Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
І Ён зноў пачаў вучыць каля мора; і сабраўся да Яго вялізны натоўп, так што Ён, увайшоўшы ў лодку на моры, сядзеў, а ўвесь натоўп быў на зямлі пры моры.
І зноў пачаў Ён вучыць у берага мора, і збіраецца да Яго вялікі натоўп, Ён ступіў у човен, і сеў там, а народ заставаўся на ўзбярэжжы,
І Ён вучыў іх многаму ў прыпавесцях і казаў ім у Сваёй навуцы:
І Ён вучыў іх многамі праз прыповесці, і казаў ім у Сваёй навуцы:
Слухайце! Вось выйшаў сейбіт сеяць.
«Слухайце, вось выйшаў сейбіт сеяць.
І сталася, калі ён сеяў, адно зерне ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі і падзяўблі яго.
І было так, калі ён сеяў, упала адно зярнятка ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі, і падзяублі яго.
А другое ўпала на скалісты грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу ўзышло, бо зямля была не глыбокая;
А другое ўпала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
і калі ўзышло сонца — прыпаліла яго і, таму што не мела кораня, засохла.
І калі ўзышло сонца — выгарала, і таму што не мела карэння, засохла.
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні, і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і давалі плод, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прыносіла адно — у трыццаць, і адно — у шэсцьдзесят, і адно — у сто разоў.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і далі плён, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прынеслі, і па трыццаці, і па шастідзесяці, і па ста».
І казаў ім: Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
І казаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
І калі Ён застаўся адзін, тыя, што былі вакол Яго разам з дванаццаццю, пыталіся ў Яго аб прыпавесцях.
І калі Ён застаўся адзін сярод Сваіх Дванаццаці вучняў, тыя спыталіся ў Яго, пра прыповесці.
І казаў ім: Вам дадзена таямніца Царства Божага; тым жа, па-за вамі, усё паўстае ў прыпавесцях,
І адказаў ім: «Вам дадзена пазнаць таямніцу Царства Божага; тым жа, па-за вамі, прыйдзецца пазнаваць праз прыповесці,
каб яны, гледзячы, бачылі і не ўгледзелі, і, слухаючы, чулі і не разумелі, каб не далучыліся яны, і было даравана ім9.
таму і кажу ім прыповесцямі, бо яны гледзячы не бачаць, слухаючы не чуюць, сэрдцам не разумеюць, і не абарочваюцца, для таго каб было даравана ім.
І кажа ім: Не разумееце гэтай прыпавесці, а як зразумееце ўсе прыпавесці?
І кажа ім: «Не разумееце гэтай прыповесці, а як зразумееце ўсе прыповесці?
Сейбіт сее слова.
Сейбіт сее слова.
А вось тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова; і калі яны пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае ў іх [сэрцах].
Дык вось тыя, што ўскрай дарогі, дзе сеецца слова: калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае у іх.
І гэтак жа тыя, што сеюцца на скалістым грунце, — яны, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго,
І гэтак жа пасеяныя на камяністым грунце, яны, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго,
ды не маюць кораня ў сабе і дачасныя; пасля, калі падыходзіць уціск або ганенне за слова, адразу разуверваюцца.
не маюць кораня ў сабе і дачасна; пасля, калі надыходзіць уціск альбо ганенне, адразу надломваюцца і гіне слова.
А іншыя — гэта тыя, што сеюцца ў церні, гэта тыя, хто пачуў слова,
адсутнічае
ды турботы веку і зман багацця ды жаданні чаго-небудзь іншага, уваходзячы, зусім заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
Ды турботы веку, зман багацця, ды спакуса да чаго-небудзь іншага, уваходзячы заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
А вось тыя, пасеяныя на добрую зямлю: гэта тыя, што чуюць слова і прымаюць і даюць плод: адно — у трыццаць, і адно — у шэсцьдзесят, і адно — у сто разоў.
А вось тыя, пасеяныя ў добрую зямлю: яны слухаюць слова і прымаюць і прыносяць пажытак па трыццаці і па шасцідзесяці і па ста».
І казаў ім: Хіба лямпа прыносіцца на тое, каб паставілі яе пад пасудзіну ці пад ложак? А ці не на тое, каб паставілі яе на падстаўку?
І казаў ім: «Хіба на тое прыносіцца свяцільня, каб паставіць яе пад пасудзну ці пад ложак? Але ж на тое, каб паставіць на падстаўку.
Бо няма нічога таемнага, каб не стала яўным, і нічога ўтоенага, каб не выйшла на яўнае.
Бо няма нічога схаванага, што не адкрыецца, і нічога тайнага, што не выйдзе як яўнае.
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе.
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
І Ён казаў ім: Зважайце, што чуеце. Якою мераю вы мерыце, такою будзе адмерана вам і будзе дададзена вам, [хто слухае].
І казаў Ён ім: «Запомніце, што чуеце; якою мераю вы мерыце, такою мераю і вам будзе адмерана, і дададзена будзе вам.
Бо хто мае, таму будзе дададзена, а хто не мае, і тое, што мае, будзе ўзята ад яго.
Бо хто мае, таму будзе дададзена: а хто не мае, і нават тое, што мае, ад яго забярэцца».
І Ён казаў: Так і Царства Божае: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю,
І казаў Ён: «Такое Царства Божае ёсць: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю,
і спіць, і ўстае ўночы і ўдзень, а насенне прарастае і выцягваецца, як — ён не ведае.
і ці спіць ён, ці ўстае, ці ўдзень, ці ўночы, насенне тое ўсходзіць і расце — хоць як, ён сам не ведае.
[Бо] зямля сама сабою пладаносіць: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
Яго поле само з сябе прыносіць плён: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
Калі ж плод даспее, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво.
Калі ж даспее плод, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво».
І Ён казаў: З чым параўнаем Царства Божае ці ў якім прыпадабненні выявім яго?
І казаў Ён зноў: «З чым параўнаем Царства Божае ці праз якою прыповесць выявім яго?
Яно як гарчычнае зерне, што, калі пасеяна ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі,
Ды яно як гарчычнае зерне, што пасеена ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі,
а калі пасеяна, узыходзіць і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, так што пад яго ценем могуць гняздзіцца птушкі нябесныя.
а калі пасеянае ўздымаецца і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, то пад яго ценем могуць гняздацца птушкі нябёсныя».
І такімі многімі прыпавесцямі казаў ім слова, наколькі яны маглі чуць;
І праз многія такія прыповесці казаў ім слова, наколькі яны маглі слухаць Яго.
а без прыпавесці не казаў ім, а Сваім вучням асобна ўсё растлумачваў.
І праз усё гэта казаў Ісус праз прыповесці, толькі вучням Сваім, у адзіноце, растлумачыў усё.
І ў той самы дзень з надыходам вечара кажа ім: Пераедзьма на той бок.
І сказаў Ён Сваім вучням пад вечар: «Пераедзьм жа на другі бок».
І яны, пакінуўшы натоўп, бяруць Яго з сабою, як быў у лодцы; і іншыя лодкі былі з Ім.
І яны, адпусціўшы натоўп, разам з Ім, у чоўне, накіраваліся да другога берага.
І ўзнімаецца моцны вецер-віхор, і хвалі білі ў лодку, так што ўжо напаўнялася лодка вадою.
І ўздымаецца моцны вецер-віхор, і хвалі білі ў човен, так што човен ужо напаўняўся.
А Ён быў на карме і спаў на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўніку, няўжо не турбуе Цябе, што мы гінем?
А Ён спаў на карме, на падушцы. Ды яны пачалі будзяць Яго, бо былі не ў бяспецы, усклікваючы Настаўніку, што гінуць.
І, разбуджаны, Ён забараніў ветру і сказаў мору: Маўчы, суцішся! — І суняўся вецер і настала вялікая ціша.
І прачнуўшыся, Ён пагразіў ветру і сказаў мору: «Маўчы, суцішся!» І суцішыўся вецер і настала вялікая ціша.
І Ён сказаў ім: Што вы такія баязлівыя? Хіба яшчэ няма ў вас веры?
І сказаў тады ім: «Што вы такія баязлівыя? Чаму веры не маеце?»
І яны настрашыліся страхам вялікім і казалі адзін аднаму: Хто ж тады Ён, што і вецер, і мора слухаюцца Яго?
І яны нацярпеўшыся страху вялікага, казалі адзін аднаму: «Што ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?»
