Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гаварыць да іх у прыпавесьцях: чалавек насадзіў вінаграднік і абгарадзіў яго і выкапаў таўчэльню і пабудаваў вежу, і даручыў яго вінаградарам, і адлучыўся ў другую краіну.

 

І пачаў Ён казаць ім прыповесцямі: «Насадзіў чалавек вінаграднік і абнёс агароджаю, і здаў у арэнду вінаградарам, і выехаў.

І паслаў да вінаградараў у (свой) час раба, каб (той) у вінаградараў узяў пладоў зь вінаградніку.

 

І ў пэўны час паслаў да вінаградараў раба, каб узяў у вінаградараў ад уражаю вінаградніка;

Але яны, схапіўшы яго зьбілі і адаслалі ні з чым.

 

А тыя, схапіўшы яго, збілі і адаслалі ні з чым.

Тады (ён) ізноў паслаў да іх другога раба: і таго, зьбіўшы камянямі, разьбілі галаву і адаслалі зьняважыўшы.

 

І зноў паслаў да іх іншага раба, і таго ранілі ў галаву і зняважылі.

І ізноў другога паслаў: і таго забілі. І многіх іншых: адных зьбівалі, другіх забівалі.

 

Тады паслаў наступнага; і таго забілі, і многіх іншых яшчэ забілі.

І маючы аднаго свайго любага сына, урэшце яшчэ і яго паслаў да іх, кажучы: паўстыдаюцца сына майго.

 

Яшчэ аднаго ён меў: любаго сына свайго; паслаў яго апошнім да іх, кажучы: «Пасаромяцца яны майго сына!»

Але гэныя вінаградары сказалі адзін воднаму: гэты ёсьць спадкаемец; пойдзем, заб’ем яго, і спадчына будзе нашая.

 

А тыя вінаградары разважалі між сабою: «Гэта спадкаемец; пойдзем заб’ём яго і спадчына будзе наша».

І, схапіўшы яго, забілі і выкінулі прэч зь вінаградніку.

 

І скапіўшы яго, яны забілі і выкінулі яго за вінаграднік.

Дык што зробіць гаспадар вінаградніку? Прыйдзе ды пазабівае вінаградараў, і аддасьць вінаграднік другім.

 

«Што зробіць з імі гаспадар вінаградніка, калі сам пойдзе?» — запытаўся Ісус. І яны адказалі: «Прыйдзе і пакарае, і здасць вінаграднік іншым».

Няўжо (вы) ня чыталі гэтага ў Пісаньні?: «Камень, Які адкінулі будаўнічыя, Ён стаўся Галавою вугла.

 

«Няўжо вы не чыталі гэтага ў Пісанні: "Камень, які адкінулі будаунікі, зрабіўся новым падмуркам вугла";

Ад Госпада сталася гэта і (гэта) дзіўна ў вачах нашых». (Пс. 118:22−23)

 

Ад Госпада зрабілася гэта і яно дзіўнае ў нашых вачах»?

І памыкаліся схапіць Яго, але збаяліся народу; бо ўразумелі, што пра іх сказаў прыповесьць; і пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

І стараліся яны схапіць, ды баяліся натоўпу, бо зразумелі, што супроць іх прывёў Ён прыпавесць. І пакінуўшы Яго, адышлі.

І падсылаюць да Яго нікаторых хварысэяў і гірадзіянаў, каб падлавілі Яго на слове.

 

Тады ўздумалі некаторыя з фарысеяў ды ірадыян, злавіць Яго на слове.

І яны, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўнік! (мы) ведаем, што Ты справядлівы, і ня дагаджаеш нікому, бо ня глядзіш на аблічча людзей, але па праўдзе шляху Божаму вучыш. Ці дазваляецца даваць падатак кесару ці не?

 

І тыя кажуць Яму: «Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і ні на кога не зважаеш: бо не глядзіш на асобу чалавека, а праўдзіва настаўляеш на Божую дарогу; ці можна даваць падаткі кесару ці не? Даваць нам ці не даваць?»

Даваць ці ня даваць? Ён жа, ведаючы іх крывадушнасьць, сказаў ім: што спакушаеце Мяне? Прынясіце Мне дынар, каб (Я) убачыў (яго).

 

Ён жа, ведаючы іх крывадушнасць, казаў ім: «Што вы Мяне выпрабоўваеце? Прынясіце Мне дынарый, каб я паглядзеў».

І яны прыне́сьлі. І кажа ім: чыя гэта выява і надпіс? І яны сказалі Яму: кесаравыя.

 

Яны прынеслі. І Ён кажа ім: «Чыя гэта выява і надпіс?» Тыя ж адказалі Яму: «Кесарава».

І, адказаўшы, Ісус сказаў ім: аддавайце кесаравае кесару, а Божае Богу. І зьдзівіліся зь Яго.

 

І сказаў ім Ісус: «Кесарава аддавайце кесару, а Божае Богу». І вельмі здзіўляліся Яму.

І прыходзяць да Яго саддукеі, якія кажуць, (што) уваскрасеньня няма, і запыталі Яго, кажучы:

 

І прыходзяць да Яго садукеі, што не верылі ўваскрашэння, і пытаюцца ў Яго, кажучы:

Настаўнік! Масей напісаў нам, што калі чый-небудзь брат памрэ, і пакіне жонку, а дзяцей ня пакіне, дык каб брат ягоны ўзяў жонку ягоную і адрадзіў семя брату свайму.

 

«Настаўнік, Майсей напісаў нам: "Калі ў каго брат памрэ і пакіне жонку без дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку і ўзновіць патомства свайму брату".

Сем братоў было: і першы ўзяў жонку і, паміраючы, ня пакінуў дзяцей;

 

Было сем братоў: і першы ўзяў жонку, і паміраючы не пакінуў патомства;

і другі ўзяў яе і памёр, і ён ня пакінуў насеньня, гэтаксама і трэйці.

 

І другі ўзяў яе, і памёр не пакінуўшы патомства; і трэці таксама;

І бралі яе сямёра, і ня пакінулі семяні. Пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

І сямёра не пакінулі патомства. Пасля ўсіх памёрла і жонка.

Дык вось, пры ўваскрасэньні, калі ўваскрэснуць, каторага зь іх будзе яна жонкаю, бо сямёра мелі яе за жонку?

 

Па ўваскрэсенні [калі ўваскрэснуць] каму з іх будзе яна жонкаю? Бо сямёра мелі жонкай яе.»

І, адказаўшы, Ісус сказаў ім: ці ня з-за таго вы памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ні сілы Бога?

 

Сказаў ім Ісус: «Ці не таму вы памыляецеся, што не ведаеце, ні Пісання, ані сілы Божай?

Бо калі ўваскрэснуць ізь мёртвых, (то ўжо) ня жэняцца, ня выходзяць замуж, але прабываюць, як Ангелы на Нябёсах.

 

Бо калі ўстануць з мёртвых, не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы ў нябёсах.

А пра мёртвых, што яны ўваскрашаемы, хíба (вы) ня чыталі ў кнізе Масея, калі Бог сказаў яму каля цярнёвага кусту, кажучы: Я Бог Абрагамаў і Бог Ісагакаў, і Бог Якубаў?

 

Пра мёртвых жа, што ўваскрэснуць, хіба не чыталі вы ў Майсеевай Кнізе пра купіну, як сказаў яму Бог, прамаўляючы: "Я Бог Аўраамаў, і Бог Ісакаў, і Бог Якава"?

Ён ёсьць ня Бог мёртвых, але Бог жывых. Пагэтаму вы дужа памыляецеся.

 

Ён не ёсць Бог мёртвых, але жывых; вы вельмі памыляецеся.»

І падыйшоўшы адзін із кніжнікаў, пачуўшы іхныя спрэчкі, уразумеўшы, што Ісус правільна ім адказаў, спытаўся ў Яго: якое першае з усіх прыказаньняў?

 

І падышоўшы, адзін з кніжнікаў, які чуў, Яго трапны адказ, і спытаўся зноў, спакушаючы: «Якая запаведзь першая з усіх?»

Ісус жа адказаў яму: першае з усіх прыказаньняў: слухай Ізраэль! Госпад, Бог наш, ёсьць Госпад адзіны;

 

Адказаў Ісус: «Першая: "Слухай Ізраіль! Госпад, наш Бог, ёсць Госпад адзіны;

і палюбі Госпада, Бога твайго, ад усяго сэрца твайго і ад усёй душы тваёй, і ад усяго розума твайго, і ад усёй сілы тваёй. Гэта першае прыказаньне.

 

І любі Госпада, Бога свайго, усім сэрцам сваім, і ўсёю душою сваёю, і ўсім розумам сваім, і усёю сілай сваёю."

І другое падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе. Больш за гэтыя другога прыказаньня няма.

 

І вось другая: "Любі свайго бліжняга, як самога сябе." Няма іншай запаведзі больш за гэтыя.»

І сказаў Яму кніжнік: добра, Настаўнік! Праўду сказаў Ты, што адзін ёсьць Бог і няма другога, акрамя Яго,

 

І сказаў Яму кніжнік: «Добра, Настаўніку! Праўдзіва сказаў Ты, што Ён адзіны і няма другога, акрамя Яго:

і любіць Яго ад усяго сэрца, і ад усяго разуменьня, і ад усёй душы, і ад усёй сілы, і любіць бліжняга, як само́га сябе — больш за ўсіх усеспаленьняў і ахвяраў.

 

І любіць Яго ўсім сэрцам, і ўсім розумам, і ўсёю сілаю, і любіць бліжняга, як самога сябе, — больш за ўсё, і за ўсе цэласпаленні і ахвяры».

І Ісус бачучы, што ён разумна адказаў, сказаў яму: нядалёка ты ад Валадарства Бога. І ніхто ўжо ня адважваўся задаваць Яму пытаньні.

 

Ісус убачыўшы, што ён разумна адказваў, сказаў яму: «Недалёка ты ад Царства Божага». І ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.

І пачаўшы гаварыць Ісус казаў, навучаючы ў Сьвятыні: на якой падставе кніжнікі кажуць, што Хрыстос ёсьць Сын Давідавы?

 

І азваўшыся ў перапынку між навучаннямі ў храме, сказаў Ён: «Як жа кажуць кніжнікі, што Хрыстос — сын Давідаў?

Бо сам Давід сказаў у Духу Сьвятым: сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх падножжам Ног Тваіх?

 

Сам Давід сказаў Святым Духам: "Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч Мяне, аж пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў да Тваіх ног."

Дык сам Давід называе Яго Госпадам. І як жа Ён Сын яму? І мноства народу слухала Яго з асалодаю.

 

Сам Давід кажа, што Ён — Госпад: дык як жа Ён тады сын Давідаў?» І вялікі натоўп ахвотна слухаў Яго.

І казаў ім у вучэньні Сваім: асьцерагайцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгіх вопратках і (прынімаць) вітаньні на народных сходах,

 

І ў Сваёй навуцы Ён казаў: «Сцеражыцеся кніжнікаў, што любяць праходжвацца ў доўгай вопратцы і каб віталі іх на рынках,

і першыя мейсцы ў сынагогах, і ляжаць на першых мейсцах на гасьцінах,

 

і першыя лавы ў сінагогах, і першыя месцы на банкетах,

якія пажыраюць дамы ўдоваў і напаказ доўга моляцца: яны атрымаюць большую асу́ду.

 

тыя, што праядаюць удовіны дамы і для выгляду доўга моляцца; тыя атрымаюць цяжэйшы прысуд».

І, сеўшы насупраць скарбніцы, Ісус назіраў, як народ кíдае медзякí ў скарбніцу. І многія багатыя кíдалі шмат.

 

І сеўшы насупроць скарбніцы, Ён назіраў, як натоўп кідае медзь ў яе. І многія багацеі шмат укідалі.

І падыйшоўшы адна бедная ўдава кінула дзьве лепты, што ёсьць кадрант.

 

І прыйшла адна бедная ўдава, і ўкінула дзве лепты, гэта значыць кадрант.

І паклікаўшы вучняў Сваіх (Ісус) кажа ім: Праўду кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх тых, што кінулі ў скарбніцу.

 

І паклікаўшы Сваіх вучняў, Ён сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам: гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх, што ўкідалі ў скарбніцу;

Бо ўсе кінулі ад лішкаў сваіх, а яна ад нястачы сваёй усё, што мела: увесь пражытак свой.

 

Бо ўсе ад сваіх лішкаў укідалі, яна ж пры недастатку сваім, усё, што мела на жыццё, укінула».