Яна 19 разьдзел

 

 

Тады ўзяў Пілат Іісуса і аддаў на бічава́нне;

 

і воіны, сплёўшы вяне́ц з це́рняў, ускла́лі Яму на галаву́ і ў адзе́жу пурпуро́вую апрану́лі Яго,

 

і гаварылі: радуйся, Цар Іудзейскі! І білі Яго па шчо́ках.

 

Пілат выйшаў зноў і кажа ім: вось, я выво́джу Яго да вас, каб вы ведалі, што я нія́кай віны́ ў Ім не знахо́джу.

 

Тады вы́йшаў Іісус у цярно́вым вянцы́ і пурпуро́вай адзе́жы. І кажа ім Пілат: вось Чалавек!

 

Калі ж уба́чылі Яго першасвятары́ і служыцелі, то пачалí крычаць, ка́жучы: распнí, распнí Яго! Кажа ім Пілат: вазьмíце Яго вы і распнíце, бо я не знахо́джу ў Ім віны.

 

З таго часу архірэі і старшыны мелі нараду супраць Ісуса, як Яго загубіць і прывялі Яго да Пілата, кажучы: вазьмі ўкрыжуй Яго. Адказаў ім Пілат: вазьмеце вы Яго і ўкрыжуйце, бо я не знайходжу ў Ім ніякае правіны.

Адказа́лі яму Іудзеі: мы закон маем, і па закону нашаму Ён павíнен паме́рці, таму што зрабіў Сябе Сы́нам Божым.

 

Адказалі Яму юдэі: мы маем закон і паводля нашага закону ён павінен памерці, бо зрабіў Сябе Сынам Божым.

Калі пачуў Пілат гэтае слова, то яшчэ больш спало́хаўся,

 

Пачуўшы гэтае слова, Пілат яшчэ больш спужаўся,

і ўвайшоў у прэто́рыю зноў і кажа Іісусу: адкуль Ты? Іісус жа адка́зу не даў яму.

 

і ўвайшоў у прэторыю і сказаў Ісусу: адкуль Ты? Ісус-жа не адказаў яму нічога.

Тады кажа Яму Пілат: мне Ты не гаво́рыш? хіба́ не ведаеш, што я ма́ю ўла́ду распя́ць Цябе і ма́ю ўла́ду адпусцíць Цябе?

 

Пілат кажа Яму: Ты мне не адказваеш? Ці-ж ня ведаеш, што я магу Цябе ўкрыжаваць і магу Цябе звольніць?

Адказаў Іісус: ты не меў бы нія́кай ула́ды нада Мною, калі б табе не было да́дзена звыш; таму той, хто вы́даў Мяне табе, бо́льшы грэх ма́е.

 

Ісус адказаў: ты ня меў-бы ніякае ўлады нада Мною, калі-б табе ня была дадзена з вышыні; дзеля гэтага больш граху на тым, хто Мяне прадаў табе.

З гэтага часу Пілат шука́ў, як адпусцíць Яго. Іудзеі ж крычалі, ка́жучы: калі Яго адпу́сціш, ты не друг ке́сару; кожны, хто робіць сябе царом, працíўнік ке́сара.

 

Пілат, пачу́ўшы гэтае слова, вы́веў Іісуса і сеў на судзе́йскае ўзвышэ́нне на месцы, што называ́лася Ліфо́стратон , а па-яўрэйску Гаввафа́.

 

Пачуўшы гэтае слова, Пілат вывеў вон Ісуса і сеў на судовым мейсцы, што называлася літостратон, а па жыдоўску гаввата.

Была́ ж пятніца перад Пасхай, каля шостай гадзíны. І сказаў Пілат Іудзеям: вось Цар ваш!

 

Была-ж тады пятніца перад пасхаю каля гадзіны шостае. І сказаў Пілат жыдом: вось цар ваш!

Але яны закрыча́лі: вазьмі, вазьмі, распнí Яго! Кажа ім Пілат: Цара вашага распя́ць? Адказа́лі першасвятары́: няма ў нас цара́, акрамя́ ке́сара.

 

Але яны закрычалі: вазьмі, вазьмі ўкрыжуй Яго! Кажа ім Пілат: як я ўкрыжую вашага цара? Архірэі-ж адказалі: ня маем цара, апрача Кесара.

Тады ён аддаў Яго ім на распя́цце. І ўзялí Іісуса і павялі;

 

Тады аддаў Яго ім на ўкрыжаваньне. І ўзялі Ісуса ды павялі.

і, несучы́ крыж Свой, Ён вы́йшаў на ме́сца, называ́нае Ло́бным, што па-яўрэйску называ́ецца Галго́фа,

 

І нясучы Свой крыж, Ён выйшаў на мейсца званае Чараповым, што пажыдоўску называецца Галгота,

дзе Яго распя́лі і з Ім двух іншых, з аднаго́ бо́ку і з другога, а пасярэ́дзіне Іісуса.

 

дзе і ўкрыжавалі Яго. А з Ім двух другіх наабапал Яго, пасярэдзіне-ж Ісуса.

І зрабіў на́дпіс Пілат і змясцíў на крыжы́. А было напíсана: Іісус Назаранíн, Цар Іудзейскі.

 

Пілат напісаў і надпіс і прыбіў да крыжа. Было-ж напісана: Ісус Назаранін цар Іудэйскі.

Гэты на́дпіс чыталі многія з Іудзеяў, таму што блізка ад горада было́ тое месца, дзе быў распя́ты Іісус, а напíсана было́ па-яўрэйску, па-грэчаску, па-рымску.

 

Гэты надпіс чыталі многія з жыдоў, бо мейсца, дзе быў укрыжаваны Ісус, было блізка ад гораду. А было напісана пажыдоўску, пагрэцку і палацінску.

Казалі ж Пілату першасвятары́ Іудзейскія: не пішы: «Цар Іудзейскі», а напішы, што Ён казаў: «Я цар Іудзейскі».

 

Адказаў Пілат: што́ напіса́ў я, тое напіса́ў.

 

Воіны ж, калі распя́лі Іісуса, узялí адзе́нне Яго і раздзялíлі на чаты́ры часткі, кожнаму воіну частка, і хіто́н; хіто́н жа быў не шы́ты, а суцэ́льна тка́ны ад верху;

 

тады сказалі яны адзін аднаму: не будзем разрыва́ць яго, а кíнем на яго жэ́рабя, чый будзе. Так ме́ла спо́ўніцца Піса́нне, у якім ска́зана: «раздзялíлі адзе́нне Маё між сабою і пра во́пратку Маю́ кíдалі жэ́рабя». Воіны так і зрабíлі.

 

Стаялі ж каля крыжа́ Іісусавага Маці Яго і сястра Маці Яго, Марыя Клео́пава, і Марыя Магдалíна.

 

Стаялі-ж ля Ісусавага крыжа маці Яго і сястра Ягонае маці, Марыя Клеопава і Марыя Магдаліна.

Іісус жа, уба́чыўшы Маці і вучня, які стаяў побач і якога Ён любíў, кажа Маці Сваёй: Жанчына, вось сын твой.

 

Ісус-жа, угледзеўшы Матку і побач вучня, якога любіў, сказаў Матцы Сваёй: Жанчына, вось сын твой!

Потым кажа вучню: вось Маці твая. І з таго часу вучань ўзяў Яе да сябе.

 

Потым кажа вучню: вось Маці твая! І з таго часу той вучань узяў яе да сабе.

Пасля гэтага Іісус, ве́даючы, што ўсё ўжо здзе́йснілася, каб збыло́ся Пісанне, кажа: сма́гну.

 

Пасьля таго Ісус, ведаючы, што ўжо ўсё збылося, каб споўнілася Пісаньне, кажа: хочу піць!

Тут стаяла пасу́дзіна, по́ўная во́цату. І воіны, напо́ўніўшы гу́бку во́цатам і насадзíўшы яе на сцяблíну ісо́пу, падне́слі да Яго ву́снаў;

 

і калі паспыта́ў Іісус во́цату, Ён сказаў: здзе́йснілася! І, схілíўшы галаву́, аддаў дух.

 

______ схіліўшы галаву, аддаў дух.

А пако́лькі была́ пятніца, то Іудзеі, каб не засталíся це́лы на крыжы́ ў суботу, — бо вялікі дзень была́ та́я субота, — прасíлі Пілата, каб перабíць у іх го́лені і зняць;

 

А таму, што была пятніца, дык жыды, каб не пакінуць целаў на крыжу ў суботу, бо быў вялікі той суботні дзень, прасілі Пілата, каб перабіць іхныя голені і зьняць.

і вось прыйшлі воіны і ў першага перабíлі го́лені, і ў другога, распя́тага з Ім;

 

І прыйшлі жаўноры і першаму перабілі голоні і другому ўкрыжаванаму з Ім.

прыйшо́ўшы ж да Іісуса, як уба́чылі, што Ён ужо памёр, то не перабіва́лі ў Яго голеняў;

 

Прыйшоўшы-ж да Ісуса, калі ўбачылі, што Ён ужо памёр, не перабілі Яму голеняў,

але адзін з воінаў кап’ём праця́ў Яму бок, і адразу вы́цекла кроў і вада;

 

толькі адзін з жаўнераў прабіў Яму бок пікаю і ўраз-жа пацякла кроў і вада.

і той, хто бачыў, засве́дчыў, і све́дчанне яго праўдзíвае; і ён ведае, што ісціну гаворыць, каб вы паверылі;

 

І той, хто бачыў, пасьведчыў, і ягонае сьведчаньне праўдзівае, і ён ведае, што кажа праўду, каб вы паверылі.

бо гэта ста́лася, каб спо́ўнілася Пісанне: «косць Яго не будзе палама́на»;

 

яшчэ і ў другім ме́сцы Пісанне гаворыць: «будуць глядзець на Таго, Каго праця́лі».

 

Пасля гэтага Іосіф з Арымафе́і, які быў вучнем Іісуса, але та́йным з-за стра́ху перад Іудзеямі, папрасíў Пілата, каб узяць це́ла Іісусава; і Пілат дазво́ліў; тады прыйшоў ён і ўзяў це́ла Іісусава.

 

Прыйшоў і Нікадзім, які прыхо́дзіў ране́й да Іісуса ўначы́, і прынёс су́месь са смíрны і ало́ю фу́нтаў каля ста.

 

Узялí яны це́ла Іісусава і абвілí Яго пало́тнамі з духмя́насцямі, як паво́дле звы́чаю хава́юць Іудзеі.

 

Быў жа на тым ме́сцы, дзе Ён быў распя́ты, сад, і ў са́дзе магіла новая, у якой ніколі яшчэ ніхто не быў пакла́дзены;

 

і там, з-за пятніцы Іудзейскай, пако́лькі блізка была́ магіла, пакла́лі Іісуса.