Дзеі 25 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Фест, прыбы́ўшы ў правíнцыю, праз тры дні адправіўся з Кесары́і ў Іерусалім.
Фесту же пріимшу власть, по трех днехъ възыде во Ерусалимъ от Кесаріа,
Тады першасвятары́ і зна́тныя Іудзеі зрабілі яму зая́ву су́праць Паўла і ўгаво́рвалі яго,
приступиша же пред него архиереи, и стареішины Іудеомъ жалующе на Павла • И моляху его
і прасілі зрабіць ла́ску і вы́клікаць яго ў Іерусалім, рыхту́ючы засаду, каб забіць яго ў дарозе.
просяще благодати нань яко да пошлеть и во Ерусалимъ, ловитву деюще, убити его на пути •
Але Фест адказа́ў, што Паўла трыма́юць пад ва́ртаю ў Кесары́і і што сам ён ма́е наме́р неўзаба́ве адпра́віцца туды;
Фестъ же отвеща к нимъ: да стрежен будеть Павелъ въ Кесаріи, и сам воскоре хощу изыти тамо ж •
дык няхай тыя з вас, хто можа, — сказаў ён, — по́йдуць са мною, і, калі ёсць што-небудзь зага́ннае ў гэтым чалавеку, няхай абвінава́чваюць яго.
И еже суть в васъ старшіи, пришедше со мною, будеть ли якая вина в человеку томъ да жалують нань •
І, правёўшы ў іх не больш дзесяці дзён, ён прыбы́ў у Кесары́ю; а на другі дзень, сеўшы на судзе́йскае ўзвышэ́нне, загада́ў прыве́сці Паўла.
Пребысть же в них дніи не множая десеть • Вошедъ во Кесарию, наутрей сяде на судищи, и повеле Павла привести •
Калі ён з’явіўся, Іудзеі, якія прыйшлі з Іерусаліма, сталі наво́кал і выка́звалі шмат ця́жкіх абвінава́чанняў су́праць Паўла, якіх не здо́лелі даказа́ць;
Приведену же бывъшу ему, отступиша и еже от Ерусалима сошедшие Іудеи вины многы, и тяжки приносяще на Павла, ихъже не можаху довести •
ён жа ў сваю абаро́ну сказаў: ні су́праць закону Іудзейскага, ні су́праць храма, ні су́праць ке́сара нічым я не саграшы́ў.
Отвещаваюшу Павлу, яко ни въ законе іудейстемъ, ни въ церкви, ни в кесаря что согреших •
А Фест, жада́ючы праявíць прыхíльнасць да Іудзеяў, прамо́віў Паўлу ў адказ: хочаш пайсцí ў Іерусалім, каб я там судзíў цябе за гэта?
Фестъ пакъ хотяй Іудеомъ ласкове поставитися • Отвещавъ Павлу рече: хощеши ли во Ерусалимъ вшедъ тамъ о сихъ судъ приняти от мене?
Павел сказа́ў: я стаю́ перад судзíлішчам ке́саравым, дзе і нале́жыць мяне судзíць; Іудзеяў я нічым не пакры́ўдзіў, як і табе добра вядо́ма;
Рече же Павелъ: на судищи кесареве стою, идеже ми подобаеть судъ приняти • Іудеомъ ничим же провинихъ, якожъ и ты добре весі •
калі ж я вінава́ты і нешта ва́ртае смерці зрабіў, то не адмаўля́юся паме́рці; а калі нічога такога няма, у чым яны абвінава́чваюць мяне, то ніхто не можа вы́даць мяне ім. Патрабу́ю суда́ ў ке́сара.
Аще убо проступку, или годно смерти что учиних, не отметаю умрети • Пак ли же ничего не вчиних от техъ, еже сіи на мя жалують • Никтоже может мя имъ дати, кесаря нарицающа •
Тады Фест, пагавары́ўшы з ра́даю, адказаў: ты патрабава́ў суда ў ке́сара, да ке́сара і по́йдзеш.
Тогда Фестъ спытався с советники отвеща: кесаря нарицаеши, ко кесарю да идеши •
Праз некалькі дзён цар Агры́па і Вернíка прыбылí ў Кесары́ю, каб павіта́ць Феста.
Днем же минувшим некоимъ • Агриппа царь и Верникій пріидоша во Кесарию целовати Феста •
І паколькі яны былí там многа дзён, Фест паве́даміў цару́ пра справу Паўлаву, ка́жучы: тут ёсць чалавек, пакíнуты Фе́ліксам пад ва́ртаю,
И вънегда неколико дней побыли тамъ • Фестъ сказа царю о Павле, глаголя: мужъ некій ест оставленъ от Феликса южникъ •
на якога, калі я быў у Іерусаліме, зрабілі зая́ву першасвятары́ і старэ́йшыны Іудзейскія, патрабу́ючы яго асуджэ́ння.
О немже бывшу ми во Ерусалиме, приступиша архиерей, и старци Іудейские, просяще осужения нань •
Я адказаў ім, што ў Ры́млян няма звы́чаю аддаваць якога-небудзь чалавека на смерць, перш чым абвінава́чаны не будзе мець перад сабою абвінава́ўцаў і не атрыма́е магчы́масці абараня́цца ад абвінава́чання.
К нимже отповедехъ, яко несть обычай Римляномъ отдати некоего человека на погибел, прежде нежели бы тоі на кого ся жалують, пред лицемъ видить жалобники, и место ответа пріиметь о согрешеніи •
Калі ж яны прыйшлі сюды, то я без усякага адкла́ду, на наступны дзень, се́ўшы на судзе́йскае ўзвышэ́нне, загада́ў прыве́сці гэтага чалавека.
Сошедшим же ся имъ зде, замешкания жадного не вчиних, наутрей сед на судищи, повелех привести мужа,
Абступíўшы яго, абвінава́ўцы не назва́лі ніякай віны́ з тых, што я думаў;
емуж ту стоящу жалобници ни едины вины пріношаху о техъ еже домышляхся •
але яны ме́лі з ім нейкія спрэ́чныя по́гляды нако́нт сваіх ве́раванняў і нейкага Іісуса паме́рлага, пра Якога Павел сцвярджа́ў, што Ён жывы́.
Стязания бо некая о своей различней вере имеаху к нему • И о некоемъ Ісусе умершем, Егоже глаголаше Павелъ жива суща •
Не ве́даючы, што рабíць з гэтай справай, я сказаў, ці не хоча ён пайсці ў Іерусалім, каб там яго судзíлі за гэта?
Недовмеа же азъ о семъ стязаніи глаголахъ: аще хощеши ити во Ерусалимъ, и тамо судитися о сихъ?
Але, паколькі Павел патрабава́ў, каб яго пакінулі для прыня́цця рашэ́ння А́ўгустам, то я загада́ў трыма́ць яго пад ва́ртаю да таго часу, як я пашлю́ яго да ке́сара.
Павлу же оттозвавшуся, да соблюденъ будеть Августову розознанию • И тако повелехъ стрещи и, дондеже пошлу его къ кесарю •
Агры́па сказаў Фесту: я хацеў бы і сам паслу́хаць гэтага чалавека. Заўтра, — адказаў той, — паслу́хаеш яго.
Агриппа же къ Фесту рече: хотехъ азъ и самъ человека сего услышати • Он же рече: утре услышиш его •
На другі дзень, калі Агры́па і Вернíка прыбылí з вялікай пы́шнасцю і ўвайшлі ў судо́вую пала́ту з тысячанача́льнікамі і са́мымі зна́тнымі мужа́мі горада, то па зага́ду Феста быў прыве́дзены Павел.
Наутрей пакъ пришедшу Агриппе, и Верніку со многою гордостою • И въшедшимъ во послушалище, со тысущники, и с нарочітыми мужи града • И повелевшу Фесту приведоша Павла •
І сказаў Фест: цар Агры́па і ўсе прысу́тныя з намі мужы́! вы бачыце таго, з-за каго ўсё мноства Іудзеяў звярта́лася да мяне і ў Іерусаліме, і тут і крычала, што ён больш не павінен жыць;
И рече Фестъ: Агриппо царю, и вси пришедшие с нами мужие, видите сего о немже все множство Іудеи сътужаху мне и во Ерусалиме, и изде вопиюще, яко не подобаеть ему живу быти к тому •
але я перакана́ўся, што ён не зрабіў нічога ва́ртага смерці; паколькі ж ён сам патрабава́ў суда́ ў А́ўгуста, то я вы́рашыў паслаць яго туды;
Но азъ разумевъ ничтоже смерти годно ему сотворшу • И сему самому нарицающу Августа, судих послаті его •
я не магу нічога пэ́ўнага напіса́ць пра яго ўладару́, таму я вы́веў яго да вас і перш за ўсё да цябе, цар Агры́па, каб пасля таго, як адбу́дзецца рассле́даванне, у мяне было́ што напіса́ць;
О немже истое что писати господину не имам для того приведох его пред вас, а наболей пред тя Агриппо царю яко да испытанию бывшу имамъ что писати •
бо мне здае́цца, неразу́мна пасыла́ць вя́зня і не паказа́ць абвінава́чанняў су́праць яго.
Неслушно бо мне ся видить, послати южника • А пря объвинения его не назнаменовати •
