Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І адразу раніцай зрабілі нара́ду першасвятары́ са старэйшынамі і кніжнікамі, і ўвесь сінедрыён, і, звяза́ўшы Іісуса, павялі і перадалí Пілату.
І адразу, раніцаю, першасвятары са старэйшынамі, і кніжнікамі, і ўвесь сінедрыён, звязалі Ісуса, адвялі Яго, і перадалі Пілату.
І запытаў Яго Пілат: Ты Цар Іудзейскі? Ён жа сказаў яму ў адказ: ты кажаш.
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа кажа яму ў адказ: «Ты кажаш».
І абвінава́чвалі Яго першасвятары́ ў многім.
Першасвятары абвінавачвалі Яго ў многім.
Пілат жа зноў запытаў Яго, ка́жучы: Ты нічога не адказваеш? глядзі, колькі су́праць Цябе све́дчаць.
Пілат жа зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, як шмат Цябе абвінавачваюць».
Іісус жа больш нічога не адка́зваў, так што Пілат здзіўляўся.
Ісус жа больш нічога не адказваў, так што Пілат здзіўляўся.
На свята ж ён адпускаў ім аднаго вя́зня, за якога прасілі.
На свята ж ён адпускаў аднаго вязня, якога прасіў народ.
Быў жа адзін нехта, зва́ны Вара́вва, зняво́лены з саўдзе́льнікамі сваімі, якія пад час бу́нту ўчынíлі забойства.
А быў адзін, па імяні Варава, заключаны за забойства ў час разбойнага паўстання.
І натоўп пачаў крычаць і прасіць Пілата аб тым, што ён заўсёды рабіў для іх.
І надышоўшы натоўп пачаў яго прасіць, каб Пілат, як заўсёды, перад святам, вызваліў каго.
Пілат жа адказаў ім, гаворачы: хочаце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?
Пілат жа спытаўся ў іх кажучы: «Жадаеце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?»
Бо ведаў, што па за́йздрасці вы́далі Яго першасвятары́.
Бо ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго першасвятары.
Але першасвятары́ падбухто́рылі натоўп прасіць, каб лепш адпусціў ім Вара́вву.
Але першасвятары падбухторылі натоўп, каб лепш ён адпусіў ім Вараву.
Пілат жа зноў сказаў ім у адказ: а што́ хочаце, каб я зрабіў з Тым, Каго вы называеце Царом Іудзейскім?
Пілат жа ў адказ зноў сказаў ім: «Што ж мне рабіць з Тым, Каго вы называеце Іудзейскім Царом?»
Яны ж зноў закрычалі: распнí Яго!
Яны ж зноў закрычалі: «Распні Яго!»
Пілат сказаў ім: якое ж зло Ён учыніў? А яны яшчэ мацней закрычалі: распнí Яго!
А Пілат казаў зноў: «Што ж зрабіў Ён благое?» А яны яшчэ мацней закрычалі: «Распні Яго!»
Тады Пілат, хочучы дагадзíць натоўпу, адпусціў ім Вара́вву, а Іісуса, пасля бічава́ння, аддаў на распя́цце.
Пілат жа, каб дагадзіць натоўпу, адпусціў ім Вараву і выдаў Ісуса пасля бічавання, каб распялі.
Воіны ж адвялі Яго ўсярэ́дзіну двара, гэта значыць, у прэто́рыю, і скліка́юць увесь полк,
Воіны ж адвялі Яго ў сярэдзіну двара, у прэторыю, і склікалі ўсю кагорту.
і апрана́юць Яго ў багранíцу, і, сплёўшы цярновы вяне́ц, усклада́юць на Яго;
І апранаюць Яго ў баграніцу, і сплёўшы з церняў вянок, надзяваюць на Яго;
і пачалí віта́ць Яго: радуйся, Цар Іудзейскі!
І пачалі вітаць здзекліва Яго: «Радуйся, Цар Іудзейскі!»
І білі Яго па галаве кíем, і плявалі на Яго, і, стано́вячыся на калені, кла́няліся Яму.
І білі Яго па галаве шастом, і плявалі на Яго, і апускаючыся на калені, здзекваліся з Яго.
І калі наглумíліся з Яго, знялí з Яго багранíцу і апрану́лі Яго ў адзе́жу Ягоную; і выводзяць Яго, каб распя́ць Яго.
Калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго баграніцу і апранулі Яго ў Ягонае адзенне. І вывялі Яго, каб распяць Яго.
І прымушаюць прахо́жага нейкага Сíмана Кірыне́яніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Ру́фа, не́сці крыж Яго.
І прымусілі нейкага прахожага Сімана Кірынеяніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Руфа, каб узяў Яго крыж і нёс.
І прыводзяць Яго на месца Галгофу, што значыць: «месца чэ́рапа».
І прывялі Яго на месца Галгофу, што ў перакладзе значыць: лобнае месца.
І давалі Яму піць віно са смíрнаю, але Ён не ўзяў.
І давалі Яму запраўленага смірнай віна, але Ён не ўзяў.
І тыя, што распіна́лі Яго, дзялíлі адзе́жу Яго, кíдаючы жэ́рабя на яе, каму што ўзяць.
І распяўшы Яго, падзелілі між сабою вопратку Яго, кінуўшы жэрабя на яе, каму што дастаецца.
Была́ ж трэцяя гадзíна, і распя́лі Яго.
Было ж тры гадзіны, як Яго распялі.
І быў зроблены надпіс віны́ Яго: Цар Іудзейскі.
І было напісана абазначэнне Яго віны: «Цар Іудзейскі».
І з Ім распіна́юць двух разбойнікаў, аднаго справа, а другога злева ад Яго.
І з ім разрыжоўвалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, другога леваруч Яго.
І збыло́ся Пісанне, якое кажа: «і да злачы́нцаў залíчаны».
І спраўдзілася Пісанне, дзе казалася: «І да злачынцаў Яго залічылі».
І тыя, што праходзілі міма, блюзне́рылі на Яго, ківа́ючы гало́вамі сваімі і ка́жучы: гэй! Ты, Які разбура́еш храм і за тры дні будуеш!
І тыя, што побач праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы сваімі галовамі і кажучы: «Гэй, Ты, што храм руйнуеш і за тры дні будуеш,
Уратуй Самога Сябе і сыдзí з крыжа́.
уратуй Самога Сябе, зыдзі з крыжа!»
Гэтакса́ма і першасвятары́ з кніжнікамі, насміха́ючыся, адзін аднаму казалі: іншых ратава́ў, а Сябе не можа ўратава́ць.
Гэтаксама і першасвятары, глуміліся разам з кніжнікамі, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, Сябе Самога не можа ўратаваць!
Хрыстос, Цар Ізра́ілеў, няхай сы́дзе цяпер з крыжа́, каб мы ўбачылі, і ўве́равалі ў Яго. І распя́тыя з Ім га́ньбілі Яго.
Хрыстос, Цар Ізраілеў, няхай цяпер зыдзе з крыжа, каб мы ўбачылі і ўверавалі!» Нават разкрыжаваныя побач з Ім бэзцілі Яго.
Калі ж надышла шостая гадзíна, це́мра настала па ўсёй зямлі да гадзíны дзевятай.
І калі надышло шэсць гадзін, стала цемра па ўсёй зямлі аж да дзевяці гадзін.
І ў дзевятай гадзíне ўскрыкнуў Іісус моцным голасам, ка́жучы: «Элаí, Элаí! ламма́ савахфанí?» што азначае: «Божа мой, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?»
І ў дзевяць гадзін ускрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элаі, Элаі! сава савахфані!», што ў перакладзе значыць: «Божа Мой, Божа Мой! Навошта пакінуў Мяне Ты!»
І некато́рыя з тых, што стаялі там, чуючы гэта, казалі: вось, Ілію́ кліча.
І некаторыя з тых, што стаялі там, пачуўшы, казалі: «Вось, Іллю кліча».
А адзін пабег, намачыў губку во́цатам і, насадзíўшы на кій, даваў Яму піць, ка́жучы: чакайце, пабачым, ці пры́йдзе Ілія́ зняць Яго.
Тады ж адзін, намачыў губку воцатам, насадзіў на шост і даў яму піць, кажучы: «Паглядзім, ці прыйдзе Ілля, каб выратаваць Яго».
Іісус жа, ускрыкнуўшы моцна, вы́пусціў дух.
Ісус жа зноў моцна ўскрыкаў і аддаў дух.
І заве́са ў храме разадра́лася напала́м зве́рху данíзу.
І заслона храма разашлася ў разрыве зверху да нізу.
Сотнік жа, які стаяў насу́праць Яго і бачыў, што Ён, так ускрыкнуўшы, вы́пусціў дух, сказаў: сапраўды́ Чалавек Гэты быў Сын Божы.
А сотнік, што стаяў насупроць Яго, убачыўшы, як Ён гэтак аддаў дух, сказаў: «Сапраўды Гэты Чалавек быў Сын Божы!»
Былí і жанчыны, што глядзелі здалёк, сярод іх была́ Марыя Магдалíна, і Марыя, маці Іа́кава Меншага і Іасíі, і Саламíя,
Былі ж жанчыны, што назіралі здалёк, між іх і Марыя Магдалена, Марыя, маці Якава Меншага і Ясіі, і Саламея,
якія і тады, калі Ён быў у Галіле́і, хадзілі за Ім і служылі Яму; і іншыя многія, што прыйшлі разам з Ім у Іерусалім.
тыя, што ўшлі ўслед за Ім, і што прыслугоўвалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, і шмат іншых, разам з Ім узыходзілі ў Ерусалім.
І калі ўжо настаў вечар, — паколькі была́ пятніца, гэта значыць, пярэ́дадзень суботы, —
І настаў вечар, і быў падрыхтоўчы дзень, гэта значыць, перад суботай.
прыйшоў Іосіф, што з Арымафе́і, паважа́ны саветнік, які і сам чакаў Царства Божага, і, адва́жыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў це́ла Іісусава.
Прыйшоў Іосіф з Арымафеі, паважаны радца, што і сам чакаў Царства Божага, і адважыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў Ісусава цела.
Пілат жа здзівіўся, што Ён ужо памёр; і, паклікаўшы сотніка, спытаў яго: ці даўно памёр?
Пілат жа здівіўся, што Ён памёр ужо; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці даўно Ён памёр?
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Іосіфу.
І даведаўшыся ад сотніка, ён загадаў цела Іосіфу аддаць.
Ён, купіўшы плашчанíцу і, зняўшы Яго, загарну́ў у плашчанíцу і паклаў Яго ў магілу, што была́ вы́сечана ў скале́, і прывалíў ка́мень да дзвярэй магілы.
І купіўшы кужэльнага палатна, той зняў Яго, абгарнуў тым кужалем і паклаў Яго ў магілу, што была высечана ў скале, і прываліў камень да ўваходу ў магілу.
Марыя ж Магдалíна і Марыя Іасíева глядзелі, дзе Яго пакла́лі.
А Марыя Магдалена і Марыя Ясітава [маці] глядзелі, дзе паклалі Яго.
