Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады звярнуўся Ісус да людзей і да вучняў Сваіх,

 

Затым зьвярнуўся Езус да людзей і да вучняў Сваіх і казаў:

кажучы: «На пасадзе Майсеевым заселі кніжнікі і фарысеі.

 

На пасадзе Майсеевым заселі кніжнікі (вучоныя па Пісаньню) і фарызэі.

Дык усё, што яны вам скажуць, захоўвайце і рабіце, але паводле ўчынкаў іх не рабіце; бо яны вучаць, а не робяць.

 

Дык усё, што яны вам скажуць, беражыце і рабіце, але не паступайце па іхніх учынках, бо яны вучаць, а так ня робяць.

Бо яны вяжуць цяжкія і непасільныя бярэмі ды ўскладаюць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім не хочуць іх зрушыць.

 

Бо яны вяжаць цяжкія і непасільныя бярэмі ды ўскладаюць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім не хочуць за іх узяцца.

Яны робяць усе свае справы, каб людзі іх бачылі: пашыраюць філактэрыі свае і павялічваюць махры адзення свайго,

 

Яны ўсё робяць, каб паказацца людзям. Павялічаюць малітвенныя паясы і апускаюць краі адзеньня свайго.

яны любяць першыя месцы за абедам і першыя лаўкі ў сінагогах,

 

Ахвотна займаюць першыя мейсцы на балях і ў сынагогах.

і прывітанні на рынку, ды каб іх людзі называлі: “Рабі, рабі”.

 

Любяць прывітаньні на рынку, ды каб іх людзі Раббі называлі.

Вы ж не называйце сябе рабі, бо адзін ваш Вучыцель — Хрыстос, а вы ўсе — браты.

 

Вы не хаціце, каб вас настаўнікамі называлі, бо адзін Настаўнік ваш, а вы ўсе братамі.

Ані айцом сабе не называйце нікога на зямлі, бо адзін Айцец ваш, Які ў небе.

 

Ані айцом не называйце нікога на зямлі, бо адзін ваш Айцец у небе.

Ані настаўнікамі не называйце сябе, бо адзін ваш Настаўнік — Хрыстос.

 

Ані настаўнікамі не называйцеся, бо адзін ваш Настаўнік — Хрыстус.

Хто большы з вас — будзе вашым паслугачом.

 

Хто большы — важнейшы ў вас, хай будзе вашым слугой.

Бо хто сябе ўзвышае, той будзе прыніжаны, а хто сябе прыніжае, будзе ўзвышаны.

 

Бо хто сябе павышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае — будзе павышаны.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што зачыняеце Валадарства Нябеснае перад людзьмі. Вы і самі не ўваходзіце, і тым, што ўваходзяць, не дазваляеце ўвайсці.

 

Гора вам, кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі, што зачыняеце Каралеўства Нябеснае людзям; і самі не ідзіцё і ідучых не пускаеце ўвайсьці.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што паядаеце дамы ўдоў і крывадушна доўга моліцеся: за гэта прымеце тым большае асуджэнне.

 

Гора вам кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі, што аб'ядаеце дамы ўдоваў пад відам доўгіх маленьняў, дзеля таго напаткае вас жорсткі прысуд.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што аб’язджаеце мора і сушу, каб зрабіць хоць аднаго празелітам. А калі ім станецца, вы робіце яго сынам пекла, удвая горшым за сябе.

 

Гора вам, кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі, што абяжджаеце моры і сушы (сухмяні), каб здабыць аднаго спаўверніка. А калі ім станецца, робіце яго сынам пекла, у два разы горшым за сябе.

Гора вам, сляпыя правадыры, што кажаце: “Хто прысягае святыняй, гэта нічога, а калі хто прысягае золатам святыні, той вінаваты”.

 

Гора вам, сьляпыя праваднікі, што кажаце: хто прысяг (пакляўся) на сьвятыню — гэта нічога, а калі б хто прысяг на золата сьвятыні, споўніць павінен.

Неразумныя і сляпыя! Што ж большае: золата ці святыня, якая асвячае золата?

 

О дурныя і сьляпыя! Бо што важнейшае: золата ці сьвятыня, якая ўсьвячае золата?

І: “Хто прысягае ахвярнікам, гэта нічога, а хто прысягае ахвярай, што на ім, той вінаваты”.

 

Ды хто б прысяг (пакляўся) на аўтар, гэта нічога, але хто б прысягнуў на ахвяру на ім складзеную, споўніць павінен.

Неразумныя і сляпыя! Што ж большае: ахвяра ці ахвярнік, які асвячае ахвяру?

 

Сляпіндзі! Што ж важнейшае: ахвяра ці аўтар, які яе ўсьвячае?

Дык вось, хто прысягае ахвярнікам, прысягае ім ды ўсім, што на ім.

 

Хто затым прысягае на аўтар, прысягае на яго ды на ўсё, што на ім.

І хто прысягае святыняй, той прысягае ёй ды Тым, Хто ў ёй самой жыве.

 

Бо хто прысягнуў на сьвятыню, прысягае на яе ды на Таго, Хто ў ёй пражывае (Бог).

А хто прысягае небам, прысягае пасадам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.

 

А хто прысягае на неба, прысягае на трон Божы і на Таго, Хто на ім сядзіць.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што бераце дзесяціну з мяты, кропу і кмену, а не звярнулі ўвагі на тое, што важнейшае ў законе: суд, міласэрнасць і веру. Гэта належала зрабіць і таго не пакідаць.

 

Гора вам, кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі, што даіцё дзесяціну з мяты, кропу і кмену, а прапускаеце тое, што больш важнейшае ў Законе: суд, міласэрдзе і веру. І гэта трэба выпаўніць і тога не апускаць.

Сляпыя правадыры, што працэджваеце камара, а праглынаеце вярблюда!

 

Сьляпыя правадыры, што працэджваеце камара, а глытаеце вярблюда.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, бо абмываеце тое, што звонку чары і місы, а ўнутры поўныя здзерства ды нячыстасці.

 

Гора вам, кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі, што абмываеце чашу і місу з навонку, а самі ў сабе поўныя зьдзерства ды нячыстасьць.

Фарысей сляпы! Ачысці перш знутры чару і місу, каб і тое, што звонку, стала чыстым.

 

Сьляпы фарызэю! Абмый перш нутро чашы і місы, каб тое, што навонкі — сталася чыстым.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, бо вы падобныя да магіл пабеленых, што звонку выглядаюць прыгожымі, а ўнутры поўныя касцей мёртвых і ўсякай брыдоты.

 

Гора вам, кніжнікі і фарызэі, крывадушнікі! Бо вы падобныя да грабоў пабеляных, што навонкі паказваюцца людзям прыгожымі, а ў нутры поўныя касьцей, трупаў і ўсякага гнільля.

Так і вы звонку здаецеся людзям справядлівымі, а ўнутры поўныя крывадушнасці і беззаконня.

 

Так і вы навонкі (знадворку) выдаіцёся людзям справядлівымі, а ў нутры поўныя крывадушнасьці і беззаконьня.

Гора вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам і аздабляеце помнікі справядлівым,

 

Гора вам, кніжнік і фарызэі, крывадушнікі, каторыя будуеце грабніцы Прарокам і аздабляеце (упрыгожваеце) помнікі справядлівых,

і кажаце: “Каб мы жылі ў дні бацькоў нашых, не былі б саўдзельнікамі іх у праліванні крыві прарокаў”.

 

кажучы: "Каб мы жылі ў дні бацькоў нашых, не былі б супольнікамі тых, што пралівалі кроў Прарокаў".

І так вы самі сведчыце, што вы — сыны тых, што забілі прарокаў.

 

І так вы самі сьведчыце, што вы сынамі тых, што забілі Прарокаў.

І вы дапаўняйце мерку бацькоў вашых.

 

І вы дапоўніце мерку бацькоў вашых.

Змеі, гадзючыя вырадкі! Як жа вы пазбегнеце пякельнага прысуду?

 

Гадзіны! Зьмяінае племя! Няўжо ўсьцеражыцёся прысуду пекла?

Таму вось Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў, і адных з іх вы заб’яце і ўкрыжуеце, а іншых будзеце бічаваць у сінагогах вашых ды будзеце гнаць іх з горада ў горад,

 

Таму то пасылаю Я да вас Прарокаў і мудрых і знаўцаў Пісаньня, а многіх з іх зб'іцё, а іншых будзеце бічаваць у сынагогах вашых. Ды будзеце сьцігаць іх з гораду ў горад

аж спадзе на вас уся кроў справядлівых, што разліта па зямлі, ад крыві справядлівага Абэля аж да крыві Захарыі, сына Барахіі, якога вы забілі між святыняй і ахвярнікам.

 

аж спадзе на вас кроў усіх справядлівых, разліта на зямлі, ад крыві справядлівага Абеля аж да крыві Захара, сына Барахія, якога вы забілі між сьвятыняй і аўтаром.

Сапраўды кажу вам: спадзе гэта ўсё на пакаленне гэтае.

 

Сапраўды кажу вам, спадзе гэта ўсё на гэтае племя.

Ерузалім, Ерузалім, што забіваеш прарокаў ды камянуеш тых, якія да цябе пасланы. Колькі разоў хацеў Я сабраць сыноў тваіх, як кураводка збірае пісклянят сваіх пад крылы, а ты не захацеў.

 

О Ерузалім, Ерузалім, каторае забіваеш Прарокаў ды каменуеш тых, што да цябе пасланыя. Колькі раз хацеў сабраць сыноў тваіх як кураводка сабірае пісклянят сваіх пад свае крыльлі, але ты не захацеў.

Вось, застаецца вам дом ваш пусты.

 

Таму дом ваш стане пустым.

Бо кажу вам: “Не ўбачыце Мяне датуль, пакуль не скажаце: «“Дабраславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада”».

 

Бо кажу вам, не ўвідзіце Мяне датуль, пакуль ня скажаце: Багаслаўлены, хто прыходзіць у імя Госпада (Пс. 117:26).