Лукаша 16 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Міхася Міцкевіча
Сказаў жа і да вучняў Сваіх: адзін чалаве́к быў багаты і ме́ў эканома, на якога данясьлі яму, што растра́чвае маемасьць яго;
Прамовіў таксама й да вучняў Сваіх: — быў адзін багаты чалавек, які меў аканома, і той абгавораны быў прад гаспадарам, што растрачвае маемасьць яго.
і, паклікаўшы яго, сказаў яму: што гэта я чую аб табе́? Дай справаздачу з гаспадараваньня твайго, бо ты ня можаш бале́й гаспадараваць.
І прызваўшы яго, сказаў яму: — што гэта я чую пра цябе? здай разьлік з твайго справаваньня, бо ты ня можаш надалей аставацца управіцелем.
Тады эканом сказаў сам у сабе́: што мне́ рабіць? Гаспадар мой адыймае ад мяне́ кіраўніцтва домам; капа́ць ня здужаю, прасіць саромлюся:
Тады аканом стаў разважаць сам сабе: — што мне рабіць? бо гаспадар адыймае ад мяне кіраваньне гаспадарствам; капаць я не магу, жабраваць саромеюся.
ве́даю, што зро́блю, каб прынялі мяне́ ў дамы́ сваі, калі адстаўлены буду ад эканомства.
Але — ведаю, што зраблю, каб, калі адстаўлены буду ад кіравецтва, прынялі мяне ў дамы свае.
І, паклікаўшы пазычальнікаў гаспадара свайго кожнага паасобку, сказаў пе́ршаму: колькі вíнен гаспадару майму?
І, заклікаўшы паасобку вінных гаспадару сваіму, сказаў першаму: — колькі вінен гаспадару майму?
Той сказаў: сто ме́р але́ю. І сказаў: вазьмі тваю расьпіску і сядай, хутчэй напішы пяцьдзесят.
Той-жа сказаў: — сто мерак алею; і сказаў яму: — вазьмі сваю расьпіску й садзіся хутчэй напішы — пяцьдзясят.
Потым другому сказаў: а ты колькі вінен? Той адказаў: сто ме́р пшаніцы. І сказаў яму: вазьмі тваю расьпіску і напішы: восемдзесят.
Потым сказаў другому: — а ты колькі вінен? — і той адказаў: — сто мерак пшаніцы; і яму сказаў: — вазьмі расьпіску тваю й напішы — восемдзесят.
І пахваліў гаспадар эканома няве́рнага, што дага́дліва ўчыніў; бо сыны ве́ку гэтага дага́длівей за сыноў сьвятла́ ў родзе сваім.
І пахваліў гаспадар управіцеля нявернага, што асьцярожна ўчыніў, бо сыны сьвету гэтага ў родзе сваім больш кемныя за сыноў сьвятла.
І Я кажу вам: здабывайце сабе́ прыяцеляў багацьцем няправедным, каб яны, як зьбядне́еце, прынялі вас у ве́чныя сялібы.
І Я кажу вам: — здабывайце сабе прыяцеляў з багацьця нясправядлівасьці, каб яны, калі будзеце спанявераны, прынялі вас у сялібы вечныя.
Ве́рны ў малым і ў многім верны, а няве́рны ў малым няверны і ў многім.
Хто верны ў найменшым, той і ў большым верны, і хто ў малым несправядлівы, той несправядлівы і ў вялікім.
Дык вось, калі вы ў няпра́ведным багацьці ня былі ве́рны, хто даве́рыць вам праведнае?
Для таго, калі вы ў несправядлівым багацьці ня былі вернымі, хто даверыць вам праўдзівае?
І калі ў чужым ня былі ве́рны, хто дасьць вам вашае?
І калі ў чужым ня былі вернымі, хто дасьць вам вашае?
Ніякі слуга ня можа служыць двом гаспадаром, бо ці аднаго будзе ненавідзець, а другога любіць, ці аднаму пачне́ пільна служыць, а пра другога нядба́ць. Ня можаце служыць Богу і мамоне.
Ніякі слуга ня можа служыць двум гаспадарам, бо альбо аднаго зьненавідзіць, а другога любіць, альбо аднаму будзе служыць, а другога занядбае; ня можаце служыць Богу й мамоне.
Чулі ўсё гэтае і срэбралюбы фарысэі і сьмяяліся з Яго.
Чулі ўсё гэтае й срэбралюбцы фарысеі й сьмяяліся з Яго.
І сказаў ім: вы паказуеце сябе́ праведнымі перад людзьмі, але Бог ве́дае сэрцы вашыя: бо што высока ў людзе́й, тое агіда перад Богам.
І Ён сказаў ім: вы выстаўляецеся праведнікамі прад людзьмі, Бог-жа ведае сэрцы вашыя; бо што ў людзей узьнёслае, тое прад Богам агідлівае.
Закон і прарокі да Іоана: адгэтуль жа Царства Божае абвяшчаецца, і кожын сілаю ўваходзіць у яго.
Закон і прарокі да Яна; з таго часу абвяшчаецца Уладарства Божае, і кажны з натугаю ўвайходзіць у яго.
Але хутчэй не́ба і зямля прамінуць, чым адна рыса з закону загіне.
Але хутчэй неба й зямля прамянуць, ніж хоць адна рыса з Закону выпадзе.
Усякі, хто разводзіцца з жонкаю сваёю і жэніцца з другой, блудзіць, і кожны, хто жэніцца з разьве́дзенай з мужам, блудзіць.
Усякі, хто пакідае жану сваю і жэніцца з іншай — блудадзее, і хто жэніцца з пакіненай мужам, — чыніць блудадзеяньне.
Адзін чалаве́к быў багаты, адзяваўся ў парфіру ды віссон і кожны дзе́нь раскошна банкетаваў.
Быў адзін багаты чалавек; адзяваўся ён у парфіру і віссон, і кажны дзень банкетаваў раскошна.
Другі-ж быў убогі, на імя Лазар, ды ляжаў ля варот яго ўве́сь у струпох;
І быў адзін жабрак, на імя Лазар, які ляжаў ля варот яго, увесь у струпох.
і жадаў насыціцца крошкамі, што па́далі з стала багача, і сабакі, прыходзячы, лізалі струпы яго.
І рад быў пажывіцца крошкамі ад стала багача; і сабакі прыходзілі й лізалі раны ягоныя.
І ста́лася: убогі памёр і адне́сены быў Ангеламі на лона Аўраа́мава; памёр і багач, і пахавалі яго;
І сталася: памёр убогі, і ангелы аднесьлі яго ў аселішча Абрагамава; памёр і багач, і пахавалі яго.
і ў пе́кле, будучы ў муках, ён, падняўшы вочы свае́, убачыў здалёк Аўраама і Лазара на лоне яго,
І апынуўшыся ў пекле, у вялікіх муках ён узьняў вочы свае, і убачыў здалёк Абрагама й Лазара ля яго.
і, загаласіўшы, сказаў: Аце́ц Аўраам! зьлітуйся нада мною і пашлі Лазара, каб абмачыў кане́ц пальца свайго ў вадзе́ і асьвяжыў язык мой, бо я мучуся ў полымі гэтым.
І, усклікнуўшы, ён прамовіў: — войча, Абрагаме! зьмілуйся нада мною й пашлі Лазара, няхай абмочыць канец пальца свайго й асьвежыць язык мой, бо я мучуся ў полымі гэтым.
Але Аўраам сказаў: сын! прыпомні, што ў жыцьці тваім ме́ў ты добрае, а Лазар благое; цяпе́р жа ён тут пацяшаецца, а ты це́рпіш вялікія мукі;
Абрагам-жа сказаў: — сыне! прыпомні, колькі ўжыў ты дабра за жыцьця твайга, а Лазар — благоцьця; цяпер-жа ён цешыцца, а ты пакутуеш.
дый да таго між намі і вамі вялікая прорва, так што, хто хоча перайсьці адгэтуль да вас, ня могуць, таксама і адтуль да нас не пераходзяць.
Датаго-ж між намі й вамі паложана вялікая бездань, і калі-б хто хацеў перайсьці з гэтага боку да вас, то ня могуць; таксама й адтуль да нас не перайходзяць.
Тады сказаў ён: дык прашу цябе́, аце́ц, пашлі яго ў дом айца майго,
Тады сказаў ён: — дык малю цябе, войча, пашлі яго ў дом айца майго;
бо ў мяне́ пяць братоў; няхай ён засьве́дчыць ім, каб і яны ня прыйшлі ў гэтае ме́сца мучэньня.
Бо я маю пяць братоў, няхай пасьветчыць ім, каб і яны ня прыйшлі ў гэтае месца мучэньня.
Аўраам сказаў яму: у іх ёсьць Майсе́й і прарокі, няхай слухаюць іх.
Абрагам сказаў яму: — у іх ёсьць Майсей і прарокі, няхай слухаюць іх.
Ён жа сказаў: не́, аце́ц Аўраам! Але калі хто з уме́ршых прыйдзе да іх, пакаюцца.
Ён-жа сказаў: — не, войча Абрагаме! але калі хто з умершых прыйдзе да іх, то пакаюцца.
Тады Аўраам сказаў яму: калі Майсе́я і прарокаў ня слухаюць, то, калі б хто і з уме́ршых ускрос, не паве́раць.
Тады Абрагам сказаў яму: — калі Майсея й прарокаў ня слухаюць, то хоць-бы хто й з памершых устаў — не павераць.
