Мацьвея 21 разьдзел

 

 

І калі наблізіліся да Іерусаліма і прыйшлі ў Віфагію да гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двух вучняў,

 

І калі падыйшлі да Ерусаліму і ўвайходзілі ў Віфагію пры гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двух вучняў, кажучы ім:

кажучы ім: Ідзіце ў сяло, што перад вамі; і адразу знойдзеце прывязаную асліцу і асляня з ёю; адвязаўшы, прывядзіце да Мяне.

 

«Ідзеце ў аселішча, што проста перад вамі, і зараз-жа знойдзеце асьліцу прывязаную й пасьля зь ёю. Адвязаўшы, прывядзеце іх да Мяне.

І калі вам хто скажа што-небудзь, адкажыце: «Яны патрэбны Госпаду», і ён адразу пашле іх.

 

І калі хто скажа вам штось, адкажэце, што яны патрэбны Госпаду — і ўраз-жа пашле».

Адбылося ж [ўсё] гэта, каб спраўдзілася сказанае праз прарока, які кажа:

 

Усё гэта сталася, каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць:

«Скажыце Сіёнскай дачцы: вось ідзе да цябе твой Цар лагодны, што сядзіць на асліцы і на асляняці, сыне пад’ярэмнай».

 

«Скажэце дачцы Сыонавай: вось Уладар твой ідзе да цябе, лагодны, седзячы на асьліцы й асьляці, сыне пад’ярэмнай».

І вучні, пайшоўшы і зрабіўшы так, як загадаў ім Ісус,

 

І, пайшоўшы, вучні зрабілі так, як загадаў ім Ісус.

прывялі асліцу і асляня і паклалі на іх [сваю] вопратку, і Ён сеў на яе.

 

Прывялі асьліцу й асьля й палажылі на іх вопратку сваю, і Ён сеў паверх іх.

А вялізны натоўп разаслаў сваю вопратку на дарозе, іншыя зразалі галіны з дрэў і расцілалі на дарозе.

 

Гурмы народу пасьцілалі вопратку сваю па дарозе, а іншыя зразалі галінкі дрэў і пасьцілалі імі дарогу.

А натоўпы, што ішлі перад Ім і ўслед за Ім, выкрыквалі, кажучы: Гасанна66 Сыну Давідаваму! Дабраславёны Той, Хто ідзе ў імя Гасподняе! Гасанна ў вышніх!

 

Мноства народу, што йшло перад Ім і за Ім, ідучы ўсклікалі: «Гасанна Сыну Давідаву! Дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе! Гасанна ў вышынях!».

І калі Ён ўвайшоў у Іерусалім, увесь горад узрушыўся, кажучы: Хто гэта?

 

І калі ўвайшоў Ён у Ерусалім, усё места ўзрушылася, і гаварылі: «Хто-ж гэта?».

А натоўпы казалі: Гэта Прарок Ісус з Назарэта Галілейскага.

 

Народ-жа адказаў: «Гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілейскага».

І Ісус увайшоў у [Божы] Храм і выгнаў усіх прадаўцоў і пакупнікоў у Храме, і абярнуў сталы грашаменаў і ўслоны прадаўцоў галубоў;

 

Ісус-жа, увайшоўшы ў сьвятыню Божую, выгнаў усіх прадаўцоў і пакупнікаў у сьвятыні й сталы мянялаў і лавы гандляроў галубамі перавярнуў.

і кажа ім: «Мой дом домам малітвы будзе названы,» а вы яго робіце67 пячораю разбойнікаў.

 

І сказаў: «Напісана ёсьць: дом Мой домам малітвы назавецца, а вы зрабілі яго прытонам разбойнікаў».

І падышлі да Яго сляпыя і кульгавыя ў Храме, і Ён вылечыў іх.

 

І прыступілі да Яго ў сьвятыні сьляпыя й калекі, і Ён іх аздаравіў.

А першасвятары і кніжнікі, убачыўшы цуды, што Ён зрабіў, і дзяцей, што выкрыквалі ў Храме і казалі: «Гасанна Сыну Давідаваму», абурыліся.

 

Архірэі-ж і кніжнікі, гледзячы на цуды, якія Ён стварыў, і на дзяцей, якія ўсклікалі ў сьвятыні: «Гасанна Сыну Давідаву!» — праняліся нянавісьцяй.

І сказалі Яму: Ці чуеш, што яны кажуць? — А Ісус кажа ім: Так, чую! Хіба вы ніколі не чыталі: «З вуснаў дзяцей і немаўлят Ты стварыў Сабе хвалу?»

 

І сказалі Яму: «Ці чуеш, што яны гавораць?» Ісус-жа кажа ім: «Так! Ці-ж вы ніколі ня чыталі, што з вуснаў дзетак і сасункоў Ты ўчыніў хвалу?»

І, пакінуўшы іх, выйшаў з горада ў Віфанію і застаўся там.

 

І пакнінуўшы іх, пайшоў зь места ў Віфанію й там застаўся.

А ўранні, вяртаючыся ў горад, захацеў Ён есці.

 

А нараніцы, вяртаючыся ў места, адчуў голад.

І, убачыўшы адно фігавае дрэва пры дарозе, падышоў да яго і нічога не знайшоў на ім, апроч толькі лісця, і кажа яму: Няхай больш ад цябе не будзе плоду навек! — І зараз жа фігавае дрэва засохла.

 

І, угледзеўшы пры дарозе смакоўніцу, падыйшоў да яе, і не знайшоўшы на ёй нічога, апрача толькі лісьця, сказаў да яе: «Няхай-жа ніколі ня будзе на табе плоду давеку». І смакоўніца зараз жа засохла.

І вучні, убачыўшы, здзівіліся, кажучы: Як гэта адразу засохла фігавае дрэва?

 

Убачыўшы гэта, вучні зьдзівіліся й гаварылі: «Як-жа хутка засохла смакоўніца».

Ісус жа сказаў ім у адказ: Сапраўды кажу вам: калі будзеце мець веру і не засумняваецеся, то не толькі з фігавым дрэвам гэта зробіце, але і калі гэтай гары скажаце: «Падыміся і кінься ў мора» — спраўдзіцца.

 

Ісус-жа ў адказ сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам, калі будзеце мець веру бяз сумліву, дык ня толькі падобнае да смакоўнічага створыце, але каб і гары гэтай сказалі: Узьніміся й кінься ў мора — гэтак станецца.

І ўсё, што вы папросіце ў малітве верачы, атрымаеце.

 

І ўсё, чаго папросіце ў малітве зь вераю, атрымаеце».

І калі Ён прыйшоў у Храм і вучыў, падышлі да Яго першасвятары і старэйшыны народу, кажучы: Якою ўладаю Ты гэта робіш? І хто даў Табе гэтую ўладу?

 

І калі прыйшоў Ён у храм і навучаў, прыступілі да Яго архірэі й старшыні народныя, кажучы: «Якою ўладаю Ты гэта чыніш, і хто Табе даў гэткую ўладу?»

Ісус жа сказаў ім у адказ: Спытаюся ў вас і Я аб адным; калі скажаце Мне гэта, і Я вам скажу, якою ўладаю гэта раблю.

 

У адказ ім Ісус сказаў: «Я таксама дам вам адно пытанне, і калі вы Мне адкажаце, то й Я вам скажу, якою ўладаю гэта чыню».

Іаанава хрышчэнне адкуль было? З неба ці ад людзей? — Яны ж разважалі між сабою, мяркуючы: Калі скажам: «З неба», то Ён скажа нам: «Дык чаму вы не паверылі яму?»

 

«Хрышчэньне Янава адкуль было? Зь неба ці ад людзей?» Яны-ж разважылі між сабою: «Калі скажам: Зь неба, Ён скажа нам: — Чаму-ж вы не паверылі яму?»

Калі ж скажам: «Ад людзей» — баімся натоўпу; бо ўсе ўважаюць Іаана за прарока.

 

А калі скажам — ад людзей, боязна прад народам, бо ўсе ўважаюць Яна за прарока».

І яны сказалі Ісусу ў адказ: Не ведаем. — Сказаў і Ён ім: І Я не скажу вам, якою ўладай гэта раблю.

 

І ў адказ Ісусу сказалі: «Мы ня ведаем». Тады Ісус сказаў ім: «Не скажу й Я вам, якою ўладаю гэта чыню.

А як вам здаецца? У [аднаго] чалавека было два сыны; і, падышоўшы да першага, ён сказаў: Сыне! Ідзі сёння, працуй у [маім] вінаградніку.

 

Як вы думаеце? Нейкі чалавек меў двух сыноў і, падыйшоўшы да першага сказаў: Сыне, ідзі сёньня працаваць у вінаградніку маім.

Той жа сказаў у адказ: Не хачу, — але потым, раскаяўшыся, пайшоў.

 

І, падышоўшы да другога, ён сказаў тое самае. Той жа сказаў у адказ: Я [іду], гаспадару, — але не пайшоў.

 

Той-жа ў адказ сказаў: Я йду, гаспадару — і не пайшоў.

Хто з двух выканаў бацькаву волю? — Яны кажуць [Яму]: Першы. Ісус кажа ім: Сапраўды кажу вам, што зборшчыкі падаткаў і распусніцы ідуць паперадзе вас у Царства Божае.

 

Каторы з двух выканаў волю бацькі?» Кажуць Яму: «Першы». Ісус гаворыць ім: «Папраўдзе кажу вам, што мытнікі й блудніцы йдуць наперадзе вас у Валадарства Божае.

Бо Іаан прыйшоў да вас дарогаю праведнасці, і вы не паверылі яму; а зборшчыкі падаткаў і распусніцы паверылі яму; вы ж, убачыўшы, не раскаяліся пасля, каб паверыць яму.

 

Бо прыйшоў да вас Ян Хрысьціцель шляхам праведнасьці, і вы не паверылі яму; а мытнікі й блудніцы паверылі яму; вы-ж, бачыўшы гэтае, не пакаяліся потым, каб паверыць яму».

Паслухайце іншую прыпавесць. Быў чалавек, гаспадар дома, які насадзіў вінаграднік і абнёс яго агароджаю, і выкапаў у ім выціскальню, і збудаваў вежу — і здаў яго вінаградарам, і адлучыўся.

 

«Іншую прыпавесьць слухайце. Нейкі чалавек, гаспадарны домаўласьнік, насадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго, выкапаў у ім сьцёк, пабудаваў вежу і, здаўшы яго вінаградарам, адышоў.

Калі ж надышоў час збору пладоў, ён паслаў сваіх слуг да вінаградараў, каб узяць свае плады.

 

Калі-ж надышоў час плёнаў, ён паслаў слугаў сваіх узяць плёны свае.

Вінаградары, схапіўшы яго слуг, аднаго збілі, другога забілі, а яшчэ аднаго ўкаменавалі.

 

Вінаградары, схапіўшы слугаў яго, аднаго прыбілі, іншага забілі, а яшчэ іншага каменьнямі пабілі.

Ён зноў паслаў іншых слуг, больш, чым першых; і з імі ўчынілі тое самае.

 

Зноў паслаў ён іншых слугаў, больш, як першы раз. І зь імі зрабілі тое самае.

А пазней ён паслаў да іх свайго сына, кажучы: Пасаромеюцца майго сына.

 

Урэшце, паслаў ён да іх сына свайго, кажучы: Яны ўважаць на сына майго.

А вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: Гэта спадкаемец; хадзем, заб’ём яго і завалодаем яго спадчынаю.

 

Але вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: «Гэта спадкаемца, давайце заб'ём яго й заўладаем спадчынай ягонай».

І, схапіўшы яго, выкінулі за вінаграднік і забілі.

 

І ўзяўшы яго, вывелі вонкі зь вінаградніку й забілі.

Дык калі прыйдзе гаспадар вінаградніка, што ён зробіць тым вінаградарам?

 

Што-ж зробіць гаспадар з гэтымі вінаградарамі, калі вернецца дадому?»

Яны кажуць Яму: Злачынцаў ліхою смерцю загубіць, а вінаграднік здасць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць яму плады ў свой час.

 

Кажуць Яму: «Злыдняў гэтых аддасьць на ліхую сьмерць, а вінаграднік аддасьць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць яму плёны ў свой час».

Ісус кажа ім: Хіба вы ніколі не чыталі ў Пісаннях: «Камень, які адкінулі будаўнікі, зрабіўся галавою вугла; Госпадам зроблена гэта і дзіўнае ў нашых вачах»?

 

Ісус кажа ім: «Няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісаньні, што камень, зганьбаваны будаўнічымі, той самы стаўся галавою вугла; ад Госпада сталася гэта, і ёсьць дзіўна ў вачох вашых.

Таму кажу вам, што адымецца ад вас Царства Божае, і дасца народу, які прыносіць яго плады.

 

Дзеля гэтага кажу вам, што адыймецца ад вас Уладарства Божае й дадзена будзе народу, які творыць плёны яго.

[І хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, раструшчыць яго].

 

І хто ўпадзе на гэты камень, разаб'ецца, а на каго ён упадзе, разатрэ».

І, пачуўшы Яго прыпавесці, першасвятары і фарысеі зразумелі, што Ён пра іх кажа;

 

І, пачуўшы прыпавесьці Ягоныя, архірэі й фарысеі зразумелі, што гаворыць пра іх.

і стараліся схапіць Яго, але пабаяліся натоўпу, бо Яго лічылі за прарока.

 

І стараліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго ўважалі за прарока.