Дзеі 27 разьдзел

 

 

І калі было вырашана, каб адплысці нам у Італію, то Паўла і некаторых іншых вязняў перадалі сотніку імем Юлій з Аўгуставай кагорты.

 

A jak było jamu prysudžana płyści ŭ Italiju, dyk addali Paŭła z inšymi wiaźniami sotniku, na imia Juliju, roty aŭhustawaj.

І, узышоўшы на адрамітыйскі карабель, які меўся плыць у месцы, што былі ўздоўж азійскага пабярэжжа, мы адплылі, і з намі быў Арыстарх, македонец з Фесалонікі.

 

Uzyjšoŭšy na adrumecki karabiel, majučy płyści kala miaścin Azii, my wyrušyli; z nami byŭ Arystarch Makiedoniec tessałonicki.

І на другі дзень мы прысталі ў Сідоне, і Юлій, чалавекалюбна ставячыся да Паўла, дазволіў яму пайсці да сяброў, каб пакарыстацца іх апекаю на дарогу.

 

I na druhi dzień my prybyli ŭ Sydon. Julij-ža, paludzku abchodziačysia z Paŭłam, pazwoliŭ iści da pryjacielaŭ i parabić starańni kala siabie.

І, ад’ехаўшы адтуль, мы плылі пад прыкрыццём Кіпра, бо вятры былі стрэчныя.

 

I wyrušyŭšy adtul, my padpłyli da Cypru, zatym što byli praciŭnyja wiatry.

І, пераплыўшы мора ўздоўж Кілікіі і Памфіліі, мы прыйшлі ў Міры Лікійскія.

 

I pierapłyŭšy mora Cylicyi i Pamfilii, my prybyli ŭ Listru, jakaja jość u Licyi.

І там сотнік, знайшоўшы александрыйскі карабель, які плыў у Італію, пасадзіў нас на яго.

 

A tam sotnik, znajšoŭšy aleksandryjski karabiel, jaki płyŭ u Italiju, pierasadziŭ nas na jaho.

І, даволі шмат дзён павольна плывучы і з цяжкасцю дайшоўшы да Кніда — вецер не дазваляў нам ісці далей — мы падплылі да Крыта каля Салмоны,

 

I pływučy pamału praz mnoha dzion, i ledź prypłyŭšy naŭproć Knida, bo pieraškadžaŭ nam wiecier, my prypłyli da Krytu kala Sałmonu.

і, з цяжкасцю прабіраючыся ўздоўж яго, мы прыйшлі ў адно месца, якое завецца Добрыя Прыстані, паблізу якога быў горад Ласея.

 

I ledź pływučy pobač, my prybyli ŭ wadno miesca, jakoje zawiecca Dobryja Zatoki, blizka jakoha byŭ horad Tałassa.

І калі мінула даволі шмат часу і было ўжо небясечным плаванне, бо і пост ужо мінуўся, то Павел раіў,

 

Kali-ž prajšło mnoha času, i kali ŭžo pławańnie nia było biaśpiečnym, zatym što ŭžo i post prajšoŭ, Pawał praścierahaŭ ich,

кажучы ім: Мужы, бачу я, што гэтае плаванне будзе са шкодаю і вялікаю стратаю не толькі для грузу і карабля, але і для нашых жыццяў.

 

kažučy im: Mužy, widžu, što pławańnie pačynaje być sa škodaj i wialikaj strataj nia tolki ciažaru i karabla, ale i žyćcia našaha.

Але сотнік давяраў больш стырнавому і ўладальніку карабля, чым таму, што казаў Павел.

 

Ale sotnik bolej wieryŭ styrniku i haspadaru karabla, čym tamu, što hawaryŭ Pawał.

А як прыстань была непрыдатная для зімоўкі, то большасць раіла адплываць адтуль — ці не змогуць яны як-небудзь дабрацца да Фініка і перазімаваць у крыцкай гавані, адкрытай на паўднёвы і паўночны захад.

 

A jak nia było wyhodnaj zatoki da zimawańnia, bolšaść padała radu płyści adtul, moža niejak zmahli-b pierazimawać, dabraŭšysia da Feniksu u Kryckaj zatocy, jakaja lažyć prociŭ paŭdzionna i paŭnočna-zachodniaha wietru.

І калі злёгку падзьмуў паўднёвы вецер, яны, падумаўшы, што ўжо дасягнулі жаданага, паднялі якар і паплылі ўздоўж Крыта, трымаючыся берага.

 

Kali-ž paduŭ paŭdzionny wiecier, dumajučy, što dadzieržać namieru, jany wyrušyŭšy z Assonu, płyli ŭzdoŭž Krytu.Bura i raźbićcio karabla

Але неўзабаве абрынуўся з боку Крыта ўраганны вецер, які называецца эўракілан66.

 

Ale niadoŭha paśla hetaha nalacieŭ na jaho burny wiecier, zwany eŭrakwiłon.

І калі карабель захапіла і ён не мог сураціўляцца ветру, мы аддаліся яму і нас насіла.

 

Kali-ž byŭ pachopleny karabiel i nia moh iści prociŭ wietru, zdaŭšy karabiel na wiecier, my paniaślisia.

І, увайшоўшы пад прыкрыццё аднаго астраўка, што называецца Каўда67, мы з цяжкасцю змаглі даць рады лодцы.

 

I pryniosšysia daniejkaha wostrawa, zwanaha Kaŭda, my ledź zmahli ŭdziaržać łodku.

І, падняўшы яе, ужылі дапаможны рыштунак, каб абвязаць карабель. І баючыся, каб не выкінула на Сірт68, спусцілі снасці, і так усіх насіла.

 

Padniaŭšy jaje, užywali pamocnych sposabaŭ, abwiazwajučy karabiel. Bajučysia, kab nie papaści ŭ Syrtu, spuścili parus i tak niaślisia.

І таму што нас моцна шпурляла бураю, на другі дзень карабельшчыкі пачалі выкідаць груз;

 

A jak mocnaja bura nami kidała, na druhi dzień wykinuli ciažar.

а на трэці дзень сваімі рукамі павыкідалі карабельнае начынне.

 

A na treci dzień swaimi rukami wykinuli karabielnyja pryłady.

І калі многа дзён не паказвалася ні сонца, ні зорак і калі налягала немалая бура, пачала ўрэшце прападаць усялякая надзея, каб нам уратавацца.

 

Kali-ž ani sonca ani zory nie pakazwalisia praz mnoha dzion, a bura nalahała nie małaja, užo prapała ŭsiakaja nadzieja na naš ratunak.

І калі доўга людзі былі без яды, тады Павел, стаўшы пасярод іх, сказаў: Трэба было, о мужы, паслухаўшыся мяне, не ад’язджаць з Крыта і не несці гэтай шкоды і страты.

 

A jak byli doŭha biez jady, tady Pawał, staŭšy pasiarod ich, skazaŭ: Treba-ž było, mužy, pasłuchaŭšy mianie, nia zrywacca ad Krytu i ŭścierahčysia hetaha niaščaścia i ŭtraty.

А цяпер я раю вам падбадзёрыцца, бо не будзе ніводнай згубы жыцця сярод вас, апрача страты карабля.

 

A ciapier radžu wam być dobraj myśli, bo niwodnaha z was žyćcio nia zhinie, aproč tolki karabla.

Бо гэтай ночы Анёл Божы, Якому [я] належу і Якому служу, стаў каля мяне

 

Bo stanuŭ pry mnie ŭ hetu noč anieł Boha, da katoraha ja naležu i katoramu słužu,

і сказаў: «Не бойся, Паўле, табе трэба стаць перад цэзарам і вось, Бог дараваў табе ўсіх, хто плыве з табою».

 

kažučy: "Nia bojsia, Paŭle, treba tabie stanuć pierad cezaram, i woś padaryŭ tabie Boh usich, što pływuć z taboju".

Таму падбадзёрцеся, мужы, бо я веру Богу, што будзе так, якраз такім чынам, як мне сказана.

 

Dziela hetaha budźcie dobraj myśli, mužy, bo ja wieru Bohu, što budzie tak, jak mnie było skazana.

Нас жа павінна выкінуць на нейкі востраў.

 

I my musim prypłyści da niejkaha wostrawa.

А калі надышла чатырнаццатая ноч, як нас насіла ў Адрыятычным моры, каля апоўначы маракі пачалі здагадвацца, што набліжаюцца да некай зямлі.

 

A kali nadyjšła čatyrnaccataja noč, jak my pławali pa Adryi, kala poŭnačy zdałosia karabielnikam, što im pakazałasia niejkaja kraina.

І, змерыўшы глыбіню, знайшлі дваццаць сажняў; і, прайшоўшы крыху, зноў змерылі, знайшлі пятнаццаць сажняў.

 

I spuściŭšy šnur z woławam, jany znajšli dwaccać sažniaŭ, a trochi adtul adpłyŭšy, znajšli piatnaccać sažniaŭ.

І, баючыся, як бы не наскочыць нам куды-небудзь на камяністыя мясціны, яны, кінуўшы з кармы чатыры якары, маліліся, каб настаў дзень.

 

Bajučysia-ž, kab nie papaści na skalistyja miascy, kinuli z karmy čatyry jakary i žadali, kab nastaŭ dzień.

Калі ж маракі спрабавалі ўцячы з карабля і, спусціўшы лодку ў мора, робячы выгляд, што збіраюцца расцягнуць якары з носа,

 

A kali karabielniki chacieli ŭciačy z karabla i spuskali ŭ mora łodku, pad widam byccam chočuć śpieradu zakinuć jakar,

Павел сказаў сотніку і воінам: Калі гэтыя людзі не застануцца на караблі, то вы не зможаце ўратавацца.

 

skazaŭ Pawieł sotniku i žaŭnieram: Kali hetyja nie astanucca na krabli, wy nia možacie być wyratawany.

Тады воіны адсеклі вяроўкі ў лодкі і далі ёй упасці.

 

Tady žaŭniery paadsiakali wiaroŭki ad łodki i dali jej zwalicca.

І перад тым, як збіралася днець, Павел заклікаў усіх прыняць ежу, кажучы: Сёння чатырнаццаты дзень, як вы ў чаканні, застаецеся галоднымі, нічога не прымаючы.

 

A kali pačało świtać, prasiŭ Pawał usich pryniać ježu, kažučy: Siahońnia, čatyrnaccaty dzień čakajučy, wy trywajecie nia jeŭšy, ničoha nia pryjmajučy.

Таму прашу вас прыняць ежу, бо гэта паслужыць для вашага выратавання; бо ў нікога з вас волас з галавы не прападзе.

 

Dziela hetaha prašu was pryniać ježu na wašaje zdaroŭje, bo niwodnaha z was wołas z haławy nia zhinie.

І, сказаўшы гэта і ўзяўшы хлеб, ён падзякаваў Богу перад усімі і, разламаўшы, пачаў есці.

 

I kali hetaje skazaŭ, uziaŭšy chleb, učyniŭ padziaku Bohu na wačach usich, i pierałamaŭšy, pačaŭ jeści.

І ўсе падбадзёрыліся і самі прынялі ежу.

 

I jany ŭsie, staŭšysia bolej spakojnymi, tak-ža pryniali ježu.

А было на караблі ўсіх нас душ — дзвесце семдзесят шэсць.

 

A było nas usich duš na karabli dźwieście siemdziesiat šeść.

І, падсілкаваўшыся, яны пачалі аблягчаць карабель, выкідаючы пшаніцу ў мора.

 

I nasyciŭšysia ježaj, ablahčali karabiel, wykidajučy pšanicu ŭ mora.

А калі настаў дзень, зямлю яны не пазнавалі, але распазналі нейкую затоку са спадзістым берагам, на які, яны вырашылі, калі змогуць, вывесці карабель.

 

Kali-ž nastaŭ dzień, nie paznawali ziamli, ale zaŭwažyli niejkuju zatoku, majučuju bierah, da jakoha dumali, kali zmohuć, prystać z karablom.

І, зняўшы якары, пакінулі іх у моры, адначасова развязаўшы вяроўкі стырнаў; і, падняўшы пад вецер пярэдні ветразь, кіраваліся да берага.

 

I padniaŭšy jakaray, daručyli siabie moru, razam asłabiŭšy suwiazi styraŭ i padniaŭšy na pieradzie parus pawodle wietru, skirawalisia da bierahu.

Але трапіўшы на водмель, паабапал якой было мора, яны пасадзілі на яе судна; і нос угруз і застаўся нерухомы, а карма пачала развальвацца сілаю [хваляў].

 

A papaŭšy na miełkaje miesca, uźbili karabiel, i pierad, uwiazšy, astaŭsia niaruchomy, a karma raźbiwałasia siłaju mora.

І рашэннем воінаў было забіць вязняў, каб хто-небудзь, выплыўшы, не ўцёк.

 

Była-ž rada ŭ žaŭnieraŭ, kab pazabiwać wiaźniaŭ, kab chto wypłyŭšy nia ŭciok.

Але сотнік, хочучы ўратаваць Паўла, перашкодзіў ім у іх намеры і загадаў усім, хто мог плыць, першымі кінуцца і выйсці на зямлю,

 

Ale sotnik, chočučy zachawać Paŭła, zabaraniŭ rabić i zahadaŭ tym, katoryja mahli pławać, kinucca pieršymi i wypłyć i wyjści na ziamlu,

а астатнім — за імі, адным на дошках, другім — на чым-небудзь ад карабля. І так выйшла, што ўсе выратаваліся, выбраўшыся на зямлю.

 

a reštu inšych na doškach nieśli, niekatorych na tym, što było z karabla. I tak stałasia, što ŭsie dušy wyjšli na ziamlu.