Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад В. Гадлеўскага
Назаўтра, адразу зрана, першасьвятары разам з кніжнікамі і старшынямі, і ўвесь сынедрыён — зрабілі нараду, і зьвязаўшы Ісуса, павялі і перадалі Яго Пілату.
І зараз нараніцы, зрабіўшы нараду, архісьвятары з старшымі і кніжнікамі і ўсей Радай, зьвязаўшы Езуса, павялі і перадалі Пілату.
I спытаўся ў Яго Пілат: — ці Ты Кароль Юдэйскі? Ён-жа ў адказ сказаў яму — ты кажаш!
І спытаўся ў яго Пілат: Ты ёсьць кароль Юдэйскі? Ён-жа адказваючы сказаў яму: Ты кажаш.
I шмат у чым архісьвятары абвінавачвалі Яго.
І вінавацілі яго архісьвятары ў многім.
Пілат-жа зноў спытаўся ў Яго, кажучы: — ты нічога не адказваеш? глядзі, колькі абвінавачаньняў падаюць на Цябе.
Пілат-жа ізноў спытаўся ў яго, кажучы: Не адказваеш нічога? Глядзі, у якіх вялікіх справах цябе вінавацяць!
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, аж Пілат дзівіўся.
Езус-жа болей не адказаў нічога, так што дзівіўся Пілат.
Пад усякае-ж сьвята меўся ён адпусчаць аднаго з вязьняў, за якога прасілі.
А на дзень сьвяточны меў звычай выпушчаць ім аднаго з вязьняў, каго-б загадалі.
Быў у вязьніцы нейкі Вараўва, адзін з бунтаўнікоў, якія ў часе бунту ўчыніў забойства.
Быў-жа, каторы называўся Барабба, каторы з бунтаўнікамі быў у вязьніцы, каторы ў бунце ўчыніў забойства.
I народ, сабраўшыся, голасна пачаў прасіць Пілата, каб выканаў для іх, як і заўсёды рабіў гэта.
І калі прыйшла грамада, пачала прасіць, каб учыніў ім, як заўсёды.
І Пілат, адазваўшыся да іх, сказаў: — калі хочаце, адпушчу вам караля Юдэйскага.
Пілат-жа адказаў ім і сказаў: Хочаце, выпушчу вам караля Юдэйскага?
Ведаў-жа ён, што першасьвятары выдалі Яго праз зайздрасьць.
Бо ведаў, што архісьвятары выдалі яго дзеля завісьці.
Але першасьвятары падбурылі народ, каб прасілі адпусьціць замест Яго Вараўву.
Але архісьвятары падбурылі грамаду, каб лепш пусьціў ім Бараббу.
Пілат-жа ў адказ зноў сказаў ім: — што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго завяце Каралём Юдэйскім?
Пілат-жа адказваючы ізноў сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў каралю Юдэйскаму?
І яны зноў загаласілі: — укрыжуй Яго!
А яны ізноў закрычылі: Укрыжуй яго!
Пілат сказаў ім: — што-ж ліхое ўчыніў Ён? але яны яшчэ мацней крычалі: — укрыжуй Яго!
Пілат-жа сказаў ім: Што-ж ён зрабіў благое? Але яны тым болей крычалі: Укрыжуй яго!
Тады Пілат, дагаджаючы народу, адпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, зьбіванага, выдаў на ўкрыжаваньне.
І Пілат, хочучы дагадзіць народу, пусьціў ім Бараббу, а Езуса ўбічаванага аддаў, каб быў укрыжаваны.
Воіны-ж завялі Яго на двор суду, званым Прэторыя, і склікалі цэлую кагорту войска.
А жаўнеры завялі яго ў дварышча суду і сабралі ўсю роту.
I адзелі Яго ў баграніцу, і сплёўшы з цярніны вянец, узлажылі на Яго.
І апранулі яго ў пурпур, і сплёўшы цярновы вянок узлажылі на яго.
І пачалі вітаць Яго, кажучы: — радуйся, Кароль Юдэйскі.
І пачалі вітаць яго: Будзь прывітаны, кароль Юдэйскі!
І білі Яго трысьцінаю па галаве, і плявалі на Яго, і становячыся на калены, пакланяліся Яму.
І білі яго па галаве трысьцінаю, і плявалі на яго, і станавячыся на калені, кланяліся яму.
А калі назьдзекаваліся з Яго, зьнялі з Яго баграніцу і адзелі ў адзеньне ўласнае, і павялі Яго на ўкрыжаваньне Яго.
І калі насьмяяліся з яго, зьнялі з яго пурпур і апранулі яго ў ягонае адзеньне і вывелі яго, каб яго ўкрыжаваць.
А сустрэўшы аднаго кірынейяніна, Сымона, бацьку Аляксандра і Руфа, — які йшоў з поля, таго прымусілі нясьці крыж Ягоны.
І прымусілі нейкага праходзячага міма, Сымона Кірэнэйца, які ішоў з вёскі, бацьку Александра і Руфа, каб нёс крыж ягоны.
I прывялі Яго на месца, званае Галгофа, што значыць Чараповішча.
І прывялі яго на месца Голгота, што значыць месца Трупнога Чэрапу.
I давалі Яму піць віно, зьмяшанае з мірраю, але Ён ня прыняў.
І давалі яму піць віно зьмяшанае з міррай, але ён ня прыняў.
I калі ўкрыжавалі Яго, падзялілі адзеньне Ягонае, кідаючы лёсы, каму што ўзяць.
І ўкрыжаваўшы яго, падзялілі адзеньне ягонае, кідаючы жэраб над ім, хто што меў узяць.
Была-ж трэйцяя гадзіна, калі ўкрыжавалі Яго.
Была-ж трэцяя гадзіна; і ўкрыжавалі яго.
I быў напіс віны Ягонае: «Кароль Юдэйскі».
І быў надпіс віны яго напісаны: Кароль Юдэйскі.
А з Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з левага боку Яго.
І з ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго па правай, а другога па левай руцэ яго.
I споўнілася Пісаньне, у якім напісана: «I да злачынцаў прылічаны».
І споўнілася Пісаньне, каторае кажа: «І з злачынцамі ён палічаны» (Із. 53:12).
I калі прайходзілі міма Яго, зьдзекліва дакаралі Яму, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: — ага, Той, Хто храмы руйнуе і ў тры дні адбудоўвае.
А праходзячыя міма блюзьнілі яму, ківаючы галавамі сваімі і кажучы: Во, што развальваеш сьвятыню Божую і ў тры дні адбудоўваеш,
Выбаві Сам Сябе, і сыйдзе з крыжа.
ратуй самога сябе, зыходзячы з крыжа.
Таксама і архісьвятары з кніжнікамі насьміхаліся, гаворачы адзін аднаму: — іншых выбаўляў, а Сябе ня можа выбавіць.
Таксама і архісьвятары, насьміхаючыся, адзін да другога з кніжнікамі гаварылі: Другіх ратаваў, а сябе самога ня можа паратаваць.
Няхай Хрыстос, Кароль Юдэйскі, зыйдзе з крыжа цяпер, каб мы пабачылі і ўверылі. І ўкрыжаваныя зь Ім дакаралі Яму.
Няхай-жа цяпер Хрыстус, кароль Ізраільскі, зыйдзе з крыжа, каб мы бачылі і паверылі. І тыя, што былі з ім укрыжаваныя, наругаліся з яго.
А шостай гадзіне цемра агарнула ўсю зямлю да гадзіны дзявятай.
І калі настала шостая гадзіна, зрабілася цемра па ўсей зямлі аж да гадзіны дзевятай.
А дзявятай гадзіне Ісус усклікнуў моцным голасам: — Элоі, Элоі, ліма савахфані! — гэта значыць: Божа Мой, Божа Мой, нашто Ты Мяне пакінуў?
А ў дзевятай гадзіне закрычаў Езус вялікім голасам, кажучы: «Елоі, Елоі, ламма сабахтані»? што значыць: Божа мой, Божа мой, чаму-ж Ты мяне пакінуў?
Некаторыя з тых, якія там стаялі, пачуўшы, гаварылі: — вось Ільлю кліча.
А некаторыя з тых, што стаялі навакол, чуючы гаварылі: Вось Гальяша кліча.
Адзін-жа пабег напаіў губку воцатам ды, насадзіўшы на трысьціну, даваў Яму піць, кажучы: — чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.
Адзін-жа, пабегшы і напоўніўшы губку воцтам і насадзіўшы на трысьціну, даваў яму піць, кажучы: Чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Гальяш, каб зьняць яго.
Ісус-жа, загаласіўшы моцным голасам, сканаў.
Езус-жа, закрычаўшы вялікім голасам, сканаў.
І заслона ў храме разьдзерлася папалам, зьверху да нізу.
І заслона сьвятыні разьдзёрлася надвое ад верху аж да нізу.
А сотнік, які стаяў насупраць Яго, бачачы скананьне з такім голасам, сказаў: — запраўды гэты Чалавек быў Сын Божы.
А сотнік, каторы стаяў напроціў, бачачы, што гэтак крычачы, сканаў, сказаў: Сапраўды гэты чалавек быў Сынам Божым.
Былі тут і жанчыны, якія наглядалі здалёк, між імі была і Марыя Магдалена, і Марыя маці Якуба меншага і Ёсіі, і Саламія.
Былі-ж і жанчыны, углядаючыся здалёку, паміж каторымі была Марыя Магдалена, і Марыя, матка Якуба Малодшага і Язэпа, і Саламея;
Яны былі пры Ім і слугавалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, ды многа іншых жанчын, якія прыйшлі, з Ім у Ерусалім.
і калі быў у Галілеі, хадзілі за ім і служылі яму, і многа іншых, каторыя разам з ім былі прыйшоўшы у Ерузалім.
I вось надыйшоў вечар дня Прыгатовы, гэта вечар перадсыботні — Саббате.
І калі ўжо настаў вечар, (бо быў дзень Прыгатаўленьня, які бывае перад суботай),
Прыйшоў Язэп з Арымафеі, паважаны раднік, які і сам чакаў Уладарства Божага; ён сьмела увайшоў да Пілата, і прасіў цела Ісусавага.
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны радны, каторы і сам чакаў каралеўства Божага, і сьмела ўвайшоў да Пілата, і прасіў цела Езуса,
Пілат-жа зьдзівіўся, што ўжо памёр і, паклікаўшы сотніка, пытаўся ў яго, ці ужо памёр.
а Пілат зьдзівіўся, ці ўжо памёр. І клікнуўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці ўжо памёр.
А даведаўшыся ад сотніка, аддаў цела Язэпу.
І калі даведаўся ад сотніка, дараваў цела Язэпу.
Язэп-жа, купіўшы плашчаніцу, і зьняўшы Яго, плашчаніцаю авінуў, і палажыў Яго ў гробе, высечаным у скале, і прываліў камень да дзьвярэй гробу.
Язэп-жа, купіўшы палатно і зьняўшы яго, завярцеў у палатно і палажыў яго ў гробе, які быў высечаны з скалы, і прываліў камень да ўваходу ў гроб.
Марыя-ж Магдалена і Марыя Йосева глядзелі, дзе Яго палажылі.
Марыя Магдалена і Марыя Язэпава глядзелі, дзе яго палажылі.
