Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І былі сабраўшыся да Яго хварысэі і нікаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі зь Ярузаліму.
І зыходзяцца да Яго фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерусаліма.
І ўбачыўшы нікаторых з вучняў Ягоных, што елі хлеб нячыстымі гэта значыць няўмытымі рукамі, асуджалі (іх).
І ўбачалі, што некаторыя з Яго вучняў ядуць хлеб нячыстымі, гэта значыць, няўмытымі рукамі, —
Бо хварысэі і ўсе жыды, трымаючыся наказу старэйшых, ня ядуць пакуль ня ўмыюць старанна ру́кі.
бо фарысеі і ўсе іудзеі, калі не вымыюць старанна рук, не ядуць, прытрымліваючы паданняў старэйшых,
І (прыйшоўшы) з торгу, пакуль ня абмыюцца, ня ядуць. Ёсьць і (яшчэ) многае іншае, чаго яны пастанавілі трымацца: абмыцьцё чараў і кубкаў і катлоў і ўслонаў.
і (вярнуўшыся) з рынку, калі не абмыюцца, не ядуць, і ёсць шмат іншага, чаго яны прынялі кіравацца: мыцця чараў, і кубкаў, і меднага посуду, [і тапчаноў] —
Потым пытаюцца ў Яго хварысэі і кніжнікі: чаму вучні Твае ня жывуць згодна наказаў старэйшых, але няўмытымі рукамі ядуць хлеб?
І пытаюцца ў Яго фарысеі і кніжнікі: «Чаму Твае вучні не жывуць паводле паданняў старэйшых, нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
Ён жа, адказаўшы, сказаў ім: добра прарочыў пра вас крывадушнікаў Гісая, як напісана: народ гэты шануе Мяне вуснамі, сэрца ж іхнае знаходзіцца далёка ад Мяне;
Ён жа сказаў ім: «Добра прарочыў Ісая пра вас, крывадушных, як напісана: «Гэты народ вуснамі шануе Мяне, а сэрца іх далёка ад Мяне;
але марна пакланяюцца Мне, навучаючы навукам, прыказаньням чалавечым (Гісая 29:13).
Але лжіва паважаюць Мяне, навучаючы навукам і загадам чалавечым».
Бо пакінуўшы прыказаньне Бога трымаецеся загадаў чалавечых: абмываньня кубкаў і чараў і многага другога падобнага таму трымаецеся.
Пераступіўшы Божую запаведзь, вы прытрымліваецеся звычаяў чалавечых, [абмываеце кубкі і чары, і шмат іншага, падобнага на гэта, робіце вы]».
І казаў ім: ці добра што вы адкідаеце прыказаньне Бога, каб трымацца вашых наказаў?
І казаў ім: «Адхіляеце Божую запаведзь, каб ваша паданне захоўваць.
Бо Масей сказаў: шануй бацьку твайго і матку тваю: і хто зьняважа́е бацьку ці матку няхай памрэ сьмерцяй.
Бо Майсей сказаў: "Шануй бацьку свайго і маці сваю" і: "Хто знеслаўляў бацьку ці маці, няхай смерцю памрэ".
А вы гаворыце: калі чалавек скажа бацьку ці матцы: корван, — што азначае: «дар (Богу) — чым бы ты ад мяне карыстаўся»,
Вы ж лічыце: "Калі скажа чалавек бацьку ці маці: Карван [гэта значыць дар Богу] і тое, чым бы ты ад мяне пакарыстаўся", —
і ўжо дазваляеце яму нічога ня рабіць бацьку свайму ці матцы сваёй,
вы ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць дзеля бацькі ці маці,
абяссільваючы Слова Бога наказам вашым, які вы пастанавілі; і робіце шмат падо́бнага да гэтага.
касуючы Божае слова вашым вучэннем, якое вы перадаеце; і шмат іншага як гэта».
І паклікаўшы ўвесь народ, казаў ім: слухайце Мяне ўсе і разумейце:
І паклікаўшы зноў натоўп, Ён казаў ім: «Паслухайце Мяне ўсе і зразумейце!
няма нічога, што ўваходзіць у чалавека звонку, што можа яго апаганіць; але тое, што выходзіць зь яго, гэна апаганьвае чалавека.
Няма нічога па-за чалавекам, з вонку яго, што ўваходзячы ў яго вусны, магло б зрабіць нячыстым яго, але тое, што з чалавечых вуснаў выходзіць, робіць чалавека нячыстым.
Калі хто мае вушы чуць, хай слухае!
[Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае].
І калі Ён увайшоў у дом ад народу, вучні Ягоныя пыта́ліся ў Яго пра прыповесьць.
І калі ад натоўпу Ён увайшоў у дом, Яго вучні спыталіся ў Яго пра прыповесць.
І кажа ім: настолькі і вы няцямныя? няўжо ж ня разумееце, што нішто, што ўваходзіць у чалавека звонку, ня можа яго апаганіць?
І Ён адказаў ім: «Няўжо і вы не даўмеліся? Не разумееце, што ўсё тое, што ўваходзіць звонку ў чалавека, не можа зрабіць нячыстым яго,
Бо ня ў сэрца ягонае ўваходзіць, але ў страўнік, і выходзіць вонкі, ачышчаючы ўсякую ежу.
бо ўваходзіць яму не ў сэрца, а ў жывот і выходзіць вонкі, ачышчаючы ўсякую істоту?»
І казаў: што выхо́дзіць з чалавека, тое апаганьвае чалавека.
Ён жа казаў: «Тое, што з чалавека зыходзіць, тое робіць нячыстым чалавека.
Бо з нутра, з сэрца чалавечага выходзяць благія думкі, пералюбы, блудадзействы, забойствы,
Бо з сярэдзіны, з сэрца людзей, ліхія думкі выходзяць, блуд, крадзёж, забойствы, ілжэсведчанні,
крадзяжы, прагавíтасьць, злосьць, ашу́ка, бессарамяжнасьць, ліхое вока, блюзьне́рства, пыха, няразумнасьць.
і хцівасць, і злосць, і распушчанасць, і ліхое вока, і блюзнерства, і дурнота, і ганарлівасць;
Усё гэтае ліха з нутра выходзіць і апаганьвае чалавека.
Ўсё гэтае ліха з сярэдзіны выходзіць і робіць нячыстым чалавека».
І выправіўшыся адтуль, прыйшоў у межы Тыра і Сідона. І ўвайшоўшы ў дом, ня хацеў, каб хто-небудзь даведаўся, але ня здолеў утаіцца.
І скіраваўшыся адтуль, пайшоў Ён ва ўладанне Ціра і Сідона. І хацеў, каб не ведаў аб Ім ніхто, калі ўвайшоў у адзін дом, ды не мог утаіцца;
Бо жанчына, дачка якой мела ў сабе нячыстага духа, пачуўшы пра Яго, прыйшоўшы ўпала да Ног Ягоных;
Бо адразу пазнала Яго жанчына, дачка якой мела нячыстага духа, і прыйшоўшы, упала да Яго ног;
а была тая жанчына пага́нка, родам сірафінікіянка; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана зь ейнай дачкі.
А была жанчына грачанка, сірафінікіянка родам; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана з яе дачкі.
Але Ісус сказаў ёй: дай перш насыціцца дзе́цям, бо нядобра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць сабакам.
І Ён казаў ёй: «Дай спярша наесціся дзецям, бо нягожа забраць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
А яна адказала Яму і кажа: так, Госпадзе! але і сабакі пад сталом ядуць крошкі ад дзяцей.
Яна ў адказ Яму кажа: «Госпадзі, шчаняты пад сталом ядуць ад дзіцячых крошак»,
І сказаў ёй: дзеля гэтага слова, ідзі; дэман выйшаў з тваёй дачкі.
і Ён сказаў ёй: «Вялікая вера ў словах тваіх, ідзі, бо выйдзе злы дух з дачкі тваёй».
І прыйшоўшы ў свой дом (яна) знайшла, што дэман выйшаў, і дачка ляжыць на ложку.
І пайшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што дачка ляжыць на ложку і што дэман выйшаў.
І ізноў выйшаўшы зь зямель Тыра і Сідона прыйшоў да мора Галілеі пасярод земляў Дзесяціместа.
І зноў, выйшаўшы з абсягаў Ціра, пайшоў Ён праз Сідон да Галілейскага мора, што знаходзіцца пасярод Дзесяцігароддзя.
І прыводзяць да Яго глухога гугнявага і просяць Яго, каб усклаў на яго Руку́.
І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасцю гаварыў, і просяць Яго, каб усклаў руку на яго.
І адвёўшы яго ўбок асобна ад натоўпу, уклаў Пальцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, дакрануўся языка ягонага.
І адвеўшы яго ў бок ад натоўпу, Ён улажыў Свае пальцы яму ў вушы, і сплюнуўшы, дакрануўся да яго языка.
І глянуўшы ўверх да неба ўздыхнуў і кажа яму: Эўпата, што значыць: расчыніся!
І паглядзеўшы на неба, глыбока ўздыхнуў, і вымаліў слова: «Эўвафа», што азначае: «Расчыніцеся».
І адразу быў расчынены слых яго́ны, і разьвязаны путы языка ягонага, і пачаў добра гаварыць.
І [адразу ж] сталі чуйшымі яго вушы, і развязаліся путы яго языка, і пачаў ён добра гаварыць і чуць казанае.
І загадаў ім ніко́му ня расказваць. Але ко́лькі Ён ім ні забараняў, яны яшчэ больш разгалошвалі.
І Ён прасіў, каб яны нікому не казалі аб гэтым; але чым больш настойваў, тым больш яны абвяшчалі аб гэтым усім.
І вельмі моцна зьдзіўляліся, кажучы: усё добра зрабіў: і глухіх робіць чуячымі, і нямых — гаворачымі.
І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Добра ўсё Ён зрабіў: і глухім дае чуць, і нямым — гаварыць».
