Мацьвея 21 разьдзел

 

 

І калі наблíзіліся да Іерусаліма і прыйшлі ў Віфагíю да гары Елеонскай, тады Іісус паслаў двух вучняў,

 

І калі падыйшлі да Ерусаліму і ўвайходзілі ў Віфагію пры гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двух вучняў, кажучы ім:

сказаўшы ім: ідзіце ў се́лішча, якое перад вамі; і адразу зно́йдзеце аслíцу прывя́заную і асляня́ з ёю; адвяза́ўшы, прывядзíце да Мяне.

 

«Ідзеце ў аселішча, што проста перад вамі, і зараз-жа знойдзеце асьліцу прывязаную й пасьля зь ёю. Адвязаўшы, прывядзеце іх да Мяне.

І калі хто вам скажа што-небудзь, вы адка́жаце, што яны патрэбны Госпаду; і адразу пашле́ іх.

 

І калі хто скажа вам штось, адкажэце, што яны патрэбны Госпаду — і ўраз-жа пашле».

А ўсё гэта ста́лася, каб збыло́ся ска́занае праз прарока, які гаворыць:

 

Усё гэта сталася, каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць:

«скажы́це дачцэ́ Сіёнавай: вось, Цар твой ідзе да цябе лаго́дны, се́дзячы на аслíцы і асляня́ці, сы́не пад’ярэмнай».

 

«Скажэце дачцы Сыонавай: вось Уладар твой ідзе да цябе, лагодны, седзячы на асьліцы й асьляці, сыне пад’ярэмнай».

Вучні пайшлі і зрабілі так, як загадаў ім Іісус:

 

І, пайшоўшы, вучні зрабілі так, як загадаў ім Ісус.

прывялі аслíцу і асляня́; і пакла́лі на іх во́пратку сваю, і Ён сеў паве́рх яе.

 

Прывялі асьліцу й асьля й палажылі на іх вопратку сваю, і Ён сеў паверх іх.

Мноства людзей пасціла́лі во́пратку сваю на дарогу, а іншыя зраза́лі галíны з дрэў і пасціла́лі на дарогу.

 

Гурмы народу пасьцілалі вопратку сваю па дарозе, а іншыя зразалі галінкі дрэў і пасьцілалі імі дарогу.

А народ, які ішоў папе́радзе і следам, ускліка́ў: Аса́нна Сыну Давíдаваму! благаславёны Той, Хто прыходзіць ў імя́ Гасподняе! Аса́нна ў вы́шніх!

 

Мноства народу, што йшло перад Ім і за Ім, ідучы ўсклікалі: «Гасанна Сыну Давідаву! Дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе! Гасанна ў вышынях!».

І калі ўвайшоў Ён у Іерусалім, узру́шыўся ўвесь горад, і казалі: хто гэта?

 

І калі ўвайшоў Ён у Ерусалім, усё места ўзрушылася, і гаварылі: «Хто-ж гэта?».

А народ казаў: гэта Іісус, Прарок з Назарэта Галіле́йскага.

 

Народ-жа адказаў: «Гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілейскага».

І ўвайшоў Іісус у храм Божы і павыганя́ў усіх тых, якія прадава́лі і купля́лі ў храме, і перакулíў сталы́ мяня́лаў і ўсло́ны тых, што прадавалі галубоў.

 

Ісус-жа, увайшоўшы ў сьвятыню Божую, выгнаў усіх прадаўцоў і пакупнікаў у сьвятыні й сталы мянялаў і лавы гандляроў галубамі перавярнуў.

І кажа ім: напíсана: «дом Мой домам малітвы назаве́цца»; а вы зрабілі з яго логава разбойнікаў.

 

І сказаў: «Напісана ёсьць: дом Мой домам малітвы назавецца, а вы зрабілі яго прытонам разбойнікаў».

І прыступíлі да Яго ў храме сляпыя і кульга́выя, і Ён ацаліў іх.

 

І прыступілі да Яго ў сьвятыні сьляпыя й калекі, і Ён іх аздаравіў.

А першасвятары́ і кніжнікі, убачыўшы цуды, якія Ён зрабіў, і дзяцей, якія ўскліка́лі ў храме і казалі: «Аса́нна Сыну Давідаваму», абу́рыліся

 

Архірэі-ж і кніжнікі, гледзячы на цуды, якія Ён стварыў, і на дзяцей, якія ўсклікалі ў сьвятыні: «Гасанна Сыну Давідаву!» — праняліся нянавісьцяй.

і сказалі Яму: чуеш, што яны кажуць? А Іісус кажа ім: так! хіба́ вы ніколі не чыталі: «з вуснаў дзетак і немаўля́т Ты ўчынíў хвалу́?»

 

І сказалі Яму: «Ці чуеш, што яны гавораць?» Ісус-жа кажа ім: «Так! Ці-ж вы ніколі ня чыталі, што з вуснаў дзетак і сасункоў Ты ўчыніў хвалу?»

І, пакінуўшы іх, Ён выйшаў з горада ў Віфа́нію і правёў там ноч.

 

І пакнінуўшы іх, пайшоў зь места ў Віфанію й там застаўся.

А раніцай, вярта́ючыся ў горад, захацеў Ён есці.

 

А нараніцы, вяртаючыся ў места, адчуў голад.

І, убачыўшы пры дарозе адну смако́ўніцу, Ён падышоў да яе і, нічога на ёй не знайшоўшы, акрамя толькі лíсця, кажа ёй: няхай не будзе больш ад цябе пло́ду даве́ку. І адразу ўсохла смако́ўніца.

 

І, угледзеўшы пры дарозе смакоўніцу, падыйшоў да яе, і не знайшоўшы на ёй нічога, апрача толькі лісьця, сказаў да яе: «Няхай-жа ніколі ня будзе на табе плоду давеку». І смакоўніца зараз жа засохла.

Убачыўшы гэта, вучні здзівіліся і казалі: як гэта адразу ўсохла смако́ўніца?

 

Убачыўшы гэта, вучні зьдзівіліся й гаварылі: «Як-жа хутка засохла смакоўніца».

Іісус жа сказаў ім у адказ: праўду кажу вам: калі будзеце мець веру і не засумнява́ецеся, то не толькі зробіце тое, што адбыло́ся са смако́ўніцай, але калі і гары́ гэтай ска́жаце: «падыміся і ўве́ргніся ў мора», — будзе так.

 

Ісус-жа ў адказ сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам, калі будзеце мець веру бяз сумліву, дык ня толькі падобнае да смакоўнічага створыце, але каб і гары гэтай сказалі: Узьніміся й кінься ў мора — гэтак станецца.

І ўсё, чаго ні папро́сіце ў малітве з вераю, атрыма́еце.

 

І ўсё, чаго папросіце ў малітве зь вераю, атрымаеце».

І калі прыйшоў Ён у храм і вучыў, прыступíлі да Яго першасвятары́ і старэйшыны народу і сказалі: якою ўла́даю Ты гэта робіш? і хто Табе даў ула́ду такую?

 

І калі прыйшоў Ён у храм і навучаў, прыступілі да Яго архірэі й старшыні народныя, кажучы: «Якою ўладаю Ты гэта чыніш, і хто Табе даў гэткую ўладу?»

Іісус сказаў ім у адказ: спытаю ў вас і Я адну рэч; калі гэта ска́жаце Мне, то і Я вам скажу, якою ўла́даю гэта раблю.

 

У адказ ім Ісус сказаў: «Я таксама дам вам адно пытанне, і калі вы Мне адкажаце, то й Я вам скажу, якою ўладаю гэта чыню».

Хрышчэ́нне Іаанава адкуль было́: з неба ці ад людзей? Яны ж разважа́лі паміж сабою: калі скажам: «з неба», то Ён скажа нам: «чаму ж вы не паве́рылі яму?»

 

«Хрышчэньне Янава адкуль было? Зь неба ці ад людзей?» Яны-ж разважылі між сабою: «Калі скажам: Зь неба, Ён скажа нам: — Чаму-ж вы не паверылі яму?»

А калі скажам: «ад людзей», — баімся народу, бо ўсе лічаць Іаана прарокам.

 

А калі скажам — ад людзей, боязна прад народам, бо ўсе ўважаюць Яна за прарока».

І яны сказалі ў адказ Іісусу: не ведаем. Сказаў ім і Ён: і Я вам не скажу, якою ўла́даю гэта раблю.

 

І ў адказ Ісусу сказалі: «Мы ня ведаем». Тады Ісус сказаў ім: «Не скажу й Я вам, якою ўладаю гэта чыню.

А як вам здае́цца? У аднаго чалавека было́ два сыны́; і ён, падышоўшы да першага, сказаў: сы́не! ідзі, сёння папрацу́й у вінагра́дніку маім.

 

Як вы думаеце? Нейкі чалавек меў двух сыноў і, падыйшоўшы да першага сказаў: Сыне, ідзі сёньня працаваць у вінаградніку маім.

Але ён сказаў у адказ: «не хачу»; а потым, раска́яўшыся, пайшоў.

 

І, падышоўшы да другога, ён сказаў тое самае. Гэты сказаў у адказ: «іду, гаспадар»; і не пайшоў.

 

Той-жа ў адказ сказаў: Я йду, гаспадару — і не пайшоў.

Каторы з двух вы́канаў волю ба́цькі? Кажуць Яму: першы. Кажа ім Іісус: праўду кажу вам, што мы́тнікі і блуднíцы папе́радзе вас ідуць у Царства Божае.

 

Каторы з двух выканаў волю бацькі?» Кажуць Яму: «Першы». Ісус гаворыць ім: «Папраўдзе кажу вам, што мытнікі й блудніцы йдуць наперадзе вас у Валадарства Божае.

Бо прыйшоў да вас Іаан шляхам праведнасці, і вы не паверылі яму, а мы́тнікі і блуднíцы паверылі яму; вы ж, бачыўшы гэта, не раска́яліся і потым, каб паве́рыць яму.

 

Бо прыйшоў да вас Ян Хрысьціцель шляхам праведнасьці, і вы не паверылі яму; а мытнікі й блудніцы паверылі яму; вы-ж, бачыўшы гэтае, не пакаяліся потым, каб паверыць яму».

Вы́слухайце іншую прытчу. Быў адзін чалавек, гаспадар дома, які насадзíў вінагра́днік, і агаро́джаю абнёс яго, і вы́капаў у ім выціска́льню, і збудаваў вежу, і аддаў яго вінагра́дарам, і адлучы́ўся.

 

«Іншую прыпавесьць слухайце. Нейкі чалавек, гаспадарны домаўласьнік, насадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго, выкапаў у ім сьцёк, пабудаваў вежу і, здаўшы яго вінаградарам, адышоў.

А калі надышоў час збору пладоў, ён паслаў сваіх рабоў да вінагра́дараў узяць плады́ свае.

 

Калі-ж надышоў час плёнаў, ён паслаў слугаў сваіх узяць плёны свае.

Вінагра́дары, схапіўшы рабоў яго, каго набілі, каго забілі, а каго каме́ннем пабілі.

 

Вінаградары, схапіўшы слугаў яго, аднаго прыбілі, іншага забілі, а яшчэ іншага каменьнямі пабілі.

Зноў паслаў ён іншых рабоў, больш чым ране́й; і з імі зрабілі тое самае.

 

Зноў паслаў ён іншых слугаў, больш, як першы раз. І зь імі зрабілі тое самае.

Нарэшце паслаў ён да іх сы́на свайго, ка́жучы: пасаро́меюцца сы́на майго.

 

Урэшце, паслаў ён да іх сына свайго, кажучы: Яны ўважаць на сына майго.

Але вінагра́дары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта спадкае́мец; хадзе́м, заб’ём яго і завалодаем спа́дчынай яго.

 

Але вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: «Гэта спадкаемца, давайце заб'ём яго й заўладаем спадчынай ягонай».

І, схапіўшы яго, вы́велі вон з вінагра́дніка і забілі.

 

І ўзяўшы яго, вывелі вонкі зь вінаградніку й забілі.

І вось, калі пры́йдзе гаспадар вінагра́дніка, што́ зробіць ён з гэтымі вінагра́дарамі?

 

Што-ж зробіць гаспадар з гэтымі вінаградарамі, калі вернецца дадому?»

Кажуць Яму: злачынцаў гэтых пакарае злой смерцю, а вінаграднік перада́сць іншым вінагра́дарам, якія аддава́ць будуць яму плады ў свой час.

 

Кажуць Яму: «Злыдняў гэтых аддасьць на ліхую сьмерць, а вінаграднік аддасьць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць яму плёны ў свой час».

Іісус кажа ім: няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісанні: «ка́мень, які адкінулі будаўнікі, той самы стаў галавою вугла́: ад Госпада ста́лася гэта, і яно дзіўнае ў вачах нашых»?

 

Ісус кажа ім: «Няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісаньні, што камень, зганьбаваны будаўнічымі, той самы стаўся галавою вугла; ад Госпада сталася гэта, і ёсьць дзіўна ў вачох вашых.

Таму кажу вам, што будзе забра́на ў вас Царства Божае і да́дзена будзе народу, які прыно́сіць плады яго.

 

Дзеля гэтага кажу вам, што адыймецца ад вас Уладарства Божае й дадзена будзе народу, які творыць плёны яго.

І той, хто ўпадзе́ на гэты ка́мень, разаб’ецца; а на каго ён упадзе́, таго разду́шыць.

 

І хто ўпадзе на гэты камень, разаб'ецца, а на каго ён упадзе, разатрэ».

І, пачуўшы прытчы Яго, першасвятары́ і фарысеі зразуме́лі, што пра іх Ён гаворыць.

 

І, пачуўшы прыпавесьці Ягоныя, архірэі й фарысеі зразумелі, што гаворыць пра іх.

І наме́рваліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго лічы́лі прарокам.

 

І стараліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго ўважалі за прарока.