Марка 9 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І сказаў ім: праўду кажу вам, ёсць сярод тых, што стаяць тут, некато́рыя, хто не зазна́е смерці, пакуль не ўбачыць Царства Божага, якое пры́йдзе ў сіле.
І Ён казаў ім: «Папраўдзе кажу вам: некаторыя з тых, што стаяць тут, не зазнаюць смерці, аж пакуль не ўбачаць, як прыходзіць у моцы Царства Божае».
І праз шэсць дзён узяў Іісус Пятра, Іакава ды Іаана і ўзвёў іх на гару́ высокую адных асобна, і перамянíўся перад імі.
І праз шэсць дзён бярэ Ісус Пётру, і Якава, і Іаана, і ўзводзіць асобна іх адных на высокую гару. І пераўасобіўся Ён перад імі.
І ўбра́нне Яго стала бліску́чым і надзвы́чай белым, як снег, такім, як бялíльшчык на зямлі не можа вы́беліць.
І Яго адзенне зрабілася ззяючае, незвычайна белае, што бялільшчык на зямлі не можа так выбеліць.
І явіўся ім Ілія́ з Маісе́ем; і размаўлялі з Іісусам.
І з’явіўся Ілля з Майсеем, і размаўлялі з Ісусам.
І, азва́ўшыся, Пётр сказаў Іісусу: Раввí ! добра нам тут быць, зробім тры шатры́, Табе адзін, Маісе́ю адзін і адзін Іліí.
І азваўшыся, Пётра кажа Ісусу: «Равві, добра тут быць, і зробім тры шатры, Табе адзін, і Майсею адзін, і Іллі адзін.»
Бо не ведаў, што сказаць, таму што яны былí перапало́ханы.
Бо не ведаў ён, што сказаць, бо былі яны перапалоханыя ўсе.
І ўзнíкла во́блака, ахіна́ючы іх, і з во́блака пачуўся голас: гэта Сын Мой Узлю́блены; Яго слухайце.
І паўстала хмара, якая пакрыла іх, і пачуўся голас з хмары: «Гэта Мой Сын улюбёны, слухайце Яго!»
І нечакана, агле́дзеўшыся наво́кал, нікога больш не ўбачылі, толькі Іісуса аднаго каля сябе.
І раптам, аглядзеўшыся навокал, яны ўжо нікога не убачылі, толькі аднаго Ісуса з сабою.
І калі яны сыходзілі з гары, загадаў ім нікому не казаць, што́ бачылі, пакуль Сын Чалавечы не ўваскрэсне з мёртвых.
І калі спускаліся з гары, Ён наказаў ім, каб нікому не расказвалі таго, што бачылі, аж пакуль Сын Чалавечы не ўстане з мёртвых.
І захава́лі ў сабе гэтае сло́ва, разважа́ючы між сабой: што значыць «уваскрэ́снуць» з мёртвых?
І трымалі яны гэтае слова, разважаючы між сабою, што значыць «устаць з мёртвых».
І пыталіся ў Яго, ка́жучы: як гэта кніжнікі гавораць, што Ілія́ павінен прыйсцí ране́й?
І пыталіся ў Яго, кажучы: «Чаму кніжнікі кажуць, што Ілля павінен спярша прыйсці?»
А Ён сказаў ім у адказ: Ілія́ сапраўды́, прыйшоўшы ране́й, узно́віць усё; а як жа напíсана пра Сына Чалавечага, — што многа адпаку́туе і знява́жаны будзе?
А Ён сказаў ім: «Ілля, сапраўды, прыйшоўшы спярша, адновіць усё; а як жа напісана пра Сына Чалавечага? — шмат Яму належыць выцерпець і быць зняважаным, і пакутаваць ад іх.
Але кажу вам, што і Ілія́ прыйшоў, і ўчынíлі з ім, што хацелі, як напíсана пра яго.
Яшчэ раз кажу, што Ілля прыйшоў, ды не прызналі яго, і зраблі з ім, што хацелі, як і напісана пра яго.»
І, прыйшоўшы да вучняў, убачыў шмат народу вакол іх і кніжнікаў, што спрача́ліся з імі.
А прыйшоўшы да вучняў, убачыў вялікі натоўп навокал іх, ды кніжнікаў, што спрачаліся з імі.
І адразу ўвесь народ, убачыўшы Яго, ура́зіўся і, падбягаючы, віталі Яго.
І адразу ўвесь натоўп, убачыў Яго, вельмі здзівіўся, і падбягаючы яны віталі Яго.
І спытаўся Ён у кніжнікаў: пра што спрача́ецеся з імі?
І Ён спытаўся ў іх: «Аб чым спрачаецеся з імі?»
Адзін з натоўпу сказаў у адказ: Настаўнік! я прывёў да Цябе сы́на майго, які ма́е ў сабе духа нямога;
І папрасіў Яму адзін з натоўпу: «Настаўнік, я прывяду да Цябе майго сына, выратуй яго, бо немач ад дэмана ўвайшла ў яго.
і дзе ні схо́піць яго, кíдае яго, і ён пену пускае і скрыго́ча зубамі і дранцве́е; і прасіў я вучняў Тваіх, каб вы́гналі яго, ды яны не змаглі.
І як ён схопіць яго, кідае яго на зямлю, а сын пену пускае, і скрыгоча зубамі, і карчанее; і я прасіў Тваіх вучнях, каб выгналі яго, ды яны не змаглі».
Адказваючы яму, Іісус кажа: о, родзе бязве́рны! даку́ль буду з вамі? даку́ль буду цярпець вас? прывядзіце яго да Мяне.
А Ён у адказ ім кажа: «Во род няверны, дакуль буду Я з вамі? Дакуль буду цярпець вас? Прывядзіце яго да Мяне.»
І прывялі таго да Яго. І, убачыўшы Яго, дух адразу затрос таго, і той, упаўшы на зямлю, качаўся, пуска́ючы пену.
І прывялі хлопца да Яго. І дух немачны ўбачыўшы Яго, адразу скруціў цела хворага, і курчылася яно ў сутарзе, упаўшы на зямлю, і кідалася пускаючы пену.
І запытаўся Іісус у ба́цькі яго: як даўно гэта зда́рылася з ім. Той жа сказаў: з дзяцінства;
Ісус запытаўся ў яго бацькі: «Колькі часу, як гэта здарылася з ім?» Той жа адказаў: «З дзяцінства.
і часта дух і ў агонь кíдаў яго, і ў ваду, каб загубíць яго; але, як што можаш, дапамажы́ нам, зжа́ліўшыся над намі.
Бо часта дух кідаў яго ў агонь і ў ваду, каб загубіць яго; але, калі што можаш, дапамажы нам, злітаваўшыся над намі.»
А Іісус сказаў яму: калі можаш ве́раваць, усё магчыма для таго, хто веруе.
Ісус сказаў яму: «Няма немагчымага для тых, хто веруе».
І адразу, усклíкнуўшы, хло́пцаў бацька са слязьмí сказаў: верую, Госпадзі! памажы́ майму няве́р’ю!
Адразу ўсклікнуўшы, хлопцаў бацька казаў: «Верую. Дапамажы маёй веры ўмацавацца».
Іісус, убачыўшы, што збягаецца народ, забаранíў духу нячыстаму, ка́жучы яму: дух нямы і глухі, Я зага́дваю табе, вы́йдзі з яго і больш не ўваходзь у яго!
Ісус жа, убачыўшы, што збяраецца натоўп, выняс забарону нячыстаму духу: «Немач злая, Я загадваю табе: выйдзі з яго і больш не ўваходзь!»
І, ускры́кнуўшы і моцна скалану́ўшы яго, той выйшаў; а ён зрабіўся як мёртвы, так што многія казалі: ён памёр.
І ўскрыкнуўшы, і моцна скурчыўшы цела хлопца, дух выйшаў з яго; а хлопец зрабіўся як мёртвы, ды і казалі многія што памёр.
Але Іісус, узяўшы яго за руку́, падняў яго; і ён устаў.
Ісус жа, узяўшы яго за руку, падняў яго, і ён устаў.
І калі ўвайшоў Іісус у дом, вучні Яго пыталіся ў Яго асобна: чаму мы не здо́лелі вы́гнаць яго?
І калі ўвайшоў Ісус у дом, Яго вучні на адзіноце спыталіся ў Яго: «Чаму не змаглі мы выгнаць яго?»
І сказаў ім: гэты род ні ад чаго іншага не можа вы́йсці, толькі ад малітвы і по́сту.
І Ён адказаў ім: «Гэты род ніяк не можа выйсці, толькі ад малітвы і пастоў».
І, вы́йшаўшы адтуль, прахо́дзілі праз Галіле́ю, і Ён не хацеў, каб хто даве́даўся.
І адтуль, выйшаўшы, яны праходзілі праз Галілею; і Ён не хацеў, каб даведаўся хто;
Бо навуча́ў вучняў Сваіх і гаварыў ім, што Сын Чалавечы адда́дзены будзе ў ру́кі чалавечыя і заб’юць Яго, і, забіты, Ён на трэці дзень уваскрэ́сне.
Бо Ён навучаў і настаўляў вучняў Сваіх: «Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі чалавечыя, і будзе забіты, і на трэці дзень ўваскрэсне».
Але яны не разумелі гэтага слова, і баяліся ў Яго спытацца.
Яны не разумелі слоў Яго, а запытаць баяліся.
І прыйшоў у Капернау́м; і калі ў доме быў, запытаўся ў іх: пра што дарогай вы разважа́лі між сабою?
І прышоўшы ў Капернаум. І калі быў дома, Ён спытаўся ў іх: «Што вы дарогаю абмяркоўвалі?»
Яны ж маўчалі, бо ў дарозе спрача́ліся адзін з адным, хто бо́льшы.
Яны ж маўчалі; бо ў дарозе абмяркоўвалі між сабою: хто большы.
І, сеўшы, паклíкаў дванаццаць і сказаў ім: калі хто хоча першым быць, няхай будзе з усіх апошнім і ўсім слугою.
І сеўшы, Ён паклікаў Дванаццаць і кажа ім: «Калі хто хоча быць першы, няхай будзе з усіх апошні і слуга ўсіх».
І, узяўшы дзіця́, паставіў яго пасярод іх і, абняўшы яго, сказаў ім:
І ўзяўшы дзіця, Ён паставіў яго пасярод іх, і абняўшы яго, сказаў ім:
хто пры́ме адно з такіх дзяце́й у імя́ Маё, той Мяне пры́ме, а хто Мяне пры́ме, той не Мяне прыма́е, але Таго, Хто паслаў Мяне.
«Хто не прыйме адно такое дзеця ў імя Маё, той і Мяне не прыйме; і не Мяне нават, але Таго, Хто паслаў Мяне».
Азва́ўся да Яго Іаан, гаворачы: Настаўнік! мы бачылі чалавека, што íмем Тваім выганяе дэманаў, але не хо́дзіць за намі, і мы забаранíлі яму, бо не хо́дзіць за намі.
Адказаў Яму Іаан: «Настаўнік, мы бачылі чалавека, што Тваім іменем выганяў дэманаў, і забаранялі яму, бо ён не ішоў услед за намі».
Іісус жа сказаў: не забараня́йце яму, бо няма таго, хто стварыў бы цуд у імя́ Маё і мог бы неўзаба́ве знява́жыць Мяне.
Ісус жа сказаў: «Не забараняйце яму. Бо няма таго, што зрабіў бы цуд у Маё імя і мог бы неўзабаве кепска казаць пра Мяне.
Бо хто не су́праць вас, той за вас.
Бо хто не супроць нас, той за нас.
І хто напо́іць вас чашай вады ў імя́ таго, што вы Хрыстовы, праўду кажу вам, той не стра́ціць узнагароды сваёй.
Бо хто напоіць кубкам вады ў імя Маё, таму што вы Хрыстовы, папраўдзе кажу вам: не страціць ён сваёй узнагароды.
А хто спаку́сіць аднаго з малы́х гэтых, што ве́руюць у Мяне, таму ле́пей было́ б, калі б павесілі жарнавы́ ка́мень на шыю яго і ўкінулі яго ў мора.
А хто ўвядзе ў грэх аднаго з гэтых малых, што веруюць [у Мяне], лепей бы было яму, каб млынавы жарон павесілі яму на шыю і кінулі ў мора.
І калі спакуша́е цябе рука твая, адсячы́ яе: ле́пей табе кале́кам увайсці ў жыццё, чым, дзве рукí ма́ючы, пайсці ў гее́ну, у агонь незгаса́льны,
І калі ўводзіць у грэх цябе твая рука, адсячы яе; лепей табе калекім увайсці ў жыццё, чым, дзве рукі меўшы, адысці ў геену, у нязгасны агонь.
дзе чарвяк іх не ўмірае і агонь не згаса́е.
адсутнічае
І калі нага твая спакуша́е цябе, адсячы́ яе: ле́пей табе ўвайсці ў жыццё кульга́вым, чым, дзве нагі маючы, быць укінутым у гее́ну, у агонь незгаса́льны,
І калі твая нага ўводзщь у грэх цябе, адсячы яе; лепей табе ўвайсці у жыццё кульгавым, чым, дзве нагі меўшы, быць кінутаму ў геену.
дзе чарвяк іх не ўмірае і агонь не згаса́е.
адсутнічае
І калі вока тваё спакуша́е цябе, вы́рві яго: ле́пей табе аднавокім увайсці ў Царства Божае, чым, два во́кі маючы, быць укíнутым у гее́ну вогненную,
І калі тваё вока ўводзіць у грэх цябе, вырві яго; лепей табе аднавокім ўвайсці ў Царства Божае, чым, два вокі меўшы, быць укінутаму ў геену,
дзе чарвяк іх не ўмірае і агонь не згаса́е.
адсутнічае
Бо кожны агнём асо́ліцца і кожная ахвяра соллю асо́ліцца.
Бо кожны агнём пасоліцца [і кожная ахвяра соллю пасоліцца].
Добрая рэч — соль; але калі соль несалёнай стане, чым яе папра́віце? Ма́йце соль у сабе, і мір ма́йце між сабою.
Соль — дабро; калі ж соль стане прэснай, як вярнеце ёй сілу? Майце соль у сабе і майце мір між сабою!»
