Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад П. Татарыновіча
І адразу раніцай першасьвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сынедрыён зрабілі нараду і, зьвязаўшы Ісуса, завялі і перадалі Пілату.
І зранку зараз першасьвятары і кніжнікі й старшыны з цэлым Сынгэдрынам, зрабіўшы нараду, звязалі Езуса й павялі перадаць Пілату.
Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? А Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.
І спытаўся ў яго Пілат: Ты кароль Юдэйскі? Ён-жа ў адказ гавора яму: Ты кажаш.
І першасьвятары вінавацілі Яго ў многім.
І многа ў чым першасьвятары вінавацілі яго.
А Пілат зноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? бачыш, як многа супроць Цябе скаргаў.
Пілат-жа йзноў гаворыць яму, пытаючы: Не адказваеш нічога? Бач, колькі цябе вінавацяць!
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, так што Пілат зьдзіўляўся.
Езус-жа болей нічога не адказваў, так што Пілат дзівіўся.
А на кожнае сьвята ён адпускаў ім аднаго вязьня, за якога прасілі.
А к сьвяту меў звычай выпушчаць аднаго з вязняў, каго-б зажадалі.
Тады быў у кайданах нейкі Варава, са сваімі саўдзельнікамі, якія падчас бунту ўчынілі забойства.
Быў-жа ў вязніцы нейкі Барабба разам з бунтаўнікамі, што падчас бунту зрабіў забойства.
І люд пачаў крычаць і прасіць у Пілата таго, што ён заўсёды рабіў ім.
І натаўп збегшыся, пачаў дамагацца, каб зрабіў ім, як заўсёды.
Ён сказаў ім у адказ: ці хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?
Пілат-жа ў адказ сказаў ім: Жадаеце, выпусьціць вам караля Юдэйскага?
Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго з зайздрасьці.
Ведаў бо, што першасьвятары выдалі яго дзеля завісьці.
Але першасьвятары падбухторылі людзей прасіць, каб адпусьціў ім лепей Вараву.
Адыж першасьвятары падбурылі натаўп, каб лепш пусьціў ім Бараббу.
Пілат, адказваючы, зноў сказаў ім: а што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Якога вы называеце Царом Юдэйскім?
Пілат-жа азваўшыся зноў сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў каралю Юдэйскаму?
Яны зноў закрычалі: укрыжуй Яго!
А яны зноў закрычалі: Укрыжуй яго!
Пілат сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней закрычалі: укрыжуй Яго!
Пілат гавора ім: Што-ж ён зрабіў благое? Яны-ж яшчэ мацней крычалі: Укрыжуй яго!
Тады Пілат, хочучы дагадзіць людзям, адпусьціў ім Вараву, а Ісуса, бічаваўшы, аддаў на крыжаваньне.
Тады Пілат, манючыся дагадзіць народу, выпусьціў ім Бараббу, а Езуса ўбічаванага аддаў на ўкрыжаванне.
А воіны завялі Яго ўсярэдзіну двара, гэта значыцца, у прэторыю, і сабралі цэлы полк;
І завялі яго ваяры на дворышча суду ды склікалі ўсю роту.
і апранулі Яго ў пурпуру і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго;
Й апранулі яго ў пурпуру ды сплёўшы вянок цернявы, узлажылі на яго.
і пачалі вітаць Яго: радуйся, Цару Юдэйскі!
І пачалі вітаць яго: Прывет табе, кароль Юдэйскі!
І білі яго па галаве кіем, і плявалі на Яго і, кленчачы, кланяліся Яму.
Ды білі яго па галаве трысьцінаю й плявалі на яго, і становячыся на калені, кланяліся яму.
А калі насьмяяліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру, адзелі Яго ў Ягонае адзеньне і павялі Яго, каб крыжаваць Яго.
А калі наглуміліся з яго, знялі пурпуру ды апранулі ў ягонае адзеньне й павялі, каб укрыжаваць яго.
І прымусілі праходжага нейкага Кірынеяніна Сымона, бацьку Аляксандравага і Руфавага, які ішоў з поля, несьці крыж Ягоны.
І прымусілі нейкага праходзячага міма, Сымона Цырэнэйца, што йшоў з вёскі. бацьку Александра й Руфа, каб нёс крыж ягоны.
І прывялі Яго на месца Галгофу, што азначае: «месца чарапоў».
І прывялі яго на Гольготу, што знача: месца Трупнога Чэрапу.
І давалі яму піць віно зь сьмірнаю; але Ён ня ўзяў.
І давалі яму піць віно змяшанае з мірраю, адыж ня прыняў.
Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя, каму што ўзяць.
А крыжуючыя яго, падзялілі адзеньне ягонае, кідаючы варажбу, хто што меў узяць.
Была гадзіна трэйцяя, і ўкрыжавалі Яго.
Была-ж трэцяя гадзіна і ўкрыжавалі яго.
І быў надпіс віны Яго: Цар Юдэйскі.
І быў напіс віны ягонай напісаны: Кароль Юдэйскі.
Зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, другога зь левага боку ад Яго.
А з ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч.
І збылося слова Пісаньня: «і да зладзеяў залічаны».
І споўнілася Пісанне, каторае кажа: І да злыдняў залічаны (Із. 53:12).
Тыя, што праходзілі міма, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: э! Той, Хто храм разбурае і за тры дні будуе!
А праходзячыя міма блюзнілі яму, ківаючы галавамі сваімі й кажучы: Эй, што развальваеш сьвятыню Божую і ў тры дні адбудоўваеш!
уратуй Сябе Самога і сыйдзі з крыжа.
выратуй самога сябе, зыходзячы з крыжа!
Падобна і першасьвятары з кніжнікамі, насьміхаючыся, казалі адзін аднаму: іншых ратаваў, а Сябе ня можа ўратаваць!
Гэтаксама й першасьвятары з кніжнікамі высьмейваліся, адзін да другога кажучы: Другіх ратаваў, а сябе самога ня можа выратаваць.
Хрыстос, Сын Ізраілеў, хай сыйдзе цяпер з крыжа, каб мы бачылі, і ўверуем. І ўкрыжаваныя зь Ім ганілі Яго.
Хай-жа цяперака Хрыстус, кароль Ізраэльскі, зыйдзе з крыжа, каб мы бачылі ды ўверылі. І тыя, што былі з ім укрыжаваныя, даракалі яму.
А на шостай гадзіне настала цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
А калі настала шостая гадзіна, зрабілася цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
На дзявятай гадзіне ўскрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элоі, Элоі! ламма савахфані!», што азначае: «Божа, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?».
А ў дзявятай гадзіне адазваўся Езус вялікім голасам, кажучы: Элёй, Элёй, лямма сабахтані? што знача: Божа мой, Божа мой, чаму ж Ты мяне пакінуў?
Некаторыя, што стаялі тут, пачуўшы, казалі: вось, Ільлю кліча.
А некаторыя з тых, што там стаялі, чуючы гэта, гаварылі: Во Гальяша кліча.
А адзін пабег, набраў у губку воцату і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць, кажучы: чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.
Адзін-жа пабегшы й насочыўшы губку воцтам ды насадзіўшы на трысьціну. даваў яму піць, кажучы: Пастойце, паглядзімо, ці прыйдзе Гальяш, каб зняць яго.
А Ісус, ускрыкнуўшы моцна, выпусьціў дух.
Езус-жа, усклікнуўшы моцным голасам, сканаў.
І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.
І заслона святыні раздзерлася надвое ад верху да нізу.
Сотнік, які стаяў насупраць Яго, убачыўшы, што Ён, так ускрыкнуўшы, выпусьціў дух, сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў Сын Божы.
А сотнік, што стаяў насупроць, відзячы з якім голасам сканаў, сказаў: Сапраўды гэты чалавек быў Сынам Божым.
Былі тут і жанчыны, якія глядзелі здалёк; сярод іх была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава меншага і Ясіі, і Саломія,
Былі-ж і жанчыны, здалёк углядаючыся, між якімі была Марыя Магдалена і Марыя, матка Якуба Малодшага й Язэпа, і Салёмэя;
якія і тады, як Ён быў у Галілеі, ішлі сьледам за Ім і служылі Яму, і іншыя многія, што разам зь Ім прыйшлі ў Ерусалім.
што як быў у Галілеі, хадзілі за ім і служылі яму, ды шмат іншых, каторыя былі разам з ім прыйшоўшы ў Ерузалім.
І як ужо зьвечарэла, бо была пятніца, гэта значыць — перадсубоцьце,
І як настаў ужэ вечар (бо быў дзень Прыгатовы (параскева) знача перадсыботнік).
прыйшоў Язэп з Арымафеі, знакаміты сябра рады, які і сам чакаў Царства Божага, адважыўся ўвайсьці да Пілата і прасіў Цела Ісусавага.
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, што і сам чакаў валадарства Божага, і сьмела ўвайшоў да Пілата ды прасіў цела Езусавага.
Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго: ці даўно памёр?
А Пілат здзівіўся, што ўжо памёр. І клікнуўшы сотніка, упэўняўся, ці ўжо памёр.
І даведаўшыся ад сотніка, аддаў Цела Язэпу.
А калі даведаўся ад сотніка, дараваў цела Язэпу.
Ён, купіўшы палатно і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў у магіле, якая была высечана ў скале; і прываліў камень да магільных дзьвярэй.
Язэп-жа, купіўшы палатно (сіндон) ды зняўшы яго, абвіў у палатно ды палажыў яго ў гробе, што быў высечаны ў скале, прываліўшы камень да ўваходу ў гроб.
А Марыя Магдаліна і Марыя Ясіева глядзелі, дзе Яго клалі.
Марыя-ж Магдалена й Марыя Язэпава глядзелі, дзе яго палажылі.
