Дзеі 22 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Мужы́ браты́ і айцы́! вы́слухайце цяпер маё апраўда́нне перад вамі.
Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ •
Пачуўшы, што ён загавары́ў з імі на яўрэйскай мове, яны яшчэ больш сцíшыліся. І ён сказаў:
И егда услышали яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие • И рече:
я Іудзей, наро́джаны ў Та́рсе Кілікíйскім, а ўзгадава́ны ў гэтым горадзе каля ног Гамаліíла, наву́чаны даскана́ла айцоўскаму закону, шчы́ра адда́ны Богу, як і ўсе вы сёння;
Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, рожен во Тарсе Киликійстем • Воспитанъ же во граде семъ, и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь •
паслядо́ўнікаў гэтага вучэ́ння я перасле́даваў аж да смерці, звя́зваючы і кíдаючы ў цямнíцу мужчын і жанчын,
Иже сіи путь гоних даже до смерти, вяжа, и предая в темницу, мужи и жены •
што засве́дчыць пра мяне першасвята́р і ўсе старэ́йшыны; ад іх узя́ўшы і лісты́ да братоў, я ішоў у Дама́ск, каб тых, што былí там, звяза́ць і прыве́сці ў Іерусалім для пакара́ння.
Якоже архиерей сведетельствуеть мне, и вси старейшины • От нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть •
І ста́лася, калі я быў у дарозе і набліжа́ўся да Дама́ска, не́дзе апоўдні раптам заззя́ла вакол мяне з неба святло вялікае.
Бысть же идущу мне, и приближающуся къ Дамаску в полудне • И внезапу с небеси облиста мя свет многъ,
Я ўпаў на зямлю́ і пачуў голас, які гаварыў мне: Саўл, Саўл, чаму ты Мяне гоніш?
падох же на землю, и слышахъ глас глаголющ ми: Савле, Савле что Мя гониши?
Я адказа́ў: хто Ты, Госпадзі? І Ён сказаў мне: Я Іісус Назарэй, Якога ты гоніш.
Азъ же отвещах: Кто еси Господи? Рече ко мне: Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши •
Тыя, што былí са мною, уба́чылі святло і спало́халіся, але го́ласу Таго, Хто гаварыў да мяне́, не чу́лі.
Тые пак еже со мною быша убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша Глаголющего ко мне •
А я сказаў: што́ мне рабіць, Госпадзí Гасподзь жа сказаў мне: устань і ідзі ў Дама́ск, і там будзе табе ска́зана пра ўсё, што прызна́чана табе рабіць.
Рекохъ же: что учиню Господи? Господь же рече ко мне: воставъ иди в Дамаскъ, и тамо исповесть ти ся о всемъ еже повелено тобе чинити •
І паколькі я стаў невіду́шчым ад сла́вы святла́ гэтага, то павялí мяне за руку́ тыя, што былí са мною, і я прыйшоў у Дама́ск.
И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ •
І нейкі Ана́нія, чалавек набо́жны па закону, што меў добрае све́дчанне ад усіх Іудзеяў, якія жылí ў Дама́ску,
Анания же некто, мужъ богобойный, и по закону сведетельствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи •
прыйшоў да мяне і, стаўшы перада мною, сказаў мне: Саўл, брат, стань віду́шчым! І я ў той жа час уба́чыў яго.
Пришедъ ко мне и ставъ рече мне: Савле брате прозри • И азъ в той часъ прозревъ погледелъ нань •
Ён жа сказаў мне: Бог айцоў нашых прадвы́браў цябе, каб ты спазна́ў волю Яго, убачыў Пра́ведніка і пачуў голас з ву́снаў Яго;
Он же рече ко мне: Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его •
бо ты будзеш све́дкам Яго перад усімі людзьмí пра ўсё, што ты бачыў і чуў;
Яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей еже еси виделъ и слышалъ,
што ж ты цяпер мару́дзіш? устань, ахрысцíся і змый грахí свае, прызва́ўшы імя́ Госпада Іісуса.
и ныне что продлеваеши? Воставъ крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне •
І ста́лася, калі я вярну́ўся ў Іерусалім і маліўся ў храме, найшло́ на мяне захапле́нне,
Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви быти во ужасе,
і я ўба́чыў Яго, і Ён сказаў мне: паспяша́йся і вы́йдзі хутчэ́й з Іерусаліма, бо тут не пры́муць твайго све́дчання пра Мяне.
и видети глаголющего ко мне: поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетельства твоего о Мне •
І я сказаў: Госпадзі! яны ведаюць, што я саджа́ў у цямніцу і біў у сінагогах тых, якія ве́руюць у Цябе́,
И азъ рекохъ: Господи, они ведять яко азъ бехъ въсажая в темницу, и бия по сонмищехъ верующих въ Тя •
і калі праліва́лася кроў Сцяфа́на, све́дкі Твайго, я сам стаяў побач, і згаджа́ўся з забойствам яго, і сцярог адзе́нне тых, што забіва́лі яго.
И егда выливали кровь Стефана сведетеля Твоего азъ былъ при том поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваюмъ и •
І Ён сказаў мне: ідзі, бо Я пашлю́ цябе далёка да язы́чнікаў.
И рече ко мне: иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя •
Да гэтага сло́ва слу́халі яго, а потым узнялí крык, ка́жучы: прэч з зямлі такога! бо ён не павíнен жыць.
Послушаху же его даже до сего словеси • И воздвигоша гласъ свой глаголюще: возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти •
Тым часам як яны крычалі, і рва́лі адзе́нне, і ўздыма́лі пыл у паветра,
Вопиющим же имъ, и пометающим с себе ризы своя, и прахъ кидающим на воздух •
тысячанача́льнік загада́ў уве́сці яго ў крэпасць і наказа́ў бічава́ць яго, дазна́цца з якой прычы́ны так крычалі на яго.
Повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, дабы ведалъ за кою вину тако вопиаху нань •
Калі ж расцягну́лі яго рамяня́мі, Павел сказаў сотніку, які стаяў побач: хіба дазво́лена вам бічава́ць Ры́мскага грамадзя́ніна, прычы́м не асу́джанага?
И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: естъ ли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?
Пачуўшы гэта, сотнік падышоў і паве́даміў тысячанача́льніку, ка́жучы: глядзі, што ты збіра́ешся рабіць? гэты ж чалавек — Ры́мскі грамадзя́нін.
Сия услышавъ сотникъ, приступи ко тысещнику, и поведа ему, глаголя: виж что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест •
Тады тысячанача́льнік, падышо́ўшы, прамо́віў да яго: скажы мне, ты Ры́мскі грамадзя́нін? Ён сказаў: так.
Приступивъ же тысещникъ ко Павлу рече: поведь ми аще ты Римлянин еси? Он же рече: есмъ •
Тысячанача́льнік адказаў: я за вялікія грошы набы́ў гэтае грамадзя́нства. Павел жа сказаў: а я і нарадзíўся з ім.
И отвеща тысещникъ: азъ многою ценою мещанство града сего достахъ • Павелъ пакъ рече: азъ же и родился в немъ •
Тады адразу адступíлі ад яго тыя, што збіра́ліся катава́ць яго, а тысячанача́льнік, даве́даўшыся, што ён Ры́мскі грамадзя́нін, спало́хаўся, што звяза́ў яго.
И тогож часу отступили от него хотящеи его мучити • И тысещникъ убояся уведевъ яко Римлянин ест Павелъ, и яко повелелъ былъ его свезати •
На другі дзень, жада́ючы даве́дацца дакладна, у чым абвінава́чваюць яго Іудзеі, ён вы́зваліў яго з кайдано́ў і загада́ў сабра́цца першасвятара́м і ўсяму сінедрыёну і, вы́веўшы Паўла, паставіў яго перад імі.
Назаутрей же хотяй разумети истее тысещникъ, для чего оклеветается от Іудеи развяза его от юзъ • И повеле сойтися архиерею со всим соборомъ • И выведши Павла постави между ними •
