Дзеі 27 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Як жа прысудзілі нам плыці ў Італію, дык Паўлу й некаторых іншых вязьняў аддалі сотніку, на ймя Юлію, з роты Аўгуста.
Якоже суждено бысть плыти нам во Италию, и предаша Павла и иныя некия южники сотнику именем Іулию полка Севастыска •
Узыйшоўшы на Адраміцкі карабе́ль, манючыся плысьці ля ме́сцаў Азійскіх, вырушылі мы, маючы з сабой Арыстарха, Македонца із Фессалонікі.
Тогда въшедше в корабль Адрамитскій, восхотевше плыти во места Асійская отпустихомся сущу с нами Аристаръху Макидонянину от Селуня •
На другі дзе́нь прысталі к Сідону; Юлі-ж, які абходзіўся з Паўлам па-людзку, дазволіў яму пайсьці да прыяцеляў і скарыстацца руплівасьцяй іх.
Во другый пак день пристахом въ Сидоне • Іулие же друголюбливе Павлови делая, повеле ему ко приятелем шедши потребы собе улучити •
І, вырушыўшы стуль, прыплылі мы к Кіпру, бо вятры́ былі праціўныя.
И пустившися оттоле плыхомъ возле Кипру, занеж ветры бяху противни
Пераплыўшы-ж мора насупраць Кілікіі й Памфіліі, прыйшлі мы ў Міры Лікійскія,
пучину же Киликійску и Памфілиіску преплывше, прідохом во Миру, Ликійскую •
і тутака сотнік знайшоў Александрыйскі карабе́ль, які плыў у Італію, ды пасадзіў нас на яго.
И ту обретъ сотник корабль александрійскій плавающъ во Италию пресади насъ в онь •
Плывучы-ж памалу шмат дзён ды ле́дзь апынуўшыся насупраць Кніду, бо ве́цер быў проці нас, даплылі мы да Крыту, проці Сальмону,
Во многы же дни лено плавающе, и едва бывше во Книде, не оставляющу нас ветру, приплыхомъ во Критъ возле Салмона,
і, ле́дзьве прабраўшыся ля яго, прыйшлі да нейкае мясцовасьці, называнае Харошыя Затокі, адкуль недалека ме́ста Лязія.
едва же подле краю плывуще, придохом на место нарицаемое Добрая Пристанища, идеже близъ град бе Ласей •
Калі-ж мінула даволі часу, і плаваньне было ўжо няпэўнае, бо ўжо і пост мінуў, радзіў ім Паўла,
И многу времени минувшу, а вже было несогласно плавание, занежъ и постъ на не был уже пришелъ • Моляше Павелъ
кажучы: Мужы! Я бачу, што плаваньне ма́е быць нешчасьлівае ды з чысьленымі ўтратамі ня толькі для тавару й карабля, але й для душ нашых.
глаголя им: мужи яко с досаждениемъ, и съ многою щетою, не толико бременю, и кораблю, но и душам нашим хощет быти сие плавание •
Але сотнік больш ве́рыў ко́рніку й гаспадару карабля, чым таму, што гаварыў Паўла.
Сотник же более послухаше кормчего и корабелника, нежели глаголаных Павломъ •
А як затока ня была выгодная дзеля зімаваньня, дык большасьць і радзіла адплысьці адтуль: мо’ можна было-б перазімаваць, дабраўшыся да Фініку, Крыцкае затокі, што ляжыць насупраць паўднёва-заходняга й паўночна-заходняга ве́тру.
И не имущи ту доброго пристанища ко озимению, мнози корабленици совещаша отвезтися оттуду, аще како возмогуть достигнути Фіникия озимети во пристанищи Критстемъ, зрящемъ къ ветру полуденному и полунощному •
І, калі паве́яў паўдзённы ве́цер, яны, падумаўшы, што дасяглі жаданага, рушылі й паплылі поўз Крыту.
Дохнувшу же ветру от полудня мнеша воля своя улучити, воздвигше ветрила пустившися от Ассона, идохом во Крит •
Але неўзабаве наляце́ў на іх бурны ве́цер, называны Эўроклідон.
Не по мнозе же возвея ветръ вихроватый противен тому нарицаемый Евроклидон •
Калі падхапіла карабе́ль, і ён ня мог працівіцца ве́тру, дык мы здаліся, і нас панясло.
Восхищену же бывшу кораблю, и не могущу сопротивитися ветру въдавшеся влънам носими бехом •
Наляце́ўшы-ж на не́йкі астравок, называны Кляўдай, мы ле́дзьве здолелі ўдзяржаць човен;
Ко острову же некоему прибегше нарицаему Клавдій, едва возмогохомъ удержати чолнъ иже бе при корабли,
падняўшы-ж яго, пачалі ратавацца, абвязываючы карабе́ль; а баючыся, каб ня се́сьці на мялізну, спусьцілі парус ды гэтак насіліся.
егоже воземше помощи чиняху превивающе корабль, боящеся да не во злое место впадет свесивши ядрину, тако носими бехомъ,
Як жа бура крэпка кідала нас, назаўтрае выкінулі тавары,
внегда же буря вихровая вельми нами возметывала • Во другый день что было в корабли въ море метаху •
а на трэці дзе́нь мы сваімі рукамі павыкідалі карабе́льны струмант.
На третій же день своима рукама ядрило корабелное вовергохомъ •
Калі-ж шмат дзён не паказывалася ані сонца, ані зоркі, а бура крэпка налягала, дык урэшце прапала ўсе́нька надзе́я, каб нам спасьціся.
Ни солнъцу же ни звездамъ явльшимся за многы дни, бури же немале належащи, вже отнята была надежа всего изъбавления нашего,
А як мы доўга былі няе́ўшы, дык Паўла, стануўшы сярод іх, сказаў: Мужы, трэба было паслухацца мяне́ і ня плысьці ад Крыту ды ўсьцерагчыся гэтага няшчасьця й утраты.
многу же неядению бывшу • Тогда ставъ Павелъ посреде их, рече: подобаше убо было вам о мужие послушавши мене не отпущатися от Крита, и збыті досаждения сего и дщеты •
Цяпе́р-жа раджу вам: бадрыцеся; не загіне ніводная душа із вас, апрача карабля.
Ныне же упоминаю васъ будте доброе мысли, понеже не будеть гыбели ни единои души от вас, разве корябля •
Бо стануў прада мною ў гэту ноч Ангел Бога, Якому прынале́жу й служу,
Предста бо ми во сию нощ Ангелъ Господень Егоже есмъ азъ, и Емуж служу
ды сказаў: Ня бойся, Паўла! Ты мусіш стануць перад ке́сарам, і вось Бог дараваў табе́ ўсіх, што плывуць з Табою.
глаголя: не бойся Павле, кесарю ти подобаеть предстати, и се даровах ти всех плавающих с тобою •
Дык будзьце добрае мысьлі, мужы; бо ве́ру Богу, што станецца так, як мне́ было сказана:
Темже дерзайте мужие верую бо Богови яко тако будеть, имъ же образомъ речено ми ест •
мы мусім быць выкінены на не́йкі востраў.
Во остров же некій подобаеть намъ выверженым быти •
Як жа настала чатырнаццатая ноч, што мы насіліся па Адрыятыцкім моры, каля поўначы пазналі матросы, што падыходзім да не́йкае зямлі.
И якож четыренадесятая нощъ бысть, носимымъ намъ во пучине, во полунощи надевахуся корабелници приближитися имъ ко некоей стране •
І, паме́раўшы, знайшлі дваццаць сажнёў. Крыху-ж адплыўшы ды йзноў паме́раўшы, знайшлі пятнаццаць сажнёў.
Измеривше глубину обретоша саженей двадесет • Мало же прешедше, и паки измериша, знайдоша саженей пятнадесет,
Баючыся, каб не папасьці на скалістае ме́сца, скінулі з карна́ чатыры якары й чакалі дня.
бояще же ся да не во прудная места вопадуть, от носа корабля вовергоша котвы четыре, моляхомся да день будеть •
Калі-ж матросы памкнуліся ўцячы з карабля ды спускалі ў мора човен, паказуючы, быццам маняцца скінуць якары з носу,
Корабелником же хотящимъ бежати с корабля • И спустивъшимъ чолнъ в море, под замышлениемъ тымъ якобы хотели от носа корабля котвы простерти,
Паўла сказаў сотніку й жаўне́рам: Калі яны не астануцца на караблі, дык вы ня можаце спасьціся.
рече Павелъ сотнику и воиномъ: естъ ли же сие не пребудуть в корабли вы спастися не можете •
Тады жаўне́ры паабсякалі вяроўкі ад чаўна й далі яму ўпасьці.
Тогда отрезаша войни повразы в челну, и пустиша и отпасти •
Перад сьвітаньнем Паўла намаўляў усіх прыняць е́жу, кажучы: Сягоньня чатырнаццаты дзе́нь, як вы, ждучы, астаецёся ня е́ўшы, нічога ня прыймаючы.
Якоже хотяше ден быти, моляше Павел всех дабы прияли пищу, глаголя: четыренадесятый день ест днесь, якоже пребываете постяще, и ничтоже ясте •
Дык заклікаю вас прыняць е́жу: бо гэта будзе дзеля вашага спасе́ньня. Бо нікому з вас волас з галавы не спадзе́.
Для того молю вас прияти пищу, се убо ест к вашему здравию, понеже ни единому от вас власъ з главы падеть •
Сказаўшы гэта і ўзяўшы хле́б, ён пахваліў Бога перад усімі дый пачаў, разламаўшы, е́сьці.
Рекъ же сия приемъ хлебъ благодаривъ Бога пред всеми, и преломивъ, начатъ ясти •
І ўсе́ набраліся духу дый самі прынялі е́жу.
Тогда и они имуще добрую мысль прияша пищу •
Было-ж усіх нас на караблі дзьве́сьце се́мдзесят шэсьць душ.
Бе же всехъ в корабли душъ двесте седмъдесятъ и шесть,
Насыціўшыся-ж е́жай, аблягчылі карабе́ль, выкідаючы пшаніцу ў мора.
насытивше же ся брашна, облегчиваху корабль изметающе пшеницу въ море •
Як жа настаў дзе́нь, яны не пазнавалі зямлі; дагле́дзілі-ж не́йкую затоку, ме́ўшую ўзьбярэжжа, да якога й урадзілі, калі здолеюць, прыстаць з караблём.
Внегда же день бысть, земли не познаваху, берегъ же некій сматряху имущи песок, в немже совещаша аще мощно естъ изъвлещи корабль
І, падняўшы якары, пайшлі морам; і, адвязаўшы стырно́ ды наставіўшы малы парус па ве́тру, кіраваліся да ўзьбярэжжа.
и котвы въстягнувше пустилися на море, натягше теже южа правилом и воздвигше малая ветрила, дыхающу ветру, везохомся ко брегу •
Папаўшы-ж на касу́, пасадзілі карабе́ль на мялізну: і нос, завязшы, аставаўся нярухомы, а карно́ разьбівалася сілаю хваляў.
И въпадохомъ на место сопно, и заставися корабль, носъ же опревшися пребысть недвижим, и корма розбивашеся от множества влънъ •
У жаўне́раў жа была нарада, каб вязьняў пазабіваць, каб хто, выплыўшы, ня ўцек.
Войни же совещаша побити южники, дабы некто выплывъ не убежал •
Але сотнік, хочучы ўратаваць Паўлу, супрацівіўся іхняй пастанове ды загадаў уме́ючым плаваць кінуцца й пе́ршымі выйсьці на зямлю,
Сотник же хотя допровадити Павла возбрани совету их • И повелел ест могущим плавати въскочити первее и изыти на брегъ,
рэшце-ж каму на дошках, каму на чым з карабля. І гэтак сталася, што ўсе́ выратаваліся на зямлю.
Потому же и прочіи ови убо на дщкахъ, инии же на нечем иномъ еже бе в корабли • И тако бысть иже все без уразу вышли сут на землю •
