Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Закон мае цень будучых дабротаў, але не сам вобраз справаў. Таму адныя і тыя ж ахвяры, якія заўсёды прыносяцца штогод, ніколі не могуць зрабіць дасканалымі тых, хто з імі прыходзіць.

 

Закон, маючы цень будучых даброцьцяў, а не саму рэчаіснасьць, аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца (з імі).

Бо ці не перасталі б яны прыносіць ахвяры, калі б тыя, хто здзяйсняе служэнне, раз ачысціўшыся, ужо не мелі б ніякага ўсведамлення грахоў.

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо сьвядомасьці грэху.

Але ў гэтых ахвярах — штогадовы напамін пра грахі,

 

Аднак прыпамінаньне грэху што год усё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў знішчала грахі.

 

Немагчыма бо крывёй валоў і казлоў ачысьціцца ад грахоў.

Хрыстус прыходзіць у свет і кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.

 

Таму, прыходзячы на сьвет, кажа (Хрыстос): "Ахвяры і дару не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

Усеспаленні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.

 

Цэлапаленьні і ахвяры за грэх не падабаюцца Табе.

Тады Я сказаў: Вось іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць волю Тваю, Божа».

 

Тады сказаў Я: Вось іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю".

Перад гэтым Ён сказаў: «Ахвяраў і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», хоць прыносяцца яны паводле Закону.

 

Сказаўшы раней: "Ахвяраў і дароў, цэлапаленьняў і ахвяраў за грэх не захацеў Ты, і не падабаюцца яны Табе", хоць і складаюцца паводле закону,

Пасля сказаў: «Вось іду, каб выканаць волю Тваю». Адмяняе першае, каб устанавіць другое.

 

потым сказаў: "Вось іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю". Касуе першае і ўстанаўляе другое.

Паводле гэтай волі мы раз і назаўсёды асвячаныя ахвяраю цела Езуса Хрыста.

 

На моцы той волі асьвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Езуса Хрыста.

Кожны святар штодня стаіць у служэнні і шмат разоў прыносіць адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць знішчыць грахоў.

 

І кожны сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачысьціць ад грахоў.

А Езус Хрыстус, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

чакаючы таго часу, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены да падножжа ног Ягоных.

 

чакаючы, аж пакуль у канцы ворагі Ягоныя будуць паложаны да падножжа ног Ягоных.

Ён адной ахвярай назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, каго асвячаюць.

 

Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на вякі тых, якія асьвечаны.

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо сказана:

 

Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, бо сказана:

«Вось запавет, які ўстанаўлю з імі пасля гэтых дзён, — кажа Пан, — і ўкладу законы Мае ў іхнія сэрцы, і запішу іх у розуме іхнім,

 

"Такі вось запавет, які заключу з імі ў гэтых днях, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў іхнія сэрцы, і ў розумы іхнія ўпішу іх,

аграхоў і беззаконняў іх больш не ўспомню».

 

ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду".

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там ужо няма ахвяры за іх.

 

А дзе адпушчэньне (грахоў), там ужо больш ня трэба ахвяры за грэх.

Браты, маючы адвагу ўвайсці праз кроў Езуса ў Святое Месца новым і жывым шляхам,

 

Дык маючы тады, браты, пэўнасьць ўвайсьці ў (месца) Сьвятое праз кроў Езуса,

які Ён адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз сваё цела;

 

які даў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела сваё,

маючы вялікага святара над Божым домам,

 

і маючы вялікага Першасьвятара над домам Божым,

наблізімся са шчырым сэрцам і ў паўнаце веры, акрапіўшы сэрцы ад нячыстага сумлення і абмыўшы целы чыстаю вадою.

 

прыступайма са шчырым сэрцам, у поўні веры, ачысьціўшы сэрцы ад усякай сьвядомасьці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

Будзем непахісна трымацца вызнання надзеі, бо верны той, хто абяцаў.

 

Трымаймася непарушна надзеі, якую вызнаем, бо верны ёсьць Той, які нам даў абяцаньне;

Будзем зважаць адзін на аднаго, каб заахвочваць да любові і добрых учынкаў.

 

і зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.

Не пакідайма нашага сходу, як стала звычаем некаторых, але будзем заахвочваць адзін аднаго, і тым больш, чым больш бачыце, як набліжаецца гэты дзень.

 

Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася звычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, чым больш бачым надыходзячы дзень.

Калі мы добраахвотна грашым, атрымаўшы пазнанне праўды, то ўжо больш не застаецца ахвяры за грахі,

 

Калі бо мы дабраахвотна грашым, маючы пазнаньне праўды, дык няма ўжо ахвяры за грэх,

але нейкае жахлівае чаканне суда і лютасці агню, які павінен паглынуць праціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканьне суду і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.

Кожны, хто парушае Закон Майсея, падлягае смерці без літасці на падставе сведчання двух ці трох сведкаў.

 

Хто не падпарадкоўваецца Закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.

Падумайце, наколькі большага пакарання заслугоўваюць тыя, хто зняважыў Божага Сына і зганьбіў кроў запавету, якой быў асвячаны, і пагардзіў Духам ласкі?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці кроў запавету, якой быў асьвечаны, за звычайную лічыў, або Духа ласкі зьняважыў?

Мы ж ведаем таго, хто сказаў: «Помста за Мною, Я адплачу». І далей: «Сам Пан будзе судзіць свой народ».

 

Мы бо ведаем Таго, хто сказаў: "Мне помста, і Я дам адплату", або зноў: "Сам Госпад будзе судзіць свой народ".

Жахлівая рэч — патрапіць у рукі жывога Бога.

 

Страшна папасьці ў рукі Бога жывога.

Узгадайце мінулыя дні, калі вы, будучы прасветленымі, вытрымалі цяжкія пакуты змагання.

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы, прасьвечаныя, перанесьлі вялікі навал пакутаў,

То вас выстаўлялі як відовішча на знявагі і ўціск, то вы станавіліся супольнікамі тых, з кім так абыходзіліся.

 

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зьняваг і цярпеньняў, або іншы раз быўшы сучасьнікамі падобнае перажываючых.

Бо вы суперажывалі з тымі, хто ў кайданах, і з радасцю ўспрымалі рабаванне вашай маёмасці, ведаючы, што ёсць у вас лепшая і трывалая маёмасць.

 

Бо пакутвалі вы разам з увязьненымі, і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае, трывалае.

Дык не пакідайце вашай адвагі, якая мае вялікую ўзнагароду.

 

Дык не пакідайце спадзяваньня вашага, якое дасьць вялікую ўзнагароду.

А цярплівасць патрэбна вам, каб, выконваючы волю Божую, вы атрымалі абяцанае.

 

Мейце цярплівасьць, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцаньня.

Таму што яшчэ крыху, і з’явіцца той, хто павінен прыйсці, і не спозніцца.

 

Яшчэ вось крыху, крыху, і прыйдзе Той, які павінен прыйсьці, і не замарудзіць.

Амой справядлівы будзе жыць дзякуючы веры, і, калі адступіцца, не ўпадабае яго мая душа.

 

Бо справядлівы верай жыве; калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы Маёй.

Але мы не належым да тых, хто адступаецца сабе на згубу, але да тых, хто верыць, каб атрымаць жыццё.

 

Мы ж не зьяўляемся адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы.