Дзеі 12 разьдзел

 

 

А ў той час цар Ірад падняў рукі на некаторых з царквы, каб зрабіць ім ліха.

 

A ŭ tym-ža časie pryłažyŭ karol Herad ruki, kab zamučyć niekatorych z Kaścioła.

І ён забіў мечам Іякава, Іаанавага брата.

 

I zabiŭ Jakuba, brata Janawaha, miačom.

І, убачыўшы, што гэта даспадобы іудзеям, ён да таго ж узяў і Пятра, (а былі дні Праснакоў),

 

A bačačy, što spadabałasia žydom, dabawiŭ, kab uziać i Piatra. Byli-ž dni Presnakoŭ.

якога ён схапіў і пасадзіў у турму, аддаўшы яго чатыром чацвёркам воінаў, каб вартавалі яго, маючы намер пасля Пасхі вывесці яго да народа.

 

Kali jaho ŭziaŭ, pasadziŭ u wastroh, addajučy čatyrom čaćwiorkam žaŭnieraŭ pad stražu, chočučy paśla Paschi wywieści jaho prad narod.

І Пятра вартавалі ў турме, але царква рупліва малілася Богу за яго.

 

I trymali Piatra ŭ wastrozie. A malitwa biaz upynku adbywałasia Kaściołam za jaho da Boha.

А калі Ірад збіраўся вывесці яго, у тую ноч Пётр спаў між двума воінамі, скаваны двума ланцугамі, а стражнікі перад дзвярыма вартавалі турму.

 

A kali Herad mieŭ wywieści jaho, u tuju noč Piotr spaŭ pamiž dwuch žaŭnieraŭ, źwiazany dwama łancuhami, i stražniki pierad dźwiaryma ścierahli wastrohu.

І вось Анёл Гасподні паўстаў перад ім і ў памяшканні заззяла святло; і, стукнуўшы Пятра ў бок, ён разбудзіў яго, кажучы: Уставай хутчэй. — І ў яго ўпалі ланцугі з рук.

 

I woś anieł Panski staŭ pobač i jasnaść zaświaciła ŭ pamiaškańni, i ŭdaryŭšy ŭ bok Piatra, zbudziŭ jaho, kažučy: Ustań skorańka. I apali łancuhi z ruk jahonych.

І Анёл сказаў яму: Падперажыся і падвяжы свае сандалі. — Ён так і зрабіў. І той кажа яму: Надзень сваю вопратку і ідзі за мною.

 

I skazaŭ da jaho anieł: Apajašysia i ŭzłažy abutak twoj. I zrabiŭ tak. I skazaŭ jamu: Nadzień na siabie swaju wopratku i idzi za mnoju.

І ён выйшаў і пайшоў услед за ім; і не ведаў, ці напраўду адбывалася тое, што рабіў Анёл, а думаў, што бачыць з’явенне.

 

I wyjšaŭšy, išoŭ za im i nia wiedaŭ, što heta praŭda, što dziejałasia praz anieła, ale dumaŭ, što widzieńnie widzieŭ.

І, прайшоўшы першую варту і другую, яны падышлі да жалезнай брамы, якая вяла ў горад і якая сама сабою адчынілася перад імі. І, выйшаўшы, яны прайшлі адну вуліцу; і адразу ж Анёл адступіў ад яго.

 

Prajšoŭšy-ž pieršuju i druhuju stražu, jany pryjšli da žaleznaj bramy, katoraja wiadzie ŭ horad, jana im sama adčyniłasia. I wyjšaŭšy, jany prajšli adnu wulicu, i zaraz adyjšoŭ ad jaho anieł.

І Пётр, апамятаваўшыся, сказаў: Цяпер я сапраўды ведаю, што Госпад паслаў Свайго Анёла і выбавіў мяне з рукі Ірада і ад усяго, чаго чакаў іудзейскі народ.

 

A Piotr, pryjšoŭšy da siabie, skazaŭ: Ciapier wiedaju sapraŭdy, što pasłaŭ Pan swajho anieła i wyrwaŭ mianie z ruki Herada i z usiaho čakańnia žydoŭskaha narodu.

І, усвядоміўшы гэта, ён пайшоў да дома Марыі, маці Іаана, званага Маркам, дзе сабраліся і маліліся даволі многія.

 

I razwažyŭšy pryjšoŭ da domu Maryi, matki Jana, katory zwaŭsia Marak, dzie byli sabraŭšysia mnohija i malilisia.

І калі ён пастукаў у дзверы брамы, падышла паслухаць служанка імем Рода.

 

Kali-ž jon stukaŭ u dźwiercy bramy, wyjšła pasłuchać dziaŭčyna, na imia Rode.

І, пазнаўшы Пятроў голас, яна ад радасці не адчыніла брамы, а, прыбегшы, сказала, што Пётр стаіць перад брамаю.

 

I paznaŭšy hołas Piatra, z radaści nie adčyniła bramy, ale ŭbiehšy abwiaściła, što Piotr staić pierad bramaj.

А яны сказалі ёй: Ці ў сваім ты розуме? — Але яна настойвала, што гэта так. Яны ж казалі: Гэта яго Анёл.

 

A jany skazali da jaje: Ty šaleješ. Ale jana ćwiardziła, što heta tak. Jany-ž hawaryli: Heta anieł jahony.

А Пётр усё стукаў; і, калі адчынілі, яны ўбачылі яго і здзівіліся.

 

A Piotr nie pierastawaŭ stukać. Kali-ž adčynili, ubačyli jaho i astaŭpianieli.

А ён, даўшы ім знак рукою, каб маўчалі, расказаў ім, як Госпад вывеў яго з турмы, і сказаў: Перадайце пра гэта Іякаву і братам. — І, выйшаўшы, ён падаўся ў іншае месца.

 

Daŭšy-ž znak im rukoju, kab maŭčali, jon raskazaŭ, jak Pan wywieŭ jaho z wastrohu, i skazaŭ: Pawiedamcie Jakuba i bratoŭ adb hetym. I wyjšaŭšy, pajšoŭ u druhoje miesca.

Калі ж настаў дзень, сярод воінаў было немалое36 ўзрушэнне ад таго, што адбылося з Пятром.

 

Kali-ž nastaŭ dzień, była niemałaja trywoha pamiž žaŭnieraŭ, što-b stałasia z Piatrom.

І Ірад, пашукаўшы яго і не знайшоўшы, аддаў стражнікаў пад суд і загадаў адвесці і [забіць іх]. І, адышоўшы з Іудзеі ў Кесарыю, ён заставаўся там.

 

A Herad, spytaŭšysia ab im i nie znajšoŭšy, zrabiŭšy śledztwa nad stražnikami, zahadaŭ ich wieści; i wyjechaŭšy z Judei ŭ Cezareju, tam prabywaŭ.

І [Ірад] быў у гневе на тыран і сіданянаў. І тыя аднадушна прыйшлі да яго і, угаварыўшы Уласта, царскага пасцельніка, прасілі міру, бо іх краіна кармілася ад царскай.

 

Byŭ-ža jon razhniewaŭšysia na Tyryjcaŭ. A jany adnadušna pryjšli da jaho, i prakanaŭšy Błasta, katory byŭ nad spalniaju karala, prasili supakoju, tamu što inšyja krainy žywilisia ad jaho.

І ў вызначаны дзень Ірад, убраўшыся ў царскія шаты і сеўшы на ўзвышэнні, прамаўляў да іх,

 

A ŭ naznačany dzień Herad, adziety ŭ karaleŭskuju adziežu, sieŭ na pasadzie i pramaŭlaŭ da ich.

а народ выкрыкваў: Голас Бога, а не чалавека!

 

Narod-ža kryčaŭ: Hałasy Boha, a nie čaławieka.

І тут жа яго працяў Анёл Гасподні за тое, што ён не ўзнёс хвалы Богу; і ён, з’едзены чэрвямі, выпусціў дух.

 

A zaraz-ža ŭdaryŭ jaho anieł Panski, tamu što nie addaŭ chwału Bohu, i stočany čarwiakami, skanaŭ.

А слова Божае расло і памнажалася.

 

A słowa Pana rasło i množyłasia.

А Варнава і Саўл вярнуліся з Іерусаліма [ў Антыёхію], выканаўшы даручэнне, узяўшы з сабою Іаана, званага Маркам.

 

Barnaba-ž i Šawał, spoŭniŭšy ŭsłužeńnie, uziaŭšy Jana, katory zwaŭsia Marak, wiarnulisia z Jeruzalimu.