».

 

Бо многа пазваных, але мала выбраных».

Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.

 

Тады фарысеі, зыйшоўшыся, радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах Ягоных.

І паслалі да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўніку! Мы ведаем, што Ты справядлівы й праўдзіва настаўляеш на шлях Божы, ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо не ўзіраешся на абліччы асобаў.

Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»

 

Дык скажы нам, як ты думаеш? Ці законна даваць падатак кесару, ці не?»

Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іхную нягоднасьць і подступ, сказаў: «Што выпрабоўваеце Мяне, крывадушнікі?

Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую манету». Яны прынясьлі Яму дынар.

І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»

 

Тады Ісус кажа ім: «Чый гэта тут воблік і надпіс?»

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».

 

Яны сказалі Яму: «Кесаравы». Тады сказаў ім: «Дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу».

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.

 

Пачуўшы гэтае, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,

 

У той-жа дзень прыступілі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:

кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы дзяцей, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.

 

«Настаўніку! Майсей сказаў: «Калі хто памрэ, не пакінуўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жонку ягоную ды адродзіць патомства брату свайму».

А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жонку браты свайму.

Падобна другі і трэці — аж да сёмага.

 

Таксама й другі й трэйці аж да сёмага.

Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.

 

Пасьля-ж усіх памерла й жонка.

Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе».

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага зь іх сямёх будзе яна жонкаю, бо ўсе мелі яе?»

А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: «Памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані сілы Божае.

Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы Божыя ў небе.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага ад Бога:

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не ёсць Бог мёртвых, але тых, што жывыя».

 

Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба. Бог ня ёсьць Богам мёртвых, але Богам жывых».

І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.

 

І слухаючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён спыніў садукеяў, сыйшліся разам.

І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:

 

І адзін зь іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»

 

«Настаўніку! Які запавет найбольшы ў законе?»

Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

 

Ісус-жа сказаў яму: «Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

гэта найважнейшае ды першае прыказанне.

 

Гэта ёсьць першы й найбольшы запавет.

Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.

 

Другі-ж, падобны да яго: любі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

 

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,

 

Сабраным-жа фарысеям Ісус задаў пытаньне, кажучы:

кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».

 

«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».

Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

І гаворыць ім: «Як-жа Давід у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?

 

Сказаў Госпад Госпаду Майму: Сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»

 

Калі-ж Давід называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?»

І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.