Да Габрэяў 11 разьдзел

 

 

Вера ж ёсць ажыцяўленне чаканага, упэўненасць у рэчах нябачных.

 

Вера — гэта зарука чаканага і пэўнасьць у рэчах, якіх ня бачым.

Бо ў гэтым былі засведчаны старэйшыя.

 

Дзякуючы веры продкі атрымалі сьведчаньне.

Вераю мы разумеем, што наладзіліся вякі словам Божым, так што з нябачнага ўзнікла бачнае.

 

Вераю пазнаём, што Словам Божым наладжаны вякі, каб з нябачных паўсталі рэчы, якія мы бачым.

Вераю Авель прынёс Богу ахвяру большую, чым Каін; праз яе атрымаў сведчанне, што ён праведны, — пра яго дары сведчыў Бог, і ёю пасля смерці яшчэ гаворыць.

 

Праз веру Абель прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін, праз што атрымаў сьведчаньне, што ён справядлівы. Бог бо засьведчыў пра яго дары, і хоць ён памёр, верай дагэтуль гаворыць.

Вераю Гэнох быў перанесены на неба, так каб не ўбачыць смерці і не знайшлі яго, таму што Бог перанёс яго. Бо перад [сваім] перанясеннем ён атрымаў сведчанне, што ён даспадобы Богу.

 

Вераю Генох перанесены быў, каб ня бачыў сьмерці, і не знайшлі яго, бо забраў яго Бог; бо перад узяцьцем меў сьведчаньне, што ён мілы Богу.

А без веры немагчыма быць даспадбы Яму, бо той, хто прыходзіць да Бога, павінен вераваць, што Ён ёсць, і тых, хто шукае Яго, узнагароджвае.

 

А бяз веры немагчыма падабацца (Богу). Бо трэба верыць, шукаючы Бога, што Ён ёсьць і шукаючым Яго дае нагароду.

Вераю апавешчаны Ной пра яшчэ нябачнае з богашаноўным страхам пабудаваў каўчэг для выратавання свайго дома; праз яе ён асудзіў свет і зрабіўся спадкаемцам праведнасці паводле веры.

 

Вераю атрымаў Ной аб'яўленьне аб тым, чаго яшчэ ня бачана, і з боязьні пабудаваў каўчэг на выратаваньне сям'і сваёй. Вераю асудзіў ён сьвет і праз веру стаўся ўдзельнікам справядлівасьці, якая верай здабываецца.

Аўраам, пакліканы вераю, паслухаўся выйсці ў краіну, якую ён меўся прыняць у спадчыну, і выйшаў, не ведаючы, куды ідзе.

 

Вераю пакліканы Абрагам паслухаўся пайсьці ў месца, якое павінен быў атрымаць у спадчыну, і выйшаў, ня ведаючы, куды ідзе.

Вераю ён пасяліўся у зямлі абяцанай, як у чужой, жывучы ў буданах з Ісаакам і Іякавам, суспадкаемцамі таго ж абяцання;

 

Вераю асеў ён у Зямлі Абяцанай, як у чужой, у палатках пражываючы з Ізаакам і Якубам, са спадкаемцамі таго ж самага абяцаньня.

бо ён чакаў горада, які мае аснову, дойлід і будаўнік якога — Бог.

 

Спадзяваўся бо на горад, які мае моцныя фундаманты, будаўнічы якога і творца — Бог.

Вераю і сама Сара, бясплодная, атрымала сілу на зачацце насення і, насуперак пары ўзросту, [нарадзіла], бо яна лічыла верным Таго, Хто абяцаў.

 

Вераю тая самая Сара, бясплодная, ня гледзячы на ўзрост, атрымала моц на пачацьце патомка, бо паверыла, што верны Той, які даў абяцаньне.

Таму і ад аднаго, і да таго ж змярцвелага, нарадзілася так шмат, як мноства зорак на небе і як незлічонага пяску на марскім беразе.

 

Дзеля таго і ад аднаго кволага чалавека, і амярцьвелага, нарадзілася шмат, як зорак на небе і як пяску незлічонага на беразе мора.

Усе яны памерлі ў веры, не атрымаўшы абяцанага, а ўбачыўшы яго здалёк і прывітаўшы і вызнаўшы, казалі пра сябе, што яны чужынцы і прыхадні на зямлі.

 

Усе тыя памерлі ў веры, не атрымаўшы таго, што ім было абяцана, толькі здалёк аглядаючы тое абяцанае, вітаючы і вызнаючы, што на зямлі яны толькі вандроўнікі і госьці.

Бо тыя, што кажуць такое, паказваюць, што яны шукаюць бацькаўшчыну.

 

Бо каторыя так кажуць, паказваюць, што шукаюць праўдзівай бацькаўшчыны.

І калі б яны ўспаміналі пра тую бацькаўшчыну, з якой выйшлі, яны мелі б мажлівасць вярнуцца;

 

Калі ж бы тую ўспаміналі, з якой выйшлі, знайшлі б магчымасьць у яе вярнуцца.

але цяпер яны імкнуцца да лепшай бацькаўшчыны, значыць да нябеснай. Таму Бог не саромеецца іх, называючы Сябе іх Богам, — бо Ён падрыхтаваў ім горад.

 

Але яны тужаць па лепшай, гэта значыць па нябеснай. Вось таму Бог не саромеецца называць сябе іх Богам, бо падрыхтаваў ім горад.

Вераю Аўраам, паддадзены выпрабаванню, прынёс у ахвяру Ісаака; прытым той, хто прыняў абяцанне, прыносіў адзінароднага,

 

Вераю ахвяраваў Абрагам Ізаака, выстаўлены на спробу, і то адзінага сына склаў у ахвяру, хаця ён і атрымаў абяцаньне,

пра якога было сказана: «У Ісааку будзе названа тваё насенне»,

 

і яму было сказана: "Ад Ізаака будзе названа тваё патомства".

ён, палічыўшы, што Бог у сілах з мёртвых уваскрашаць, адкуль ён, кажучы вобразна8 і атрымаў яго назад.

 

Верыў жа ён, што і памёршага можа Бог уваскрасіць; дзеля таго дастаў яго (назад) як сымбаль.

Вераю ў будучыню Ісаак добраславіў Іякава і Ісава.

 

Вераю ў будучае пабагаславіў Ізаак Якуба і Эзава.

Вераю Іякаў, паміраючы, добраславіў кожнага з сыноў Іосіфа і пакланіўся Богу, абапіраючыся на верх свайго жазла.

 

Вераю Якуб, паміраючы, пабагаславіў кожнага з сыноў Язэпа і пакланіўся перад верхам кія свайго.

Вераю Іосіф, паміраючы, прыпомніў аб зыходзе сыноў Ізраілевых і распарадзіўся аб сваіх касцях.

 

Вераю Язэп, паміраючы, успомніў аб выхадзе сыноў Ізраэля і даў даручэньне адносна сваіх касьцей.

Вераю Маісей, калі нарадзіўся, тры месяцы быў хаваны сваімі бацькамі, бо яны ўбачылі, што немаўля цудоўнае і не пабаяліся загаду цара.

 

Вераю Майсей быў укрываны бацькамі сваімі на працягу трох месяцаў ад свайго нараджэньня, бо бачылі, што прыгожае ёсьць дзіцятка, і не спалохаліся загаду фараона.

Вераю Маісей, калі стаў дарослы, адмовіўся называцца сынам фараонавай дачкі,

 

Вырасшы, Маісей вераю запярэчыў, што ён — сын дачкі фараона,

абраўшы лепей цярпець з народам Божым, чым мець часовую асалоду ад граху,

 

лепш выбіраючы перасьледаваньне разам з народам Божым, чым мець часовую прыемнасьць грэху.

палічыўшы знявагу Хрыста за большае багацце, чым скарбы Егіпту; бо ён глядзеў на Божую ўзнагароду.

 

Лічыў бо за большае багацьце зьнявагі Хрыстовыя, чым скарбы Эгіпецкія, бо памятаў аб узнагародзе.

Вераю ён пакінуў Егіпет, не збаяўшыся царскага гневу: бо ён, нібы бачачы Нябачнага, быў настойлівы.

 

Вераю пакінуў ён Эгіпет, не збаяўшыся злосьці фараонскае; вытрываў, як быццам бачачы Нябачнага.

Вераю ён справіў Пасху і праліццё крыві, каб знішчальнік першынцаў не крануў іх.

 

Вераю справіў Пасху і апырскваньне крывёй, каб не крануўся іх той, які пазабіваў усё першароднае.

Вераю яны перайшлі нібы сухапуццем праз Чырвонае мора, у якім егіпцяне, зрабіўшы такую спробу, патапіліся.

 

Вераю перайшлі яны Чырвонае Мора, як быццам па сухой зямлі, калі ж спрабавалі гэта зрабіць Эгіпцяне, патапіліся.

Вераю ўпалі муры Іерыхона пасля таго, як іх абыходзілі навокал сем дзён.

 

Вераю паразвальваліся муры Ерыхона, калі абыходзілі іх вакол сем дзён.

Вераю распусніца Рааў не загінула з непакорнымі, прыняўшы з мірам разведчыкаў.

 

Вераю блудніца Рагаб не прапала разам з няверучымі, бо гасьцінна прыняла выведчыкаў.

І што яшчэ скажу? Бо не хопіць мне часу, калі я буду расказваць пра Гедэона, Варака, Самсона, Іяфая, пра Давіда і Самуіла і прарокаў,

 

Ды што яшчэ маю сказаць? Не хапіла б часу расказваць пра Гедэона, Барака, Самсона, Ефтэ, Давіда, Самуэля і прарокаў,

якія вераю перамагалі царствы, тварылі праведнасць, атрымлівалі абяцанні, закрывалі пашчы львам,

 

якія вераю перамагалі каралеўствы, аказвалі справядлівасьць, атрымоўвалі абяцаньні, закрывалі ляпы львам,

гасілі моц агню, пазбягалі вастрыя мяча, умацоўваліся ад слабасці, станавіліся магутнымі на вайне, прымушалі ўцякаць палкі чужынцаў.

 

тушылі полымя агню, усьцерагаліся сьмерці ад мяча, ачуньвалі ад немачы, былі стойкімі ў баях, змушаючы ўцякаць дружыны ворагаў.

Жанчыны атрымлівалі сваіх мёртвых уваскрэслымі; другія ж былі замардаваныя, не прыняўшы вызвалення, каб атрымаць лепшае ўваскрэсенне;

 

(Праз іх) жонкі атрымлівалі сваіх памёршых уваскросшымі. Іншыя былі замучаны, не прыняўшы асвабаджэньня, каб атрымаць лепшае ўваскрасеньне;

іншыя ж зазналі выпрабаванні глумленнямі і бічаваннямі, і нават кайданамі і турмамі;

 

іншыя ж нацярпеліся зьдзекаў і біцьця і ды яшчэ кайданаў ды вастрогаў,

іх каменавалі, перапільвалі, мучылі, яны паміралі ад мяча, туляліся ў авечых, у казіных скурах, церпячы нястачу, уціскі, пакуты;

 

каменавалі іх і рэзалі, гінулі яны ад мяча, туляліся ў авечых і казьліных скурах, жылі ў горы, нястачах і прыгнёце.

тыя, якіх свет не быў варты, бадзяліся па пустэльнях, і гарах, і пячорах, і расселінах зямлі.

 

Не варты быў іх сьвет, блукаліся па пустынях, па гарах, у пячорах і шчылінах зямлі.

І ўсе яны, атрымаўшы добрае сведчанне праз веру, не атрымалі абяцанага,

 

І ўсе гэтыя, атрымаўшы сьведчаньне праз веру, не атрымалі абяцаньня,

таму што Бог прадугледзеў нешта лепшае для нас, не хацеў, каб яны без нас дасяглі дасканаласці.

 

дзеля таго, што Бог прадбачыў для нас нешта лепшае, каб яны не бяз нас дасягнулі дасканаласьці.