Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

 

Ісус, зьвяртаючыся да іх, зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

 

«Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека-ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

 

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: Скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельную бяседу.

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

 

Яны-ж, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле сваё, хто да гандлю свайго.

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

 

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся й забілі іх.

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

 

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся й паслаў войска сваё, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў месты іхныя.

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

 

Тады кажа ён слугам сваім: Вясельле гатовае, але званыя не былі дастойнымі.

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

 

Дык пайдзеце на ростані й клічце на вясельле ўсіх, каго сустрэнеце.

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі — і добрых, і благіх — і на вясельнай бяседзе было поўна гасьцей.

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

 

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека ўбранага не ў вясельнае адзеньне.

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

 

І кажа яму: Дружа! Як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

Тады сказаў уладар слугам сваім: «Вазьмеце яго, зьвяжэце яму рукі й ногі, і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

 

Бо многа пазваных, але мала выбраных».

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

 

Тады фарысеі, зыйшоўшыся, радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах Ягоных.

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўніку! Мы ведаем, што Ты справядлівы й праўдзіва настаўляеш на шлях Божы, ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо не ўзіраешся на абліччы асобаў.

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

 

Дык скажы нам, як ты думаеш? Ці законна даваць падатак кесару, ці не?»

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іхную нягоднасьць і подступ, сказаў: «Што выпрабоўваеце Мяне, крывадушнікі?

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

 

Пакажэце мне падатковую манету». Яны прынясьлі Яму дынар.

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

 

Тады Ісус кажа ім: «Чый гэта тут воблік і надпіс?»

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

 

Яны сказалі Яму: «Кесаравы». Тады сказаў ім: «Дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу».

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

 

Пачуўшы гэтае, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

 

У той-жа дзень прыступілі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

 

«Настаўніку! Майсей сказаў: «Калі хто памрэ, не пакінуўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жонку ягоную ды адродзіць патомства брату свайму».

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жонку браты свайму.

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Таксама й другі й трэйці аж да сёмага.

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

 

Пасьля-ж усіх памерла й жонка.

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага зь іх сямёх будзе яна жонкаю, бо ўсе мелі яе?»

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: «Памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані сілы Божае.

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага ад Бога:

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

 

Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба. Бог ня ёсьць Богам мёртвых, але Богам жывых».

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

 

І слухаючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён спыніў садукеяў, сыйшліся разам.

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

 

І адзін зь іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

 

«Настаўніку! Які запавет найбольшы ў законе?»

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

 

Ісус-жа сказаў яму: «Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

 

Гэта ёсьць першы й найбольшы запавет.

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

 

Другі-ж, падобны да яго: любі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі».

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

 

Сабраным-жа фарысеям Ісус задаў пытаньне, кажучы:

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

 

І гаворыць ім: «Як-жа Давід у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

 

Сказаў Госпад Госпаду Майму: Сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

 

Калі-ж Давід называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?»

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.