Марка 15 разьдзел

Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

І зараз раніцай, Ісуса, па нарадзе першасвятароў са старэйшынамі і кніжнікамі, і ўсяго сангедрыёна, звязаўшы, павялі і перадалі Пілату.
 
І без адвалокі нараніцы найвышшыя сьвятары мелі нараду із старцамі а кніжнікамі а з усім сынэдрыёнам і, зьвязаўшы Ісуса, завялі й выдалі Пілату.

І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты — Цар Юдэйскі?» А Ён, адказваючы, гаворыць яму: «Ты кажаш».
 
І Пілат папытаўся ў Яго: «Ці Ты кароль Юдэйскі?» І, адказуючы, Ён казаў яму: «Ты кажаш».

І вінавацілі Яго першасвятары ў многіх рэчах.
 
І найвышшыя сьвятары вінавалі яго ў шмат чым, але Ён нічога не адказаваў.

Дык Пілат зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Чаму не адказваеш? Глядзі, як многа супраць Цябе абвінавачанняў».
 
Але Пілат ізноў пытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказуеш? глянь, як шмат яны вінуюць Цябе».

Але Ісус больш нічога не адказваў, так што Пілат дзівіўся.
 
Але Ісус, адылі, нічога не адказаў, так што Пілат дзіваваўся.

На свята ён меў звычай вызваляць ім аднаго з вязняў, каго б захацелі.
 
На сьвята выпушчаў ён ім аднаго вязьня, праз каторага малілі.

Быў жа нейкі адзін, на імя Бараба, увязнены разам з бунтаўнікамі, які ў час бунту ўчыніў забойства.
 
І там быў адзін, імям Вараўва, зьвязаны з тымі, каторыя зрабілі паўстаньне зь ім, што за паўстаньня зрабілі ўбіўства.

І калі сабраўся натоўп людзей, пачаў дамагацца таго, што ім звычайна рабілі.
 
І гурба, узышоўшы, голасна крычачы, пачала прасіць таго, што ён заўсёды рабіў ім.

Пілат жа звярнуўся да іх і сказаў: «Хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?»
 
І ён, адказуючы, сказаў ім: «Ці хочаце, каб я выпусьціў вам Караля Юдэйскага?»

Бо ведаў, што Яго выдалі першасвятары праз зайздрасць.
 
Бо ведаў, што найвышшыя сьвятары выдалі Яго із завідасьці.

Але першасвятары падбухторылі людзей, каб ім лепш адпусціў Барабу.
 
Але найвышшыя сьвятары падвучылі гурбу, каб ім валей выпусьціў Вараўву.

І Пілат, адказваючы, гаварыў ім паўторна: «Дык што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Каго называеце Царом Юдэйскім?»
 
І Пілат, ізноў адказуючы, сказаў ім: «Дык што ж хочаце, каб я зрабіў таму, Каторага завіце Каралём Юдэйскім?»

Але яны зноў закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
 
А яны ізноў закрычэлі: «Укрыжуй Яго?»

Дык Пілат сказаў ім: «Што благога зрабіў Ён?» Але яны тым болей крычалі: «Укрыжуй Яго!»
 
Пілат сказаў ім: «Якое ж ліха зрабіў Ён?» Яны ж балей крычэлі: «Укрыжуй Яго!»

І Пілат, жадаючы дагадзіць народу, выпусціў ім Барабу, а Ісуса, пасля бічавання, выдаў на ўкрыжаванне.
 
Тады Пілат, хочучы люду досыць учыніць, выпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, біўшы пугамі, выдаў, каб быў укрыжаваны.

А ваяры ўвялі Яго ў панадворак, што завецца прэторыя, і склікалі ўсю кагорту.
 
І жаўнеры завялі Яго да двору, значыцца да ратушы, і згукалі ўвесь аддзел.

І апранулі Яго ў пурпур, і, сплёўшы вянок з церняў, усклалі Яму на галаву,
 
І адзелі Яго ў шкарлат, і зьвілі карону зь церня, і ўзлажылі на Яго;

і пачалі Яго вітаць: «Радуйся, Цар Юдэйскі!»
 
І пачалі веціць Яго: «Здароў, Каролю Юдэйскі!»

І трысцінай білі Яго па галаве, і плявалі на Яго, і, кленчучы, кланяліся Яму.
 
І білі Яго трысьцінаю па галаве, і плівалі на Яго, і, клякаючы, кланяліся Яму.

І, калі ўжо наздзекаваліся з Яго, знялі з Яго пурпур ды зноў апранулі Яго ў адзенне Яго, ды павялі Яго на ўкрыжаванне.
 
І як насьміяліся зь Яго, зьдзелі зь Яго шкарлат, і адзелі на Яго адзецьце Ягонае, і вывялі Яго, каб укрыжаваць Яго.

І прымусілі нейкага Сімона Цырэнейца, бацьку Аляксандра і Руфа, які ішоў з поля і праходзіў міма, каб нёс крыж Яго.
 
І прысілілі якогась Сымона Кірынеяніна, што йшоў з поля, айца Аляксандравага а Руфавага, несьці крыж Ягоны.

І прывялі Яго на Гальготу, што значыць «месца чэрапа».
 
І прывялі Яго на месца Ґалґота, што знача Чарэпнішча.

І давалі Яму выпіць віно, змяшанае з сокам міры, але не прыняў.
 
І давалі Яму піць віно зь міраю, але Ён ня прыняў.

І ўкрыжаваўшы Яго, дзелілі адзенне Яго, кідаючы жэрабя між сабою, каму што ўзяць.
 
І, укрыжаваўшы Яго, падзялілі адзецьце Ягонае, кідаючы на жэрабя, каму што ўзяць.

А была гадзіна трэцяя, і ўкрыжавалі Яго.
 
І была гадзіна трэйцяя, і Яго ўкрыжавалі.

І быў надпіс віны Яго: «Цар Юдэйскі».
 
І быў напісаны напіс абвінаваньня Ягонага: «Кароль Юдэйскі».

І ўкрыжавалі разам з Ім двух разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч ад Яго.
 
Укрыжавалі таксама зь Ім двух разбойнікаў, аднаго паправа, а другога палева Яго.

І збылося Пісанне: і да злодзеяў быў залічаны.
 
І выпаўнілася Пісьмо, што кажа: «І да бяспраўнікаў залічаны».

І тыя, што міма праходзілі, плявузгалі на Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: «Гэй, Ты, што руйнуеш святыню ды зноў узнаўляеш у тры дні,
 
А праходзячыя блявузґалі на Яго, ківаючы галавамі сваімі й кажучы: «Ага, Ты, што бураеш Дом Божы й за тры дні становіш!

уратуй Сябе Самога, зыдзі з крыжа».
 
Выбаў Самога Сябе і іступі з крыжа».

Таксама і першасвятары з кніжнікамі, смеючыся з Яго, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, а Сам Сябе ўратаваць не можа.
 
Падобна й найвышшыя сьвятары, насьміхаючыся, гукалі з кніжнікамі: «Іншых спасаў, Сябе Самога спасьці ня можа.

Няхай жа Хрыстос, Цар Ізраэля, сыдзе цяпер з крыжа, каб мы ўбачылі і паверылі». Таксама і тыя, што былі з Ім укрыжаваныя, зневажалі Яго.
 
Хрыстос, Кароль Ізраеляў, няхай цяпер ісступе з крыжа, каб мы абачылі; і ўверым». І ўкрыжаваныя зь Ім вярнулі на Яго.

А калі настала гадзіна шостая, усю зямлю ахутала цемра аж да гадзіны дзявятай.
 
А як была шостая гадзіна, настала цямнота па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятае.

І а дзевятай гадзіне Ісус закрычаў моцным голасам: «Гэлёі, Гэлёі! Лама сабахтані», што значыць: «Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?»
 
І а дзявятай гадзіне загаласіў вялікім голасам, кажучы: «Элоі! Элоі! ламма савахфані?» Што знача: Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў?

І некаторыя з тых, што бліжэй стаялі, чуючы гэта, казалі: «Вось, Ён Іллю кліча».
 
І некатрыя із стаячых тут, пачуўшы, мовілі: «Вось, Ільлю гука́е».

А адзін, падбегшы, напоўніўшы губку воцатам і ўсклаўшы яе на трысціну, даваў Яму піць, кажучы: «Пачакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ілля зняць Яго».
 
І адзін пабег, намачыў губку воцтам і, насадзіўшы на трысьціну, даваў Яму піць, кажучы: «Пажджыце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго».

Ісус жа, закрычаўшы моцным голасам, сканаў.
 
І Ісус, загука ўшы вялікім голасам, выпусьціў дух.

І заслона ў святыні разадралася напалам з верху аж да нізу.
 
І запона разьдзерлася ў Доме Божым на дзьве часьці, ад гары аж да далоўя.

Сотнік жа, што стаяў насупраць, бачачы, што Ісус, так закрычаўшы, сканаў, гаворыць: «Сапраўды, Гэты Чалавек быў Сын Божы».
 
І сотнік, што стаяў насупроці Яго, абачыўшы, што Ён, так загука ўшы, выпусьціў дух, сказаў: «Запраўды чалавек гэты быў Сын Божы».

А былі там і жанчыны, здалёк паглядаючыя, між імі Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якуба меншага і Язэта, і Саламея,
 
Былі й жанкі, што глядзелі здалеку; памеж іх была й Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якава меншага а Ёсі, і Салома,

якія, калі Ісус быў у Галілеі, хадзілі з Ім і паслугавалі Яму, ды многа іншых, што разам з Ім прыйшлі ў Ерузалім.
 
Каторыя таксама, як Ён быў у Ґалілеі, ішлі за Ім а паслугавалі Яму, і шмат іншых жанок, што прышлі зь Ім да Ерузаліму.

І, калі звечарэла, а быў гэта дзень прыгатавання, які бывае перад суботаю,
 
І цяпер, як настаў вечар, бо гэта была прыгатова, значыцца дзень перад сыботаю,

прыйшоў Язэп з Арыматэі, знатны член рады, які сам чакаў прыходу Валадарства Божага, і адважна ўвайшоў да Пілата, і прасіў цела Ісуса.
 
Прышоў Язэп із Арымафеі, пачэсьлівы райца, што таксама чакаў гаспадарства Божага, сьмела ўвыйшоў да Пілата і папрасіў цела Ісусавага.

Але Пілат сумняваўся, ці ўжо памёр, і, паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці ўжо памёр,
 
Пілат зьдзіваваўся, што Ён ужо памер, і, пагукаўшы сотніка, папытаўся ў яго: «Ці даўно памер?»

і, даведаўшыся ад сотніка, аддаў цела Язэпу.
 
І даведаўшыся ад сотніка, аддаў цела Язэпу.

Язэп жа купіў плашчаніцу і, зняўшы Яго, абгарнуў Яго плашчаніцай ды паклаў у магіле, што была высечана ў скале, і падкаціў камень да ўваходу ў магілу.
 
І ён купіў палатніну, і, зьняўшы Яго, завярцеў Яго ў палатніну, і палажыў Яго ў гробе, што быў высечаны ў скале, і прыкаціў камень да дзьвярэй гробу.

Марыя ж Магдалена і Марыя, маці Язэпа, глядзелі, дзе пахавалі Яго.
 
І Марыя Магдалена, і Марыя Ёсіна назіралі, ідзе Яго палажылі.