Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І зараз раніцай, Ісуса, па нарадзе першасвятароў са старэйшынамі і кніжнікамі, і ўсяго сангедрыёна, звязаўшы, павялі і перадалі Пілату.
І адразу, раніцаю, першасвятары са старэйшынамі, і кніжнікамі, і ўвесь сінедрыён, звязалі Ісуса, адвялі Яго, і перадалі Пілату.
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты — Цар Юдэйскі?» А Ён, адказваючы, гаворыць яму: «Ты кажаш».
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа кажа яму ў адказ: «Ты кажаш».
І вінавацілі Яго першасвятары ў многіх рэчах.
Першасвятары абвінавачвалі Яго ў многім.
Дык Пілат зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Чаму не адказваеш? Глядзі, як многа супраць Цябе абвінавачанняў».
Пілат жа зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, як шмат Цябе абвінавачваюць».
Але Ісус больш нічога не адказваў, так што Пілат дзівіўся.
Ісус жа больш нічога не адказваў, так што Пілат здзіўляўся.
На свята ён меў звычай вызваляць ім аднаго з вязняў, каго б захацелі.
На свята ж ён адпускаў аднаго вязня, якога прасіў народ.
Быў жа нейкі адзін, на імя Бараба, увязнены разам з бунтаўнікамі, які ў час бунту ўчыніў забойства.
А быў адзін, па імяні Варава, заключаны за забойства ў час разбойнага паўстання.
І калі сабраўся натоўп людзей, пачаў дамагацца таго, што ім звычайна рабілі.
І надышоўшы натоўп пачаў яго прасіць, каб Пілат, як заўсёды, перад святам, вызваліў каго.
Пілат жа звярнуўся да іх і сказаў: «Хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?»
Пілат жа спытаўся ў іх кажучы: «Жадаеце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?»
Бо ведаў, што Яго выдалі першасвятары праз зайздрасць.
Бо ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго першасвятары.
Але першасвятары падбухторылі людзей, каб ім лепш адпусціў Барабу.
Але першасвятары падбухторылі натоўп, каб лепш ён адпусіў ім Вараву.
І Пілат, адказваючы, гаварыў ім паўторна: «Дык што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Каго называеце Царом Юдэйскім?»
Пілат жа ў адказ зноў сказаў ім: «Што ж мне рабіць з Тым, Каго вы называеце Іудзейскім Царом?»
Але яны зноў закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Яны ж зноў закрычалі: «Распні Яго!»
Дык Пілат сказаў ім: «Што благога зрабіў Ён?» Але яны тым болей крычалі: «Укрыжуй Яго!»
А Пілат казаў зноў: «Што ж зрабіў Ён благое?» А яны яшчэ мацней закрычалі: «Распні Яго!»
І Пілат, жадаючы дагадзіць народу, выпусціў ім Барабу, а Ісуса, пасля бічавання, выдаў на ўкрыжаванне.
Пілат жа, каб дагадзіць натоўпу, адпусціў ім Вараву і выдаў Ісуса пасля бічавання, каб распялі.
А ваяры ўвялі Яго ў панадворак, што завецца прэторыя, і склікалі ўсю кагорту.
Воіны ж адвялі Яго ў сярэдзіну двара, у прэторыю, і склікалі ўсю кагорту.
І апранулі Яго ў пурпур, і, сплёўшы вянок з церняў, усклалі Яму на галаву,
І апранаюць Яго ў баграніцу, і сплёўшы з церняў вянок, надзяваюць на Яго;
і пачалі Яго вітаць: «Радуйся, Цар Юдэйскі!»
І пачалі вітаць здзекліва Яго: «Радуйся, Цар Іудзейскі!»
І трысцінай білі Яго па галаве, і плявалі на Яго, і, кленчучы, кланяліся Яму.
І білі Яго па галаве шастом, і плявалі на Яго, і апускаючыся на калені, здзекваліся з Яго.
І, калі ўжо наздзекаваліся з Яго, знялі з Яго пурпур ды зноў апранулі Яго ў адзенне Яго, ды павялі Яго на ўкрыжаванне.
Калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго баграніцу і апранулі Яго ў Ягонае адзенне. І вывялі Яго, каб распяць Яго.
І прымусілі нейкага Сімона Цырэнейца, бацьку Аляксандра і Руфа, які ішоў з поля і праходзіў міма, каб нёс крыж Яго.
І прымусілі нейкага прахожага Сімана Кірынеяніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Руфа, каб узяў Яго крыж і нёс.
І прывялі Яго на Гальготу, што значыць «месца чэрапа».
І прывялі Яго на месца Галгофу, што ў перакладзе значыць: лобнае месца.
І давалі Яму выпіць віно, змяшанае з сокам міры, але не прыняў.
І давалі Яму запраўленага смірнай віна, але Ён не ўзяў.
І ўкрыжаваўшы Яго, дзелілі адзенне Яго, кідаючы жэрабя між сабою, каму што ўзяць.
І распяўшы Яго, падзелілі між сабою вопратку Яго, кінуўшы жэрабя на яе, каму што дастаецца.
А была гадзіна трэцяя, і ўкрыжавалі Яго.
Было ж тры гадзіны, як Яго распялі.
І быў надпіс віны Яго: «Цар Юдэйскі».
І было напісана абазначэнне Яго віны: «Цар Іудзейскі».
І ўкрыжавалі разам з Ім двух разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч ад Яго.
І з ім разрыжоўвалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, другога леваруч Яго.
І збылося Пісанне: і да злодзеяў быў залічаны.
І спраўдзілася Пісанне, дзе казалася: «І да злачынцаў Яго залічылі».
І тыя, што міма праходзілі, плявузгалі на Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: «Гэй, Ты, што руйнуеш святыню ды зноў узнаўляеш у тры дні,
І тыя, што побач праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы сваімі галовамі і кажучы: «Гэй, Ты, што храм руйнуеш і за тры дні будуеш,
уратуй Сябе Самога, зыдзі з крыжа».
уратуй Самога Сябе, зыдзі з крыжа!»
Таксама і першасвятары з кніжнікамі, смеючыся з Яго, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, а Сам Сябе ўратаваць не можа.
Гэтаксама і першасвятары, глуміліся разам з кніжнікамі, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, Сябе Самога не можа ўратаваць!
Няхай жа Хрыстос, Цар Ізраэля, сыдзе цяпер з крыжа, каб мы ўбачылі і паверылі». Таксама і тыя, што былі з Ім укрыжаваныя, зневажалі Яго.
Хрыстос, Цар Ізраілеў, няхай цяпер зыдзе з крыжа, каб мы ўбачылі і ўверавалі!» Нават разкрыжаваныя побач з Ім бэзцілі Яго.
А калі настала гадзіна шостая, усю зямлю ахутала цемра аж да гадзіны дзявятай.
І калі надышло шэсць гадзін, стала цемра па ўсёй зямлі аж да дзевяці гадзін.
І а дзевятай гадзіне Ісус закрычаў моцным голасам: «Гэлёі, Гэлёі! Лама сабахтані», што значыць: «Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?»
І ў дзевяць гадзін ускрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элаі, Элаі! сава савахфані!», што ў перакладзе значыць: «Божа Мой, Божа Мой! Навошта пакінуў Мяне Ты!»
І некаторыя з тых, што бліжэй стаялі, чуючы гэта, казалі: «Вось, Ён Іллю кліча».
І некаторыя з тых, што стаялі там, пачуўшы, казалі: «Вось, Іллю кліча».
А адзін, падбегшы, напоўніўшы губку воцатам і ўсклаўшы яе на трысціну, даваў Яму піць, кажучы: «Пачакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ілля зняць Яго».
Тады ж адзін, намачыў губку воцатам, насадзіў на шост і даў яму піць, кажучы: «Паглядзім, ці прыйдзе Ілля, каб выратаваць Яго».
Ісус жа, закрычаўшы моцным голасам, сканаў.
Ісус жа зноў моцна ўскрыкаў і аддаў дух.
І заслона ў святыні разадралася напалам з верху аж да нізу.
І заслона храма разашлася ў разрыве зверху да нізу.
Сотнік жа, што стаяў насупраць, бачачы, што Ісус, так закрычаўшы, сканаў, гаворыць: «Сапраўды, Гэты Чалавек быў Сын Божы».
А сотнік, што стаяў насупроць Яго, убачыўшы, як Ён гэтак аддаў дух, сказаў: «Сапраўды Гэты Чалавек быў Сын Божы!»
А былі там і жанчыны, здалёк паглядаючыя, між імі Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якуба меншага і Язэта, і Саламея,
Былі ж жанчыны, што назіралі здалёк, між іх і Марыя Магдалена, Марыя, маці Якава Меншага і Ясіі, і Саламея,
якія, калі Ісус быў у Галілеі, хадзілі з Ім і паслугавалі Яму, ды многа іншых, што разам з Ім прыйшлі ў Ерузалім.
тыя, што ўшлі ўслед за Ім, і што прыслугоўвалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, і шмат іншых, разам з Ім узыходзілі ў Ерусалім.
І, калі звечарэла, а быў гэта дзень прыгатавання, які бывае перад суботаю,
І настаў вечар, і быў падрыхтоўчы дзень, гэта значыць, перад суботай.
прыйшоў Язэп з Арыматэі, знатны член рады, які сам чакаў прыходу Валадарства Божага, і адважна ўвайшоў да Пілата, і прасіў цела Ісуса.
Прыйшоў Іосіф з Арымафеі, паважаны радца, што і сам чакаў Царства Божага, і адважыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў Ісусава цела.
Але Пілат сумняваўся, ці ўжо памёр, і, паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці ўжо памёр,
Пілат жа здівіўся, што Ён памёр ужо; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці даўно Ён памёр?
і, даведаўшыся ад сотніка, аддаў цела Язэпу.
І даведаўшыся ад сотніка, ён загадаў цела Іосіфу аддаць.
Язэп жа купіў плашчаніцу і, зняўшы Яго, абгарнуў Яго плашчаніцай ды паклаў у магіле, што была высечана ў скале, і падкаціў камень да ўваходу ў магілу.
І купіўшы кужэльнага палатна, той зняў Яго, абгарнуў тым кужалем і паклаў Яго ў магілу, што была высечана ў скале, і прываліў камень да ўваходу ў магілу.
Марыя ж Магдалена і Марыя, маці Язэпа, глядзелі, дзе пахавалі Яго.
А Марыя Магдалена і Марыя Ясітава [маці] глядзелі, дзе паклалі Яго.
