Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І зноў пачаў вучы́ць каля мора, і сабра́лася да Яго народу мноства, так што Ён увайшоў у лодку на моры і сядзеў, а ўвесь народ быў на зямлі пры моры.
І зноў пачаў Ён вучыць у берага мора, і збіраецца да Яго вялікі натоўп, Ён ступіў у човен, і сеў там, а народ заставаўся на ўзбярэжжы,
І навучаў іх многа прытчамі, і гаварыў ім у павучэнні Сваім:
І Ён вучыў іх многамі праз прыповесці, і казаў ім у Сваёй навуцы:
слухайце: вось, выйшаў се́йбіт сеяць.
«Слухайце, вось выйшаў сейбіт сеяць.
І ста́лася, калі сеяў, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі ды падзяўблí тое.
І было так, калі ён сеяў, упала адно зярнятка ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі, і падзяублі яго.
Іншае ўпала сярод каме́ння, дзе няшмат было́ зямлі, і неўзаба́ве ўзышло́, бо зямля была́ неглыбокая;
А другое ўпала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
калі ж сонца падняло́ся — завяла і, не ма́ючы ко́раня, засохла.
І калі ўзышло сонца — выгарала, і таму што не мела карэння, засохла.
Іншае ўпала ў це́рні, і выраслі це́рні і заглушы́лі яго, і яно не дало́ плоду.
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні, і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
А іншае ўпала на добрую зямлю і дало́ плод, што падымаўся і ўзрастаў, і ўрадзíла па трыццаць, і па шэсцьдзеся́т, і па сто.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і далі плён, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прынеслі, і па трыццаці, і па шастідзесяці, і па ста».
І казаў: хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!
І казаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
Калі ж Ён застаўся адзін, тыя, што былí пры Ім, разам з двана́ццаццю спыталі Яго аб прытчы.
І калі Ён застаўся адзін сярод Сваіх Дванаццаці вучняў, тыя спыталіся ў Яго, пра прыповесці.
І сказаў ім: вам да́дзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, хто звонку, у прытчах усё даецца;
І адказаў ім: «Вам дадзена пазнаць таямніцу Царства Божага; тым жа, па-за вамі, прыйдзецца пазнаваць праз прыповесці,
каб яны, гле́дзячы, бачылі і не ўспрыма́лі, і, слу́хаючы, чулі і не разумелі, каб не звярну́ліся і не былí ім адпу́шчаны грахі.
таму і кажу ім прыповесцямі, бо яны гледзячы не бачаць, слухаючы не чуюць, сэрдцам не разумеюць, і не абарочваюцца, для таго каб было даравана ім.
І кажа ім: не разуме́еце прытчы гэтай? Як жа ўсе прытчы зразуме́еце?
І кажа ім: «Не разумееце гэтай прыповесці, а як зразумееце ўсе прыповесці?
Се́йбіт слова сее.
Сейбіт сее слова.
І вось тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова: калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае пасе́янае ў сэ́рцах іх.
Дык вось тыя, што ўскрай дарогі, дзе сеецца слова: калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае у іх.
Таксама і пасе́янае сярод каме́ння — гэта тыя, якія, пачуўшы слова, адразу прыма́юць яго з радасцю,
І гэтак жа пасеяныя на камяністым грунце, яны, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго,
але не маюць ко́раня ў сабе і нетрыва́лыя; калі настане ўціск або гане́нне з-за слова, адразу спакуша́юцца.
не маюць кораня ў сабе і дачасна; пасля, калі надыходзіць уціск альбо ганенне, адразу надломваюцца і гіне слова.
А ў це́рнях пасе́янае — гэта тыя, што чуюць слова,
адсутнічае
але турбо́ты гэтага веку і спакуса багацця ды іншыя захапле́нні, увахо́дзячы ў іх, заглуша́юць слова, і яно застае́цца бясплодным.
Ды турботы веку, зман багацця, ды спакуса да чаго-небудзь іншага, уваходзячы заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
А пасе́янае на добрай зямлі — гэта тыя, якія слухаюць слова і прыма́юць, і даюць плод па трыццаць, і па шэсцьдзеся́т, і па сто.
А вось тыя, пасеяныя ў добрую зямлю: яны слухаюць слова і прымаюць і прыносяць пажытак па трыццаці і па шасцідзесяці і па ста».
І сказаў ім: хіба́ свечка прыно́сіцца, каб паставіць яе пад пасу́дзіну ці пад ло́жак? хіба́ не дзеля таго, каб паставіць яе на падсве́чнік?
І казаў ім: «Хіба на тое прыносіцца свяцільня, каб паставіць яе пад пасудзну ці пад ложак? Але ж на тое, каб паставіць на падстаўку.
Бо няма нічога тае́мнага, каб не стала я́ўным, і нішто не бывае схава́на, каб не адкрылася.
Бо няма нічога схаванага, што не адкрыецца, і нічога тайнага, што не выйдзе як яўнае.
Калі хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
І казаў ім: заўважа́йце, што чуеце. Якою мераю ме́раеце, такою і вам адме́раецца, і дада́дзена будзе вам, хто слухае.
І казаў Ён ім: «Запомніце, што чуеце; якою мераю вы мерыце, такою мераю і вам будзе адмерана, і дададзена будзе вам.
Бо хто ма́е, таму да́дзена будзе, а хто не ма́е, ады́мецца ў яго і тое, што ма́е.
Бо хто мае, таму будзе дададзена: а хто не мае, і нават тое, што мае, ад яго забярэцца».
І казаў: так і Царства Божае, як чалавек, калі кіне зе́рне ў зямлю;
І казаў Ён: «Такое Царства Божае ёсць: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю,
і спіць, і ўстае́ ўно́чы і ўдзень, а як насенне ўзыхо́дзіць і расце́, не ведае ён.
і ці спіць ён, ці ўстае, ці ўдзень, ці ўночы, насенне тое ўсходзіць і расце — хоць як, ён сам не ведае.
Бо зямля сама па сабе ро́дзіць напачатку зелень, потым колас, тады напаўняе зе́рне ў коласе.
Яго поле само з сябе прыносіць плён: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
Калі ж вы́спее плод, адразу пасыла́е серп, бо надышло́ жніво́.
Калі ж даспее плод, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво».
І казаў: з чым параўна́ем Царства Божае́ ці якою прытчаю вы́явім яго?
І казаў Ён зноў: «З чым параўнаем Царства Божае ці праз якою прыповесць выявім яго?
Яно як зе́рне гарчы́чнае, што, калі сеецца ў зямлю, то ме́ншае за ўсякае насенне на зямлі,
Ды яно як гарчычнае зерне, што пасеена ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі,
а калі пасеяна, вырастае і робіцца бо́льшым за ўсю зелянíну і пускае вялікае галлё, так што ў за́сені яго могуць пасялíцца птушкі нябесныя.
а калі пасеянае ўздымаецца і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, то пад яго ценем могуць гняздацца птушкі нябёсныя».
І многімі такімі прытчамі абвяшчаў ім слова, наколькі маглі яны слухаць.
І праз многія такія прыповесці казаў ім слова, наколькі яны маглі слухаць Яго.
Без прытчы не прамаўляў да іх, а вучням Сваім асобна тлумачыў усё.
І праз усё гэта казаў Ісус праз прыповесці, толькі вучням Сваім, у адзіноце, растлумачыў усё.
І кажа ім у той дзень з надыходам вечара: перапра́вімся на той бок.
І сказаў Ён Сваім вучням пад вечар: «Пераедзьм жа на другі бок».
І яны, адпусцíўшы людзей, бяруць Яго з сабою, як Ён быў у лодцы; і яшчэ лодкі былí з Ім.
І яны, адпусціўшы натоўп, разам з Ім, у чоўне, накіраваліся да другога берага.
І ўзняла́ся з ветру вялікая бура; хвалі захлíствалі лодку, так што яна ўжо напаўня́лася.
І ўздымаецца моцны вецер-віхор, і хвалі білі ў човен, так што човен ужо напаўняўся.
А Ён на карме́ спаў на ўзгало́ўі. І бу́дзяць Яго, і кажуць Яму: Настаўнік! хіба́ не хвалюе Цябе, што мы гíнем?
А Ён спаў на карме, на падушцы. Ды яны пачалі будзяць Яго, бо былі не ў бяспецы, усклікваючы Настаўніку, што гінуць.
І, устаўшы, Ён забаранíў ветру і кажа мору: сціхні, перастань. І суня́ўся вецер і настала цíша вялікая.
І прачнуўшыся, Ён пагразіў ветру і сказаў мору: «Маўчы, суцішся!» І суцішыўся вецер і настала вялікая ціша.
І кажа ім: чаго вы такія баязлівыя? як гэта не маеце веры?
І сказаў тады ім: «Што вы такія баязлівыя? Чаму веры не маеце?»
І напоўніліся страхам вялікім, і гаварылі між сабою: хто ж гэта Ён, калі і вецер, і мора слухаюцца Яго?
І яны нацярпеўшыся страху вялікага, казалі адзін аднаму: «Што ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?»
