Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І адразу раніцай першасьвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сынедрыён зрабілі нараду і, зьвязаўшы Ісуса, завялі і перадалі Пілату.
І адразу, раніцаю, першасвятары са старэйшынамі, і кніжнікамі, і ўвесь сінедрыён, звязалі Ісуса, адвялі Яго, і перадалі Пілату.
Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? А Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа кажа яму ў адказ: «Ты кажаш».
І першасьвятары вінавацілі Яго ў многім.
Першасвятары абвінавачвалі Яго ў многім.
А Пілат зноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? бачыш, як многа супроць Цябе скаргаў.
Пілат жа зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, як шмат Цябе абвінавачваюць».
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, так што Пілат зьдзіўляўся.
Ісус жа больш нічога не адказваў, так што Пілат здзіўляўся.
А на кожнае сьвята ён адпускаў ім аднаго вязьня, за якога прасілі.
На свята ж ён адпускаў аднаго вязня, якога прасіў народ.
Тады быў у кайданах нейкі Варава, са сваімі саўдзельнікамі, якія падчас бунту ўчынілі забойства.
А быў адзін, па імяні Варава, заключаны за забойства ў час разбойнага паўстання.
І люд пачаў крычаць і прасіць у Пілата таго, што ён заўсёды рабіў ім.
І надышоўшы натоўп пачаў яго прасіць, каб Пілат, як заўсёды, перад святам, вызваліў каго.
Ён сказаў ім у адказ: ці хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?
Пілат жа спытаўся ў іх кажучы: «Жадаеце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?»
Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго з зайздрасьці.
Бо ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго першасвятары.
Але першасьвятары падбухторылі людзей прасіць, каб адпусьціў ім лепей Вараву.
Але першасвятары падбухторылі натоўп, каб лепш ён адпусіў ім Вараву.
Пілат, адказваючы, зноў сказаў ім: а што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Якога вы называеце Царом Юдэйскім?
Пілат жа ў адказ зноў сказаў ім: «Што ж мне рабіць з Тым, Каго вы называеце Іудзейскім Царом?»
Яны зноў закрычалі: укрыжуй Яго!
Яны ж зноў закрычалі: «Распні Яго!»
Пілат сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней закрычалі: укрыжуй Яго!
А Пілат казаў зноў: «Што ж зрабіў Ён благое?» А яны яшчэ мацней закрычалі: «Распні Яго!»
Тады Пілат, хочучы дагадзіць людзям, адпусьціў ім Вараву, а Ісуса, бічаваўшы, аддаў на крыжаваньне.
Пілат жа, каб дагадзіць натоўпу, адпусціў ім Вараву і выдаў Ісуса пасля бічавання, каб распялі.
А воіны завялі Яго ўсярэдзіну двара, гэта значыцца, у прэторыю, і сабралі цэлы полк;
Воіны ж адвялі Яго ў сярэдзіну двара, у прэторыю, і склікалі ўсю кагорту.
і апранулі Яго ў пурпуру і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго;
І апранаюць Яго ў баграніцу, і сплёўшы з церняў вянок, надзяваюць на Яго;
і пачалі вітаць Яго: радуйся, Цару Юдэйскі!
І пачалі вітаць здзекліва Яго: «Радуйся, Цар Іудзейскі!»
І білі яго па галаве кіем, і плявалі на Яго і, кленчачы, кланяліся Яму.
І білі Яго па галаве шастом, і плявалі на Яго, і апускаючыся на калені, здзекваліся з Яго.
А калі насьмяяліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру, адзелі Яго ў Ягонае адзеньне і павялі Яго, каб крыжаваць Яго.
Калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго баграніцу і апранулі Яго ў Ягонае адзенне. І вывялі Яго, каб распяць Яго.
І прымусілі праходжага нейкага Кірынеяніна Сымона, бацьку Аляксандравага і Руфавага, які ішоў з поля, несьці крыж Ягоны.
І прымусілі нейкага прахожага Сімана Кірынеяніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Руфа, каб узяў Яго крыж і нёс.
І прывялі Яго на месца Галгофу, што азначае: «месца чарапоў».
І прывялі Яго на месца Галгофу, што ў перакладзе значыць: лобнае месца.
І давалі яму піць віно зь сьмірнаю; але Ён ня ўзяў.
І давалі Яму запраўленага смірнай віна, але Ён не ўзяў.
Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя, каму што ўзяць.
І распяўшы Яго, падзелілі між сабою вопратку Яго, кінуўшы жэрабя на яе, каму што дастаецца.
Была гадзіна трэйцяя, і ўкрыжавалі Яго.
Было ж тры гадзіны, як Яго распялі.
І быў надпіс віны Яго: Цар Юдэйскі.
І было напісана абазначэнне Яго віны: «Цар Іудзейскі».
Зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, другога зь левага боку ад Яго.
І з ім разрыжоўвалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, другога леваруч Яго.
І збылося слова Пісаньня: «і да зладзеяў залічаны».
І спраўдзілася Пісанне, дзе казалася: «І да злачынцаў Яго залічылі».
Тыя, што праходзілі міма, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: э! Той, Хто храм разбурае і за тры дні будуе!
І тыя, што побач праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы сваімі галовамі і кажучы: «Гэй, Ты, што храм руйнуеш і за тры дні будуеш,
уратуй Сябе Самога і сыйдзі з крыжа.
уратуй Самога Сябе, зыдзі з крыжа!»
Падобна і першасьвятары з кніжнікамі, насьміхаючыся, казалі адзін аднаму: іншых ратаваў, а Сябе ня можа ўратаваць!
Гэтаксама і першасвятары, глуміліся разам з кніжнікамі, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, Сябе Самога не можа ўратаваць!
Хрыстос, Сын Ізраілеў, хай сыйдзе цяпер з крыжа, каб мы бачылі, і ўверуем. І ўкрыжаваныя зь Ім ганілі Яго.
Хрыстос, Цар Ізраілеў, няхай цяпер зыдзе з крыжа, каб мы ўбачылі і ўверавалі!» Нават разкрыжаваныя побач з Ім бэзцілі Яго.
А на шостай гадзіне настала цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
І калі надышло шэсць гадзін, стала цемра па ўсёй зямлі аж да дзевяці гадзін.
На дзявятай гадзіне ўскрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элоі, Элоі! ламма савахфані!», што азначае: «Божа, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?».
І ў дзевяць гадзін ускрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элаі, Элаі! сава савахфані!», што ў перакладзе значыць: «Божа Мой, Божа Мой! Навошта пакінуў Мяне Ты!»
Некаторыя, што стаялі тут, пачуўшы, казалі: вось, Ільлю кліча.
І некаторыя з тых, што стаялі там, пачуўшы, казалі: «Вось, Іллю кліча».
А адзін пабег, набраў у губку воцату і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць, кажучы: чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.
Тады ж адзін, намачыў губку воцатам, насадзіў на шост і даў яму піць, кажучы: «Паглядзім, ці прыйдзе Ілля, каб выратаваць Яго».
А Ісус, ускрыкнуўшы моцна, выпусьціў дух.
Ісус жа зноў моцна ўскрыкаў і аддаў дух.
І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.
І заслона храма разашлася ў разрыве зверху да нізу.
Сотнік, які стаяў насупраць Яго, убачыўшы, што Ён, так ускрыкнуўшы, выпусьціў дух, сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў Сын Божы.
А сотнік, што стаяў насупроць Яго, убачыўшы, як Ён гэтак аддаў дух, сказаў: «Сапраўды Гэты Чалавек быў Сын Божы!»
Былі тут і жанчыны, якія глядзелі здалёк; сярод іх была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава меншага і Ясіі, і Саломія,
Былі ж жанчыны, што назіралі здалёк, між іх і Марыя Магдалена, Марыя, маці Якава Меншага і Ясіі, і Саламея,
якія і тады, як Ён быў у Галілеі, ішлі сьледам за Ім і служылі Яму, і іншыя многія, што разам зь Ім прыйшлі ў Ерусалім.
тыя, што ўшлі ўслед за Ім, і што прыслугоўвалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, і шмат іншых, разам з Ім узыходзілі ў Ерусалім.
І як ужо зьвечарэла, бо была пятніца, гэта значыць — перадсубоцьце,
І настаў вечар, і быў падрыхтоўчы дзень, гэта значыць, перад суботай.
прыйшоў Язэп з Арымафеі, знакаміты сябра рады, які і сам чакаў Царства Божага, адважыўся ўвайсьці да Пілата і прасіў Цела Ісусавага.
Прыйшоў Іосіф з Арымафеі, паважаны радца, што і сам чакаў Царства Божага, і адважыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў Ісусава цела.
Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго: ці даўно памёр?
Пілат жа здівіўся, што Ён памёр ужо; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці даўно Ён памёр?
І даведаўшыся ад сотніка, аддаў Цела Язэпу.
І даведаўшыся ад сотніка, ён загадаў цела Іосіфу аддаць.
Ён, купіўшы палатно і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў у магіле, якая была высечана ў скале; і прываліў камень да магільных дзьвярэй.
І купіўшы кужэльнага палатна, той зняў Яго, абгарнуў тым кужалем і паклаў Яго ў магілу, што была высечана ў скале, і прываліў камень да ўваходу ў магілу.
А Марыя Магдаліна і Марыя Ясіева глядзелі, дзе Яго клалі.
А Марыя Магдалена і Марыя Ясітава [маці] глядзелі, дзе паклалі Яго.
