Лукаша 13 разьдзел

 

 

І ў гэты самы час прыйшлі некато́рыя і паве́дамілі Яму пра Галіле́ян, кроў якіх Пілат змяша́ў з ахвя́рамі іх.

 

У гэты час прыйшлі хтось й расказалі Яму пра галілеян, якіх кроў Пілат зьмяшаў з ахвярамі іхнымі.

І ў адказ Іісус сказаў ім: вы думаеце, што гэтыя Галіле́яне былí грэшныя больш за ўсіх Галіле́ян, калі яны так пацярпе́лі?

 

Ісус у адказ сказаў ім: — ці вы думаеце, што гэтыя галілеяне, якія адцярпелі гэткія мукі, былі найбольш грашныя з усіх галілеян?

Не, кажу вам; але калі не пака́ецеся, усе гэтакса́ма загíнеце.

 

Не, кажу вам, але калі не пакаецеся, усе таксама загінеце.

Або тыя васемнаццаць, на якіх упа́ла ве́жа Сілаа́мская і пабіла іх, думаеце, што яны былí вінава́тыя больш за ўсіх людзей, якія жывуць у Іерусаліме?

 

Ці тыя васемнаццаць, на якіх упала Сілаамская вежа ды забіла іх, вы думаеце, былі больш вінныя за ўсіх жыхароў у Ерусаліме?

Не, кажу вам; але калі не пака́ецеся, усе гэтакса́ма загінеце.

 

Не, гавару вам, але калі не пакаецеся, усе таксама загінеце.

І казаў такую прытчу: нехта меў у вінагра́дніку сваім паса́джаную смако́ўніцу; і прыйшоў шукаць плоду на ёй, і не знайшоў;

 

І сказаў ім гэткую прыпавесьць: — нехта меў у вінаградніку сваім пасаджаную смакоўніцу, і прыйшоў шукаць на ёй плоду й не знайшоў.

і сказаў вінагра́дару: вось ужо трэці год я прыхо́джу шукаць пло́ду на гэтай смако́ўніцы і не знахо́джу; ссячы́ яе, нашто яна і зямлю́ марну́е?

 

І сказаў вінаградару: — вось трэйцяе лета прыходжу шукаць плоду на гэтай смакоўніцы й не знайходжу; сьсячы яе, бо надарма зямлю займае.

Але той сказаў яму ў адказ: гаспадар! пакінь яе і на гэты год, пакуль я абкапа́ю яе і абкладу́ гноем,

 

Але той у адказ сказаў яму: — гаспадару! пакінь яе й на гэтае лета, пакуль акапаю накокал яе й аблажу гноем.

і можа, яна дасць плод; калі ж не, то нале́та ссячэ́ш яе.

 

Можа яна дасьць плод, калі-ж не, то ў наступнае лета пасячэш яе.

І вучыў Ён у адной з сінагог у суботу;

 

Было-ж, калі навучаў Ён у аднэй з сынагогаў у сыботу.

і вось, была́ там жанчына, што васемнаццаць гадоў ме́ла духа не́мачы; і была́ яна ску́рчаная і не магла вы́прастацца зусім.

 

І была там жанчына, якая праз васемнаццаць лет мела духа немачы, і была скурчаная й не магла разагнуцца.

Уба́чыўшы яе, Іісус падазва́ў і сказаў ёй: жанчына! ты вы́звалена ад не́мачы тваёй.

 

Ісус, угледзеўшы яе, падклікаў і сказаў ёй: — жанчына! вызваляешся ты ад нядугу твайго.

І ўскла́ў на яе ру́кі; і адразу яна вы́прасталася, і сла́віла Бога.

 

І узлажыў на яе рукі; і ўраз разагнулася, і стала славіць Бога.

А старэйшына сінагогі, абу́рыўшыся, што Іісус ацалíў у суботу, сказаў на гэта народу: ёсць шэсць дзён, у якія нале́жыць працаваць; у тыя і прыходзьце ацаля́цца, а не ў дзень суботні.

 

Тады начальнік сынагогі, узлаваны, што Ісус ацаліў у сыботу, зьвярнуўшыся да народу, сказаў: — шэсьць дзён ёсьць вызначана да працы, дык у тыя дні й прыходзьце ацаляцца, а ня ў дзень сыботні.

Гасподзь жа сказаў яму ў адказ: крываду́шнік! ці ж не адвя́звае кожны з вас у суботу свайго вала́ або асла́ ад я́сляў і не вядзе паíць?

 

І сказаў яму Госпад у адказ: — Крывадушнік! ці-ж не адвязвае кажны з вас свайго вала ці асла ад ясьляў у сыботу і ці не вядзе яго паіць?

А гэтую дачку́ Аўраамаву, якую вось ужо васемнаццаць гадоў як звяза́ў сатана, ці не трэба было́ вы́зваліць ад пу́таў гэтых у дзень суботні?

 

Гэтую-ж дачку Абрагама, якую зьвязаў шатан вось ужо васемнаццаць лет, ці-ж не належала вызваліць яе ад путаў гэтых у дзень сыботні?

І калі гаварыў ён гэта, засаромеліся ўсе працíўнікі Яго, і ўвесь народ радаваўся усім сла́ўным учы́нкам Яго.

 

І калі гаварыў Ён гэта, засаромеліся ўсе супраціўнікі Ягоныя; а ўвесь народ радаваўся з усіх слаўных дзеяньняў Ягоных.

Ён жа казаў: да чаго падо́бна Царства Божае, і з чым параўна́ю яго?

 

Ён-жа гаварыў: — да чаго падобнае Уладарства Божае, і да чаго прыпадобню Яго.

яно падо́бна да зярня́ці гарчы́чнага, якое чалавек, узяўшы, пасадзíў у са́дзе сваім; і яно вы́расла, і стала вялікім дрэвам, і птушкі нябесныя сялíліся ў го́ллі яго.

 

Яно падобнае да зярняці гарчычнага, якое чалавек, узяўшы, пасадзіў у садзе сваім; і вырасла, і сталася вялікім дрэвам, і птушкі нябесныя хаваліся ў галінах яго.

Яшчэ сказаў: з чым параўна́ю Царства Божае?

 

Яшчэ сказаў: — Да чаго прыпадобню Уладарства Божае?

яно падо́бна да заква́скі, якую жанчына, узя́ўшы, пакла́ла ў тры ме́ры мукí, пакуль не ўкíсла ўсё.

 

Яно падобнае да рашчыны, якую жанчына ўзяўла й палажыла ў тры меркі мукі, пакуль усё закісьне.

І прахо́дзіў Ён па гарадах і вёсках, навуча́ючы і трыма́ючы шлях у Іерусалім.

 

І прайходзіў праз месты й паселішчы, навучаючы, і кіруючы шлях Свой да Ерусаліму.

І сказаў Яму нехта: Госпадзі, ці ма́ла ёсць тых, якія спаса́юцца? Ён жа сказаў ім:

 

І вось адзін хтось кажа Яму: — Госпадзе! няўжо мала будзе збавеных? Ён-жа сказаў ім:

намага́йцеся ўвайсцí праз ву́зкія вароты; бо многія, кажу вам, будуць імкну́цца ўвайсцí, і не змогуць.

 

— старайцеся ўвайсьці праз цесную браму; бо кажу вам, — многія будуць шукаць уваходу, ды ня будуць здольныя ўвайсьці.

Калі ўста́не гаспадар до́ма і зачы́ніць дзверы, то вы, сто́ячы знадво́рку, пачняце́ сту́каць у дзверы і казаць: Госпадзі! Госпадзі! адчыні нам! І ў адказ Ён скажа вам: не ведаю вас, адкуль вы.

 

Калі Ўладар дому ўвойдзе й зачыніць дзьверы, вы, стоячы зворку, пачняце стукаць у дзьверы й гаварыць: — Госпадзе, Госпадзе! адчыні нам; але Ён скажа вам у адказ: — ня ведаю вас, адкуль вы.

Тады пачняце́ каза́ць: мы елі перад Табою і пілí, і на вуліцах нашых вучыў Ты.

 

Тады станеце гаварыць: — мы елі й пілі прад Табою, і на вуліцах нашых Ты навучаў.

А Ён скажа: кажу вам: не ведаю вас, адкуль вы; адыдзíце ад Мяне ўсе, хто чы́ніць няпраўду.

 

Але Ён скажа: — гавару вам, ня ведаю вас, адкуль вы; адыйдзеце ад Мяне ўсе, спраўцы беззаконьня.

Там будзе плач і скры́гат зубоў, калі ўбачыце Аўраа́ма, і Ісаа́ка, і Іа́кава, і ўсіх прарокаў у Царстве Божым, а сябе вы́гнанымі вон.

 

Там будзе плач і скрыгат зубоў, калі ўбачыце Абрагама, Ісака й Якуба і ўсіх прарокаў у Каралеўстве Божым; вас-жа прагоняць вон.

І пры́йдуць з усхо́ду і за́хаду, і з по́ўначы і по́ўдня, і ўзля́гуць у Царстве Божым.

 

І прыйдуць з Усходу й Захаду, з Паўначы й Паўдня, і засядуць у Каралеўстве Божым.

І вось, ёсць апошнія, якія будуць першымі, і ёсць першыя, якія будуць апошнімі.

 

І вось, ёсьць апошнія, якія стануцца першымі, і ёсьць першыя, якія стануцца апошнімі.

У той дзень падышлí некато́рыя з фарысеяў і казалі Яму: вы́йдзі і ідзі адсюль, бо Ірад хоча Цябе забіць.

 

У той-жа дзень падыйшлі некаторыя з фарысеяў, кажучы Яму: — выйдзі ды сыйдзі адгэтуль, бо Ірад хоча забіць Цябе.

І сказаў ім: ідзіце, скажы́це гэтаму лíсу: вось, Я выганяю дэманаў і ацале́нні твару́ сёння і заўтра, а на трэці дзень ско́нчу;

 

І сказаў ім: — ідзеце й скажэце лісу таму: вось я выганяю злыдухаў і твару ацаленьні, сёньня й заўтра, а на трэйці дзень буду канчаць.

аднак нале́жыць Мне сёння і заўтра, і ў насту́пны дзень хадзíць, бо не можа ста́цца, каб прарок загíнуў па-за Іерусалімам.

 

Тымчасам, трэба Мне йсьці сёньня й заўтра й пазаўтра, бо ня можа стацца, каб прарок загінуў па-за Ерусалімам.

Іерусаліме, Іерусаліме, які забіва́еш прарокаў і каме́ннем пабіва́еш пасла́ных да цябе! колькі разоў хацеў Я сабраць дзяцей тваіх, як птушка птушанят сваіх пад кры́лы, і вы не захаце́лі!

 

Ерусаліме, Ерусаліме! што забіваеш прарокаў і каменьнямі пабіваеш пасланых да цябе; колькі разоў Я хацеў сабраць дзяцей тваіх, як птушка птушанят сваіх пад крылы, і вы не захацелі.

Вось, пакіда́ецца вам дом ваш пусты́. І кажу вам: не ўбачыце Мяне, пакуль не пры́йдзе час, калі скажаце: «благаславёны, Хто прыхо́дзіць у імя́ Гасподняе!»

 

Вось пакідаецца вам дом ваш пустым; кажу-ж вам, — ня ўбачыце вы Мяне пакуль ня прыйдзе час, калі скажаце: — дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе.