Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І зноў пачаў вучыць каля мора; і сабралася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і быў на моры, а ўвесь люд быў на зямлі каля мора.
І зноў пачаў Ён вучыць у берага мора, і збіраецца да Яго вялікі натоўп, Ён ступіў у човен, і сеў там, а народ заставаўся на ўзбярэжжы,
І вучыў іх прытчамі многа і ў вучэньні Сваім казаў ім:
І Ён вучыў іх многамі праз прыповесці, і казаў ім у Сваёй навуцы:
слухайце: вось, выйшаў сейбіт сеяць;
«Слухайце, вось выйшаў сейбіт сеяць.
і калі сеяў, сталася так, што іншае ўпала ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое;
І было так, калі ён сеяў, упала адно зярнятка ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі, і падзяублі яго.
іншае ўпала на камяністую мясьціну, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была там ня глыбокая;
А другое ўпала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
а калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла;
І калі ўзышло сонца — выгарала, і таму што не мела карэння, засохла.
іншае ўпала на церне, і церне вырасла і заглушыла насеньне, яно не дало плоду;
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні, і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
а іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла тое трыццаць, тое шэсьцьдзясят і тое сто.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і далі плён, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прынеслі, і па трыццаці, і па шастідзесяці, і па ста».
І сказаў ім: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
І казаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
Калі ж застаўся бязь людзей, усе, хто быў вакол Яго разам з дванаццацьцю, спыталіся ў Яго пра прытчу.
І калі Ён застаўся адзін сярод Сваіх Дванаццаці вучняў, тыя спыталіся ў Яго, пра прыповесці.
І сказаў ім: вам дадзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, вонкавым, усё бывае ў прытчах,
І адказаў ім: «Вам дадзена пазнаць таямніцу Царства Божага; тым жа, па-за вамі, прыйдзецца пазнаваць праз прыповесці,
каб яны сваімі вачыма глядзелі, і ня ўбачылі; сваімі вушамі чулі, і не ўразумелі, каб не навярнуліся, і не дараваны былі ім грахі.
таму і кажу ім прыповесцямі, бо яны гледзячы не бачаць, слухаючы не чуюць, сэрдцам не разумеюць, і не абарочваюцца, для таго каб было даравана ім.
І кажа ім: не разумееце гэтай прытчы? як жа вам уразумець усе прытчы?
І кажа ім: «Не разумееце гэтай прыповесці, а як зразумееце ўсе прыповесці?
Сейбіт слова сее.
Сейбіт сее слова.
Пасеянае ўскрай дарогі азначае тых, у якіх сеецца слова, але да якіх, калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і хапае слова, пасеянае ў сэрцах іхніх.
Дык вось тыя, што ўскрай дарогі, дзе сеецца слова: калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае у іх.
Такім самым чынам і пасеянае на камяністых мясьцінах азначае тых, якія, калі пачуюць слова, адразу з радасьцю прымаюць яго,
І гэтак жа пасеяныя на камяністым грунце, яны, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго,
але ня маюць у сабе кораня і нясталыя; потым, калі настане ўціск і ганеньне за слова, адразу спакушаюцца.
не маюць кораня ў сабе і дачасна; пасля, калі надыходзіць уціск альбо ганенне, адразу надломваюцца і гіне слова.
Пасеянае ў церне азначае тых, што чуюць слова,
адсутнічае
але ў якіх турботы веку гэтага, панада багацьця і іншыя жаданьні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно бывае бяз плоду.
Ды турботы веку, зман багацця, ды спакуса да чаго-небудзь іншага, уваходзячы заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
А пасеянае на добрай зямлі азначае тых, якія слухаюць слова і прымаюць, і родзяць плод, адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзясят, той ўстакроць.
А вось тыя, пасеяныя ў добрую зямлю: яны слухаюць слова і прымаюць і прыносяць пажытак па трыццаці і па шасцідзесяці і па ста».
І сказаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасудзіну альбо пад ложак? ці не на тое, каб ставіць яе на сьвечніку?
І казаў ім: «Хіба на тое прыносіцца свяцільня, каб паставіць яе пад пасудзну ці пад ложак? Але ж на тое, каб паставіць на падстаўку.
Няма нічога таемнага, што ня выйшла б на яву; і нічога няма схаванага, што ня выйшла б наверх.
Бо няма нічога схаванага, што не адкрыецца, і нічога тайнага, што не выйдзе як яўнае.
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай пачуе!
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
І сказаў ім: заўважайце, што чуеце: якою мераю мерыце, такою адмерана будзе вам і дададзена будзе вам, слухачам.
І казаў Ён ім: «Запомніце, што чуеце; якою мераю вы мерыце, такою мераю і вам будзе адмерана, і дададзена будзе вам.
Бо, хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае.
Бо хто мае, таму будзе дададзена: а хто не мае, і нават тое, што мае, ад яго забярэцца».
І сказаў: Царства Божае падобнае на тое, як калі чалавек кіне насеньне ў зямлю,
І казаў Ён: «Такое Царства Божае ёсць: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю,
і сьпіць, і ўстае ноччу і днём, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ня ведае ён;
і ці спіць ён, ці ўстае, ці ўдзень, ці ўночы, насенне тое ўсходзіць і расце — хоць як, ён сам не ведае.
бо зямля сама сабою родзіць спачатку зеляніну, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе;
Яго поле само з сябе прыносіць плён: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
калі ж высьпее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво.
Калі ж даспее плод, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво».
І сказаў: да чаго прыпадобнім Царства Божае? альбо празь якую прытчу выявім яго?
І казаў Ён зноў: «З чым параўнаем Царства Божае ці праз якою прыповесць выявім яго?
Яно — як зерне гарчычнае, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць найменшае з усіх зярнят на зямлі:
Ды яно як гарчычнае зерне, што пасеена ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі,
а як пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую траву, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць хавацца птушкі нябесныя.
а калі пасеянае ўздымаецца і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, то пад яго ценем могуць гняздацца птушкі нябёсныя».
І такімі многімі прытчамі прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі чуць;
І праз многія такія прыповесці казаў ім слова, наколькі яны маглі слухаць Яго.
і бяз прытчы не казаў ім, а вучням сам-насам тлумачыў усё.
І праз усё гэта казаў Ісус праз прыповесці, толькі вучням Сваім, у адзіноце, растлумачыў усё.
Увечары таго самага дня сказаў ім: пераправімся на той бок.
І сказаў Ён Сваім вучням пад вечар: «Пераедзьм жа на другі бок».
І яны, адпусьціўшы людзей, узялі Яго з сабою, як Ён быў, у лодку; зь Ім былі і іншыя лодкі.
І яны, адпусціўшы натоўп, разам з Ім, у чоўне, накіраваліся да другога берага.
І паднялася вялікая бура; хвалі білі ў лодку, так што яна ўжо напаўнялася вадою.
І ўздымаецца моцны вецер-віхор, і хвалі білі ў човен, так што човен ужо напаўняўся.
А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Яго будзяць і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Табе ня рупіць, што мы гінем?
А Ён спаў на карме, на падушцы. Ды яны пачалі будзяць Яго, бо былі не ў бяспецы, усклікваючы Настаўніку, што гінуць.
І ўстаўшы, Ён загразіў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.
І прачнуўшыся, Ён пагразіў ветру і сказаў мору: «Маўчы, суцішся!» І суцішыўся вецер і настала вялікая ціша.
І сказаў ім: чаго вы такія палахлівыя? чаму ў вас няма веры?
І сказаў тады ім: «Што вы такія баязлівыя? Чаму веры не маеце?»
І ўбаяліся страхам вялікім і гаварылі і паміж сабою: хто ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?
І яны нацярпеўшыся страху вялікага, казалі адзін аднаму: «Што ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?»
