Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гаварыць ім прытчамі: нейкі чалавек насадзіў вінаграднік, і абгарадзіў мурам, і выкапаў чавільню, і збудаваў вежу, і, аддаўшы яго вінаградарам, адлучыўся.

 

І пачаў Ён казаць ім прыповесцямі: «Насадзіў чалавек вінаграднік і абнёс агароджаю, і здаў у арэнду вінаградарам, і выехаў.

І паслаў у свой час да вінаградараў слугу — узяць у вінаградараў пладоў зь вінаградніка;

 

І ў пэўны час паслаў да вінаградараў раба, каб узяў у вінаградараў ад уражаю вінаградніка;

а яны, схапіўшы яго, білі і прагналі ні з чым.

 

А тыя, схапіўшы яго, збілі і адаслалі ні з чым.

Зноў паслаў да іх другога слугу; і таму камянямі разьбілі галаву і адпусьцілі яго з ганьбаю.

 

І зноў паслаў да іх іншага раба, і таго ранілі ў галаву і зняважылі.

І зноў іншага паслаў: і таго забілі; і многіх іншых то білі, то забівалі.

 

Тады паслаў наступнага; і таго забілі, і многіх іншых яшчэ забілі.

І маючы яшчэ аднаго сына, любаснага яму, напасьледак паслаў і яго да іх, кажучы: пасаромеюцца сына майго.

 

Яшчэ аднаго ён меў: любаго сына свайго; паслаў яго апошнім да іх, кажучы: «Пасаромяцца яны майго сына!»

Але вінаградары сказалі адзін аднаму: гэта спадкаемец; хадзем, заб’ем яго, і спадчына будзе нашая.

 

А тыя вінаградары разважалі між сабою: «Гэта спадкаемец; пойдзем заб’ём яго і спадчына будзе наша».

І схапіўшы яго, забілі і выкінулі прэч зь вінаградніка.

 

І скапіўшы яго, яны забілі і выкінулі яго за вінаграднік.

Што ж зробіць гаспадар вінаградніка? Прыйдзе і пакарае сьмерцю вінаградараў, і аддасьць вінаграднік іншым.

 

«Што зробіць з імі гаспадар вінаградніка, калі сам пойдзе?» — запытаўся Ісус. І яны адказалі: «Прыйдзе і пакарае, і здасць вінаграднік іншым».

Няўжо вы ня чыталі гэтага ў Пісаньні: «камень, які адкінулі будаўнікі, той самы зрабіўся каменем кутнім:

 

«Няўжо вы не чыталі гэтага ў Пісанні: "Камень, які адкінулі будаунікі, зрабіўся новым падмуркам вугла";

гэта — ад Госпада, і ёсьць дзіўна ў вачах нашых»?

 

Ад Госпада зрабілася гэта і яно дзіўнае ў нашых вачах»?

І памыкаліся схапіць Яго, але збаяліся люду; бо зразумелі, што пра іх сказаў прытчу; і пакінуўшы Яго, адышлі.

 

І стараліся яны схапіць, ды баяліся натоўпу, бо зразумелі, што супроць іх прывёў Ён прыпавесць. І пакінуўшы Яго, адышлі.

І пасылаюць да Яго некаторых фарысэяў і ірадыян, каб падлавіць Яго на слове.

 

Тады ўздумалі некаторыя з фарысеяў ды ірадыян, злавіць Яго на слове.

А яны, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўнік! мы ведаем, што Ты справядлівы і не стараешся дагадзіць каму-небудзь, бо не глядзіш ні на якія абліччы, а шчыра шляху Божаму вучыш; ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не? ці даваць нам, ці не даваць?

 

І тыя кажуць Яму: «Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і ні на кога не зважаеш: бо не глядзіш на асобу чалавека, а праўдзіва настаўляеш на Божую дарогу; ці можна даваць падаткі кесару ці не? Даваць нам ці не даваць?»

Але Ён, ведаючы іхнюю крывадушнасьць, сказаў ім: што спакушаеце Мяне? прынясеце Мне дынар, каб Мне бачыць яго.

 

Ён жа, ведаючы іх крывадушнасць, казаў ім: «Што вы Мяне выпрабоўваеце? Прынясіце Мне дынарый, каб я паглядзеў».

Яны прынесьлі. Тады кажа ім: чыя гэта выява і надпіс? яны сказалі Яму: кесаравыя.

 

Яны прынеслі. І Ён кажа ім: «Чыя гэта выява і надпіс?» Тыя ж адказалі Яму: «Кесарава».

Ісус сказаў ім у адказ: аддавайце кесаравае кесару, а Божае Богу. І зьдзіўляліся зь Яго.

 

І сказаў ім Ісус: «Кесарава аддавайце кесару, а Божае Богу». І вельмі здзіўляліся Яму.

Потым прыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсеньня, і спыталіся ў Яго, кажучы:

 

І прыходзяць да Яго садукеі, што не верылі ўваскрашэння, і пытаюцца ў Яго, кажучы:

Настаўнік! Майсей напісаў нам: «калі ў каго памрэ брат і пакіне жонку, а дзяцей не пакіне, дык брат ягоны хай возьме жонку ягоную і адродзіць семя брату свайму».

 

«Настаўнік, Майсей напісаў нам: "Калі ў каго брат памрэ і пакіне жонку без дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку і ўзновіць патомства свайму брату".

Было сем братоў: першы ўзяў жонку, і паміраючы, не пакінуў дзяцей;

 

Было сем братоў: і першы ўзяў жонку, і паміраючы не пакінуў патомства;

узяў яе другі, і памёр, і ён не пакінуў дзяцей; гэтак сама і трэйці.

 

І другі ўзяў яе, і памёр не пакінуўшы патомства; і трэці таксама;

Бралі яе за сябе сямёра, і не пакінулі дзяцей. Пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

І сямёра не пакінулі патомства. Пасля ўсіх памёрла і жонка.

Дык вось ва ўваскрэсеньні, калі ўваскрэснуць, каму зь іх будзе яна за жонку? бо сямёра яе мелі за жонку.

 

Па ўваскрэсенні [калі ўваскрэснуць] каму з іх будзе яна жонкаю? Бо сямёра мелі жонкай яе.»

Ісус сказаў ім у адказ: ці не праз гэта ўпадаеце вы ў памылку, ня ведаючы Пісаньняў, ні сілы Божай?

 

Сказаў ім Ісус: «Ці не таму вы памыляецеся, што не ведаеце, ні Пісання, ані сілы Божай?

бо, калі зь мёртвых уваскрэснуць, ня будуць ні жаніцца, ні замуж выходзіць, а будуць, як анёлы на нябёсах.

 

Бо калі ўстануць з мёртвых, не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы ў нябёсах.

А пра мёртвых, што яны ўваскрэснуць, хіба ня чыталі вы ў кнізе Майсеевай, калі Бог пры купіне сказаў яму: «Я Бог Абрагама і Бог Ісаака, і Бог Якава»?

 

Пра мёртвых жа, што ўваскрэснуць, хіба не чыталі вы ў Майсеевай Кнізе пра купіну, як сказаў яму Бог, прамаўляючы: "Я Бог Аўраамаў, і Бог Ісакаў, і Бог Якава"?

Бог ня ёсьць Бог мёртвых, а Бог жывых. Дык вось вы дужа памыляецеся.

 

Ён не ёсць Бог мёртвых, але жывых; вы вельмі памыляецеся.»

Адзін кніжнік, чуючы іхнія спрэчкі і бачачы, што Ісус хораша ім адказваў, падышоў і спытаўся ў Яго: якая першая з усіх запаведзяў?

 

І падышоўшы, адзін з кніжнікаў, які чуў, Яго трапны адказ, і спытаўся зноў, спакушаючы: «Якая запаведзь першая з усіх?»

Ісус адказваў яму: першая з усіх запаведзяў: «слухай, Ізраіль! Гасподзь Бог наш ёсьць Гасподзь адзіны;

 

Адказаў Ісус: «Першая: "Слухай Ізраіль! Госпад, наш Бог, ёсць Госпад адзіны;

і палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім, і ўсёю моцаю тваёю»: вось, першая запаведзь!

 

І любі Госпада, Бога свайго, усім сэрцам сваім, і ўсёю душою сваёю, і ўсім розумам сваім, і усёю сілай сваёю."

Другая падобная да яе: «палюбі блізкага твайго, як самога сябе»; іншае запаведзі большае за гэтыя няма.

 

І вось другая: "Любі свайго бліжняга, як самога сябе." Няма іншай запаведзі больш за гэтыя.»

Кніжнік сказаў Яму: Настаўнік! добра, праўду сказаў Ты, што адзін ёсьць Бог і няма іншага, апрача Яго;

 

І сказаў Яму кніжнік: «Добра, Настаўніку! Праўдзіва сказаў Ты, што Ён адзіны і няма другога, акрамя Яго:

і любіць Яго ўсім сэрцам, і ўсім розумам, і ўсёю душою, і ўсёю моцаю, і любіць блізкага, як самога сябе, ёсьць больш за ўсе ўсеспаленьні і ахвяры.

 

І любіць Яго ўсім сэрцам, і ўсім розумам, і ўсёю сілаю, і любіць бліжняга, як самога сябе, — больш за ўсё, і за ўсе цэласпаленні і ахвяры».

Ісус, бачачы, што ён разумна адказваў, сказаў яму: недалёка ты ад Царства Божага. Пасьля таго ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.

 

Ісус убачыўшы, што ён разумна адказваў, сказаў яму: «Недалёка ты ад Царства Божага». І ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.

Вучачы далей у храме, Ісус казаў: як кажуць кніжнікі, што Хрыстос ёсьць сын Давідаў?

 

І азваўшыся ў перапынку між навучаннямі ў храме, сказаў Ён: «Як жа кажуць кніжнікі, што Хрыстос — сын Давідаў?

Бо сам Давід сказаў у Духу Сьвятым: «сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх».

 

Сам Давід сказаў Святым Духам: "Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч Мяне, аж пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў да Тваіх ног."

Дык вось сам Давід называе Яго Госпадам: як жа Ён сын Яму? І безьліч люду Яго слухалі з асалодаю.

 

Сам Давід кажа, што Ён — Госпад: дык як жа Ён тады сын Давідаў?» І вялікі натоўп ахвотна слухаў Яго.

І казаў ім у вучэньні Сваім: асьцерагайцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгім адзеньні і вітаньні на сходах народных,

 

І ў Сваёй навуцы Ён казаў: «Сцеражыцеся кніжнікаў, што любяць праходжвацца ў доўгай вопратцы і каб віталі іх на рынках,

сядзець наперадзе ў сынагогах і ўзьляжаць на першым месцы на гасьцінах;

 

і першыя лавы ў сінагогах, і першыя месцы на банкетах,

гэтыя, што пажыраюць дамы ўдовіныя і напаказ доўга моляцца, прымуць найцяжэйшую асуду.

 

тыя, што праядаюць удовіны дамы і для выгляду доўга моляцца; тыя атрымаюць цяжэйшы прысуд».

І сеў Ісус насупроць скарбонкі, і глядзеў, як люд кладзе грошы ў скарбонку. Многія багатыя клалі памногу.

 

І сеўшы насупроць скарбніцы, Ён назіраў, як натоўп кідае медзь ў яе. І многія багацеі шмат укідалі.

А прыйшоўшы, адна бедная ўдава паклала дзьве лепты, што складае кадрант.

 

І прыйшла адна бедная ўдава, і ўкінула дзве лепты, гэта значыць кадрант.

Паклікаўшы вучняў Сваіх, сказаў ім: праўду кажу вам, што гэтая бедная ўдава паклала болей за ўсіх, што клалі ў скарбонку;

 

І паклікаўшы Сваіх вучняў, Ён сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам: гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх, што ўкідалі ў скарбніцу;

бо ўсе клалі ад лішку свайго, а яна ад нястачы сваёй паклала ўсё, што мела, увесь пражытак свой.

 

Бо ўсе ад сваіх лішкаў укідалі, яна ж пры недастатку сваім, усё, што мела на жыццё, укінула».