Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Саўл жа згаджа́ўся з забо́йствам яго. І пачало́ся ў той дзень вялікае гане́нне на царкву ў Іерусаліме; і ўсе, акрамя́ Апосталаў, рассе́яліся па зе́млях Іудзеі і Самары́і;
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его • Бысть же в той день гонение велие на христианы живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи, и Самареи, кроме Апостол •
а Сцяфана пахава́лі мужы́ богабая́зныя і спра́вілі вялікае галашэ́нне па ім.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи, и вчинили плачь велик над нимъ •
Саўл жа нíшчыў царкву; уваходзячы ў дамы́ і выця́гваючы мужчын і жанчын, ён аддава́ў іх у цямніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя влачаше мужа и жены, и даяше до темница •
А тыя, што рассе́яліся, хадзілі і дабраве́сцілі слова.
Тые пакъ они же были розбеглися, ходили благовестующе слово Божие •
Так, Філіп, прыйшоўшы ў горад Самары́йскі, прапаве́даваў там Хрыста;
Филиппъ же пришед во градъ Самарею проповедаше имъ Христа •
натоўпы народу аднаду́шна ўспрыма́лі тое, што гаварыў Філіп, чу́ючы і ба́чачы знаме́нні, якія ён рабіў;
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно слышачи и видячи знамения еже творяше •
бо нячы́стыя ду́хі з многіх, хто меў іх, выхо́дзілі, ускліка́ючы моцным го́ласам, і многія спаралізава́ныя і кульга́выя ацалíліся;
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ исхожаху • Мнози и раслаблени, и хроми исцелени суть •
і была́ радасць вялікая ў тым горадзе.
И бысть радость велия во граде томъ •
Чалавек жа нейкі, па імені Сíман, быў у гэтым горадзе і займаўся раней чарадзе́йствам, здзіўля́ючы народ Самары́йскі і выдаючы́ сябе за кагосьці вялікага;
Муж пакъ некій именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя, и сводя людей Самарейскихъ поведая себе быти некоего веліка,
і слухалі яго ўсе ад малога да вялікага, ка́жучы: гэта сіла Божая вялікая.
егоже послушаху вси от мала даж и до велика глаголющи: сей ест сила Божия великая
А слухалі яго таму, што ён доўгі час чарадзе́йствам здзіўля́ў іх.
и внимаху ему занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ •
Калі ж паве́рылі Філіпу, які дабраве́сціў пра Царства Божае і пра імя́ Іісуса Хрыста, то хрысцíліся мужчыны і жанчыны.
И внегда вероваша Філиппу благовестующу яже о Царствіи Божіи, и о имени Ісусъ Христове • Крещахуся мужие и жены •
І сам Сíман уве́раваў і, ахрысцíўшыся, застава́ўся пры Філіпе; і, ба́чачы тыя цу́ды і знаме́нні вялікія, што адбываліся, ён дзíву дава́ўся.
Симон же и той верова, и крестився пребываше у Філиппа видя силы и знамения велия бываемая ужасенъ дивляшеся •
Апосталы ж, якія былí ў Іерусаліме, пачуўшы, што Самара́не прынялí слова Божае, паслалі да іх Пятра і Іаана,
Внегда же услышали Апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие • Послаша к нимъ Петра и Іоанна,
якія, прыйшо́ўшы, памалíліся за іх, каб тыя прынялí Духа Святога;
сии же пришежше помолишеся о нихъ да пріимуть Духъ Святый •
бо Ён ні на каго з іх яшчэ не сышоў, а толькі ахры́шчаны былí яны ў імя́ Госпада Іісуса;
Понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса •
тады яны ўскла́лі ру́кі на іх, і тыя прынялí Духа Святога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый •
Сіман жа, уба́чыўшы, што праз усклада́нне рук Апосталаў дае́цца Дух Святы́, прынёс ім грошы,
Видев же Симонъ яко возложениемъ руку Апостолъ дается Духъ Святый, принесе имъ сребро,
ка́жучы: дайце і мне ўладу гэтую, каб той, на каго я ўскладу ру́кі, атры́мліваў Духа Святога.
глаголя: дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце прииметь Дух Святый •
Але Пётр сказаў яму: серабро тваё няхай будзе з табою на пагíбель, бо ты заду́маў за грошы здабы́ць дар Божы;
Рече к нему Петръ: сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити,
няма табе ні часткі, ні ўдзелу ў справе гэтай, бо сэрца тваё няшчы́рае перад Богам;
несть ти части ни жребия о словеси семъ • Ибо серце твое несть праведно пред Богомъ •
таму пака́йся ў гэтым зле тваім і маліся Богу; можа, і будзе праба́чаны табе наме́р сэрца твайго;
Покайся ныне о злости своей и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
бо я бачу, што ты ў горкай зло́бе і ў пу́тах няпра́ўды.
во желчи бо горести, и въ соузе неправедне зрю тя быти •
Сіман жа сказаў у адказ: памалíцеся вы за мяне Госпаду, каб не спасцíгла мяне нішто з таго, аб чым вы сказалі.
Отвещав же Симонъ рече: помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ яже рекосте •
Яны ж, засве́дчыўшы і прапаве́даўшы сло́ва Гасподняе, пайшлі назад у Іерусалім і ў многіх пасе́лішчах Самары́йскіх дабраве́сцілі.
Они же засведетелствовавше, и глаголавше слово Божие навратишеся во Ерусалим, и многым странам Самарие благовестиша •
Ангел жа Гасподні прамовіў да Філіпа, ка́жучы: устань і ідзі на по́ўдзень, на дарогу, што спуска́ецца з Іерусаліма ў Га́зу; яна пустэ́льная.
Ангел же Господень рече къ Філиппу глаголя: востани и иди на полудне • На пут сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста •
І, уста́ўшы, ён пайшоў. І вось, чалавек Эфіо́п, е́ўнух, вяльможа Кандакíі, цары́цы Эфіо́пскай, паста́ўлены над усімі ска́рбамі яе, які ездзіў у Іерусалім на паклане́нне,
И востав пойде, и се мужъ Мурин, евнухъ, урядник Кандакии царици Ефіопское егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ •
вярта́ўся назад і, се́дзячы на каляснíцы сваёй, чытаў прарока Іса́ію.
И навращаваяся седелъ на колесници своей, и чтяше пророка Исаию •
І сказаў Дух Філіпу: падыдзí і будзь побач з каляснíцай гэтай.
Рече же Духъ къ Філиппу: приступи, и прилучися къ колесници сей •
Падбе́гшы, Філіп пачуў, што той чытае прарока Іса́ію, і сказаў: ці разуме́еш ты тое, што чытаеш?
Притек же Філиппъ услыша его чтуща Ісаию пророка, и рече: Разумееши ли, что чтеши?
Ён жа сказаў: як я магу разумець, калі хто не наста́віць мяне́ І папрасіў Філіпа падня́цца і се́сці з ім.
Он же отвеща: и како могу разумети? Леч бы некто навчил мя • И просилъ ест Філиппа дабы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ •
А месца Пісання, што ён чытаў, было́ такое: як авечка, на закла́нне Ён быў прыве́дзены, і як ягня́ маўчы́ць перад тым, хто стрыжэ́ яго, так і Ён не адкрыва́е ву́снаў Сваіх;
Слова же Писания еже чтяше были сия: яко овча на заколение ведеся, и яко агнець противу срыгущему Его быва безгласенъ • Тако не отверзе устъ Своих •
у прыніжэ́нні Яго быў Ён пазба́ўлены правасу́ддзя; род жа Яго хто вы́тлумачыць? бо забіра́ецца з зямлі жыццё Яго.
Во смиреніи Его судъ Его взятся, род же Его кто исповесть? Яко воземлется от земли живот Его •
І, звярта́ючыся да Філіпа, е́ўнух сказаў: прашу цябе, патлумач, пра каго прарок гаво́рыць гэта́ пра сябе само́га ці пра каго іншага?
Отвещав же евнухъ къ Філиппу рече: молю ти ся о комъ пророкъ глаголеть сее, о собе ль, или о комъ иномъ некоемъ?
Філіп жа, адкрыўшы ву́сны свае і пача́ўшы ад гэтага месца Пісання, дабраве́сціў яму Іісуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от Писма сего благовестити ему Ісуса
Калі ж яны е́халі па дарозе, прые́халі да нейкай вады́, і е́ўнух сказаў: вось вада; што́ перашкаджа́е мне ахрысцíцца?
и якож идяху путем прідоша на некую воду • И глагола евнухъ: се вода что возбраняеть ми креститися?
І сказаў яму Філіп: калі ве́руеш ад усяго сэ́рца свайго, то можна. І ў адказ той сказаў: ве́рую, што Іісус Хрыстос ёсць Сын Божы.
Рече же Філиппъ: аще веруеши от всего серца твоего мощно ти ест • Отвещав же рече: верую Сына Божия быти Ісуса Христа,
І загадаў спынíць каляснíцу; і сышлí або́два ў ваду́, Філіп і е́ўнух, і ён ахрысцíў яго.
и повеле стати колесници, и слезоста оба к воде Филиппъ и евнухъ, и крести его •
Калі ж яны выйшлі з вады, Дух Святы́ сышо́ў на е́ўнуха; Ангел жа Гасподні забра́ў Філіпа, і больш не бачыў яго е́ўнух, і праця́гваў шлях свой, ра́дуючыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой радуяся •
А Філіп апынуўся ў Азоце і, прахо́дзячы, дабраве́сціў усім гарадам, пакуль не прыйшоў у Кесары́ю.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй благовествоваше всем градом даже пріиде въ Кесарею •
