Дзеі 27 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Калі ж было́ вы́рашана плыць нам у Італію, то перадалí Паўла і некато́рых іншых вя́зняў сотніку па íмені Юлій з палка́ А́ўгуста.
Якоже суждено бысть плыти нам во Италию, и предаша Павла и иныя некия южники сотнику именем Іулию полка Севастыска •
Узышо́ўшы на Адрамíцкі карабе́ль і сабра́ўшыся плыць праз асійскія мясціны, мы адпра́віліся; з намі быў Арыстарх Македо́нянін з Фесало́нікі.
Тогда въшедше в корабль Адрамитскій, восхотевше плыти во места Асійская отпустихомся сущу с нами Аристаръху Макидонянину от Селуня •
На другі дзень мы прыплылí ў Сідон; і Юлій, абыхо́дзячыся з Паўлам чалавекалю́бна, дазволіў яму пайсцí да сяброў і атрыма́ць ад іх дапамо́гу.
Во другый пак день пристахом въ Сидоне • Іулие же друголюбливе Павлови делая, повеле ему ко приятелем шедши потребы собе улучити •
Адпра́віўшыся адтуль, мы падплылí да Кіпра, бо вятры́ былí супрацíўныя;
И пустившися оттоле плыхомъ возле Кипру, занеж ветры бяху противни
і, пераплыўшы мора насу́праць Кілікíі і Памфілíі, мы прыбылí ў Мíры Лікíйскія.
пучину же Киликійску и Памфілиіску преплывше, прідохом во Миру, Ликійскую •
Там сотнік, знайшо́ўшы Александры́йскі карабе́ль, які плыў у Італію, пасадзíў нас на яго.
И ту обретъ сотник корабль александрійскій плавающъ во Италию пресади насъ в онь •
Многія дні плывучы́ мару́дна і з цяжкасцю наблізіўшыся да Кнíда з-за неспрыя́льнага нам ветру, мы падплылí да Крыта каля Салмо́ны;
Во многы же дни лено плавающе, и едва бывше во Книде, не оставляющу нас ветру, приплыхомъ во Критъ возле Салмона,
і, з ця́жкасцю міну́ўшы яго, мы прыбылí да нейкага месца, якое называ́лася Добрыя Пры́стані і непадалёку ад якога быў горад Ласе́я.
едва же подле краю плывуще, придохом на место нарицаемое Добрая Пристанища, идеже близъ град бе Ласей •
Калі ж прайшло многа часу і пла́ванне ўжо зрабілася небяспе́чным, бо ўжо і пост міну́ў, Павел перасцерага́ў,
И многу времени минувшу, а вже было несогласно плавание, занежъ и постъ на не был уже пришелъ • Моляше Павелъ
ка́жучы ім: мужы́! я бачу, што пла́ванне пагража́е перашко́дамі і стра́тамі не толькі грузу і караблю́, але і жыццю́ нашаму.
глаголя им: мужи яко с досаждениемъ, и съ многою щетою, не толико бременю, и кораблю, но и душам нашим хощет быти сие плавание •
Аднак сотнік больш давяра́ў стырнаво́му і ўлада́льніку карабля́, чым сло́вам Паўла.
Сотник же более послухаше кормчего и корабелника, нежели глаголаных Павломъ •
Паколькі ж пры́стань была́ непрыда́тнай для зімоўкі, то большасць прапаноўвала адплыць адтуль, каб дабра́цца, калі будзе магчымасць, да Фінíка, га́вані Крыцкай, адкрытай на паўднёвы за́хад і паўно́чны за́хад, і перазімаваць.
И не имущи ту доброго пристанища ко озимению, мнози корабленици совещаша отвезтися оттуду, аще како возмогуть достигнути Фіникия озимети во пристанищи Критстемъ, зрящемъ къ ветру полуденному и полунощному •
Калі ж падзьму́ў паўднёвы вецер, яны, спадзеючы́ся, што дасягну́ць сваёй мэты, адпра́віліся і паплылí ўздоўж Кры́та.
Дохнувшу же ветру от полудня мнеша воля своя улучити, воздвигше ветрила пустившися от Ассона, идохом во Крит •
Але неўзаба́ве пасля гэтага наляцеў з боку Крыта бу́рны вецер, які называецца эўраклідо́н.
Не по мнозе же возвея ветръ вихроватый противен тому нарицаемый Евроклидон •
Паколькі карабе́ль падхапíла і ён не мог працíвіцца ветру, мы паддалíся хвалям, і нас насíла.
Восхищену же бывшу кораблю, и не могущу сопротивитися ветру въдавшеся влънам носими бехом •
Наблíзіўшыся да нейкага астраўка́ пад назвай Кла́ўда, мы ледзьве змаглі ўтрыма́ць лодку;
Ко острову же некоему прибегше нарицаему Клавдій, едва возмогохомъ удержати чолнъ иже бе при корабли,
падня́ўшы яе, пачалí, выкарысто́ўваючы кана́ты, абвя́зваць карабе́ль; а баючы́ся, каб не сесці на мель, спусцілі ве́тразь, і так насíліся.
егоже воземше помощи чиняху превивающе корабль, боящеся да не во злое место впадет свесивши ядрину, тако носими бехомъ,
І паколькі нас моцна шпурля́ла бу́раю, то на другі дзень пачалí выкіда́ць груз,
внегда же буря вихровая вельми нами возметывала • Во другый день что было в корабли въ море метаху •
а на трэці мы сваімі рукамі павыкіда́лі асна́стку карабля́.
На третій же день своима рукама ядрило корабелное вовергохомъ •
Калі ж ні сонца, ні зоры не пака́зваліся многія дні, а моцная бура наляга́ла, то ўрэшце прапала ўсякая надзея, што мы вы́ратуемся.
Ни солнъцу же ни звездамъ явльшимся за многы дни, бури же немале належащи, вже отнята была надежа всего изъбавления нашего,
І паколькі доўга не елі, то Павел, ста́ўшы пасяро́д іх, сказаў: мужы́! трэба было́ паслу́хацца мяне і не адплыва́ць ад Крыта, тады б мы пазбе́глі перашкод гэтых і страт;
многу же неядению бывшу • Тогда ставъ Павелъ посреде их, рече: подобаше убо было вам о мужие послушавши мене не отпущатися от Крита, и збыті досаждения сего и дщеты •
а цяпер закліка́ю вас узбадзёрыцца, бо з вас ніводная душа́ не загíне, а толькі карабе́ль;
Ныне же упоминаю васъ будте доброе мысли, понеже не будеть гыбели ни единои души от вас, разве корябля •
бо явіўся мне гэтай ноччу Ангел ад Бога, Якому я нале́жу і Якому служу́,
Предста бо ми во сию нощ Ангелъ Господень Егоже есмъ азъ, и Емуж служу
і сказаў: не бойся, Павел! табе нале́жыць з’явíцца перад ке́сарам, і вось, Бог падарава́ў табе ўсіх, хто плыве з табою.
глаголя: не бойся Павле, кесарю ти подобаеть предстати, и се даровах ти всех плавающих с тобою •
Таму ўзбадзёрцеся, мужы́, бо я веру Богу, што будзе так, як ска́зана мне:
Темже дерзайте мужие верую бо Богови яко тако будеть, имъ же образомъ речено ми ест •
на нейкі востраў нале́жыць нам быць вы́кінутымі.
Во остров же некій подобаеть намъ выверженым быти •
Калі ж настала чатырна́ццатая ноч, як нас насіла па Адрыяты́чным моры, каля по́ўначы маракі пачалí здага́двацца, што набліжа́юцца да нейкай зямлі,
И якож четыренадесятая нощъ бысть, носимымъ намъ во пучине, во полунощи надевахуся корабелници приближитися имъ ко некоей стране •
і калі паме́ралі глыбіню́, атрыма́лася дваццаць са́жняў; праплы́ўшы невялікую адле́гласць, паме́ралі зноў і атрыма́лася пятнаццаць са́жняў.
Измеривше глубину обретоша саженей двадесет • Мало же прешедше, и паки измериша, знайдоша саженей пятнадесет,
Баючы́ся, каб неяк не трапіць на камяністыя ме́сцы, кінулі з кармы́ чатыры я́кары, і маліліся, каб настаў дзень.
бояще же ся да не во прудная места вопадуть, от носа корабля вовергоша котвы четыре, моляхомся да день будеть •
Калі ж маракí хаце́лі ўцячы́ з карабля́ і спуска́лі лодку ў мора, ро́бячы вы́гляд, што збіра́юцца кінуць з носа я́кары,
Корабелником же хотящимъ бежати с корабля • И спустивъшимъ чолнъ в море, под замышлениемъ тымъ якобы хотели от носа корабля котвы простерти,
Павел сказаў сотніку і воінам: калі яны не застану́цца на караблí, то вы не зможаце вы́ратавацца.
рече Павелъ сотнику и воиномъ: естъ ли же сие не пребудуть в корабли вы спастися не можете •
Тады воіны абрэ́залі вяроўкі ў лодкі, і яна ўпала.
Тогда отрезаша войни повразы в челну, и пустиша и отпасти •
Перад надыходам дня Павел прасіў усіх прыня́ць ежу, ка́жучы: сёння чатырна́ццаты дзень, як вы ў чаканні застаяце́ся галоднымі, нічога не еўшы;
Якоже хотяше ден быти, моляше Павел всех дабы прияли пищу, глаголя: четыренадесятый день ест днесь, якоже пребываете постяще, и ничтоже ясте •
таму прашу вас прыня́ць ежу, бо гэта трэба для вашага выратава́ння; ні ў кога ж з вас волас з галавы не прападзе́.
Для того молю вас прияти пищу, се убо ест к вашему здравию, понеже ни единому от вас власъ з главы падеть •
Сказаўшы гэта і ўзя́ўшы хлеб, ён узнёс падзяку Богу перад усімі і, пераламíўшы, пачаў есці.
Рекъ же сия приемъ хлебъ благодаривъ Бога пред всеми, и преломивъ, начатъ ясти •
Тады ўсе ўзбадзёрыліся і таксама прынялí ежу;
Тогда и они имуще добрую мысль прияша пищу •
было́ ж усіх нас на караблі дзве́сце семдзесят шэсць душ.
Бе же всехъ в корабли душъ двесте седмъдесятъ и шесть,
Насы́ціўшыся е́жаю, пачалí аблягча́ць карабе́ль і выкіда́ць пшаніцу ў мора.
насытивше же ся брашна, облегчиваху корабль изметающе пшеницу въ море •
Калі ж настаў дзень, зямлі не пазнава́лі, а заўва́жылі нейкі залíў, што меў пясчаны бераг, да якога, пара́іўшыся, вы́рашылі, калі змогуць, прыста́ць з караблём.
Внегда же день бысть, земли не познаваху, берегъ же некій сматряху имущи песок, в немже совещаша аще мощно естъ изъвлещи корабль
І, адрэ́заўшы я́кары, пакінулі іх у моры; пры гэтым, адвязаўшы вяроўкі рулёў і падня́ўшы пярэдні ве́тразь па ветры, накірава́ліся да берага.
и котвы въстягнувше пустилися на море, натягше теже южа правилом и воздвигше малая ветрила, дыхающу ветру, везохомся ко брегу •
Але, натра́пілі на касу́ і пасадзíлі карабе́ль на мель; нос карабля́ ўвяз і заста́ўся нерухо́мым, а карму́ разбіва́ла сілаю хваль.
И въпадохомъ на место сопно, и заставися корабль, носъ же опревшися пребысть недвижим, и корма розбивашеся от множества влънъ •
Воіны мелі наме́р пазабіва́ць вязняў, каб хто-небудзь, вы́плыўшы, не ўцёк.
Войни же совещаша побити южники, дабы некто выплывъ не убежал •
Але сотнік, жада́ючы вы́ратаваць Паўла, утрыма́ў іх ад гэтага наме́ру і загада́ў тым, хто ўмее плаваць, першымі кíнуцца і выхо́дзіць на бераг,
Сотник же хотя допровадити Павла возбрани совету их • И повелел ест могущим плавати въскочити первее и изыти на брегъ,
а аста́тнім ратава́цца — каму на дошках, каму яшчэ на якіх абло́мках карабля́. І так ста́лася, што ўсе цэ́лымі вы́браліся на зямлю́.
Потому же и прочіи ови убо на дщкахъ, инии же на нечем иномъ еже бе в корабли • И тако бысть иже все без уразу вышли сут на землю •
