Да Рымлянаў 11 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Дык я пытаюся: няўжо Бог адкінуў Свой народ? Зусім не. Бо і я ізраільцянін з патомства Аўраамавага, племя Веньямінава.
Не адкінуў Бог Свайго народа, які Ён наперад ведаў. Ці вы не ведаеце, што кажа Пісанне пра Ілію, як ён скардзіцца Богу на Ізраіля?
«Госпадзе, прарокаў Тваіх забілі, ахвярнікі Твае зруйнавалі, і я застаўся адзін і шукаюць маёй душы»8.
Але што кажа яму Боскі адказ? «Я пакінуў Сабе сем тысяч чалавек, якія не схілілі каленяў перад Ваалам».
Дык гэтак і ў цяперашні час, паводле выбару ласкі, захаваўся астатак.
Але калі ласкаю, то ўжо не з учынкаў, а то ласка не была б ужо ласкаю.
Дык што? Чаго шукае Ізраіль, таго ён не дасягнуў; а выбраныя дасягнулі, астатнія ж акамянелі,
як напісана: «Даў ім Бог дух атупення, вочы, каб не бачыць, і вушы, каб не чуць, аж да сённяшняга дня».
І Давід кажа: «Няхай будзе стол іх пасткаю, і сілком, і спакусаю, і адплатаю ім,
няхай зацьмяцца іх вочы, каб не бачыць, і іх спіну сагні назаўсёды».
Дык я пытаюся: няўжо яны спатыкнуліся так, што ўпалі? Зусім не. Але ў іх памылцы — выратаванне язычнікам, каб выклікаць рупнасць у іх.
Калі ж іх памылка — багацце для свету, і іх страта — багацце язычнікам, то тым больш — іх паўната.
Вам жа кажу, язычнікам; дык як апостал язычнікаў я праслаўляю маё служэнне —
ці не абуджу я рупнасць утых, хто аднаго са мною цела, і ці не выратую некаторых з іх?
Бо калі адхіленне іх — прымірэнне свету, то які набытак іх, як не жыццё з мёртвых?
Калі жрошчына святая, то і цеста, і калі корань святы, то і галіны.
Калі ж некаторыя з галін былі адламаныя, і ты, дзікая аліва, быў прышчэплены між імі і стаў супольнікам кораня ўрадлівасці ў алівы, —
то не выхваляйся перад галінамі; калі ж выхваляешся — ведай: не ты корань трымаеш, а корань цябе.
Дык ты скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».
Добра; яны былі адламаныя з-за нявер’я, а ты стаіш вераю. Не фанабэрся, а бойся;
бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, то можа не пашкадаваць і цябе.
Дык убач дабрыню і суровасць Божую: да тых, хто ўпаў, — суровасць, а да цябе — дабрыня Божая, калі будзеш заставацца ў Яго дабрыні, а то і ты будзеш адсечаны.
Але і тыя, калі не застануцца ў нявер’і, будуць прышчэплены, бо Бог мае сілу зноў прышчапіць іх.
Бо калі ты быў адсечаны ад дзікай з прыроды алівы і насуперак прыродзе прышчэплены да добрай алівы, то тым больш яны, прыродныя, будуць прышчэплены да сваёй уласнай алівы.
Бо я не хачу, каб вы, браты, не ведалі гэтай таямніцы, каб вам не быць разумнымі самім па сабе: акамяненне сталася Ізраілю часткова, пакуль не ўвойдзе паўната язычнікаў.
І так увесь Ізраіль будзе выратаваны, як напісана: «Прыйдзе з Сіёна Збаўца [і] адверне бязбожнасць ад Іякава.
І гэта ім ад Мяне запавет, калі Я здыму іх грахі».
Згодна з дабравесцем яны ворагі дзеля вас, а згодна з абраннем — улюбёныя дзеля бацькоў.
Бо Божыя дары і пакліканне неадменныя.
Бо як вы былі некалі непакорлівыя Богу, цяпер жа вы памілаваныя праз іхнюю непакорлівасць,
так і яны цяпер не скарыліся, каб праз ласку да вас цяпер і яны былі памілаваныя.
Бо ўсіх Бог зняволіў непакораю, каб усіх Ён памілаваў.
О глыбіня багацця, мудрасці і ведання Божага! Як неспасціжныя Яго суды і недаследныя Яго шляхі!
Бо хто спазнаў розум Госпада? Або хто стаў Яму дарадцам?
Або хто першы даў Яму, і таму будзе аддадзена?
Бо ўсё з Яго, і праз Яго, і да Яго. Яму хвала навекі. Амін.
