Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:
Ісус, зьвяртаючыся да іх, зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:
Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка цара́, каторы справіў вясе́льле для сына свайго.
«Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека-ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясе́льле; і не хаце́лі прыйсьці.
І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.
Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абе́д мой, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясе́льле.
Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: Скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельную бяседу.
Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
Яны-ж, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле сваё, хто да гандлю свайго.
Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзе́каваліся і забілі іх.
Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся й забілі іх.
Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае́ вынішчыць забойцаў гэных і спаліць ме́ста іхняе.
Пачуўшы тое, уладар угнявіўся й паслаў войска сваё, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў месты іхныя.
Тады кажа ён слугам сваім: вясе́льле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
Тады кажа ён слугам сваім: Вясельле гатовае, але званыя не былі дастойнымі.
Дык пайдзе́це на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясе́льле.
Дык пайдзеце на ростані й клічце на вясельле ўсіх, каго сустрэнеце.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясе́льлі было поўна гасьце́й.
І слугі яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі — і добрых, і благіх — і на вясельнай бяседзе было поўна гасьцей.
Цар, увайшоўшы паглядзе́ць банкетуючых, убачыў там чалаве́ка, адзе́тага не ў вясе́льную вопратку,
Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека ўбранага не ў вясельнае адзеньне.
і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясе́льнай вопратцы? Той жа маўчаў.
І кажа яму: Дружа! Як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.
Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьме́це яго і ўкіньце ў це́мру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
Тады сказаў уладар слугам сваім: «Вазьмеце яго, зьвяжэце яму рукі й ногі, і ўкіньце яго ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.
Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
Бо многа пазваных, але мала выбраных».
Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
Тады фарысеі, зыйшоўшыся, радзіліся, як-бы ўлавіць Яго на словах Ягоных.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўніку! Мы ведаем, што Ты справядлівы й праўдзіва настаўляеш на шлях Божы, ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо не ўзіраешся на абліччы асобаў.
Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?
Дык скажы нам, як ты думаеш? Ці законна даваць падатак кесару, ці не?»
Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?
Але Ісус, ведаючы іхную нягоднасьць і подступ, сказаў: «Што выпрабоўваеце Мяне, крывадушнікі?
Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.
Пакажэце мне падатковую манету». Яны прынясьлі Яму дынар.
І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
Тады Ісус кажа ім: «Чый гэта тут воблік і надпіс?»
Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.
Яны сказалі Яму: «Кесаравы». Тады сказаў ім: «Дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу».
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
Пачуўшы гэтае, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.
У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:
У той-жа дзень прыступілі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:
Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).
«Настаўніку! Майсей сказаў: «Калі хто памрэ, не пакінуўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жонку ягоную ды адродзіць патомства брату свайму».
Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жонку браты свайму.
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Таксама й другі й трэйці аж да сёмага.
Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
Пасьля-ж усіх памерла й жонка.
Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.
Дык пры ўваскрасеньні каторага зь іх сямёх будзе яна жонкаю, бо ўсе мелі яе?»
Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.
Адказваючы ім, Ісус сказаў: «Памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані сілы Божае.
Бо пры ўваскрасе́ньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на не́бе.
Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.
А аб ускрасе́ньні паме́ршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага ад Бога:
Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).
Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба. Бог ня ёсьць Богам мёртвых, але Богам жывых».
І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
І слухаючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.
Фарысеі, дачуўшыся, як Ён спыніў садукеяў, сыйшліся разам.
І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
І адзін зь іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:
Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?
«Настаўніку! Які запавет найбольшы ў законе?»
Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).
Ісус-жа сказаў яму: «Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.
Гэта ёсьць пе́ршае і найбольшае прыказаньне.
Гэта ёсьць першы й найбольшы запавет.
Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).
Другі-ж, падобны да яго: любі бліжняга твайго, як самога сябе.
На гэтых двох прыказаньнях грунту́ецца ўве́сь закон і прарокі.
На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі».
Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
Сабраным-жа фарысеям Ісус задаў пытаньне, кажучы:
Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Кажа ім: як жа Давід у духу заве́ Яго Госпадам, калі кажа:
І гаворыць ім: «Як-жа Давід у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:
Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
Сказаў Госпад Госпаду Майму: Сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.
Дык калі Давід заве́ Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?
Калі-ж Давід называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.
