Дзеі 23 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Паўла-ж, паўзіраўшыся на сынэдрыон, сказаў: Мужы браты! У-ва ўсім добрым сумле́ньні жыў я перад Богам ажно да сягоньняшняга дня.
Возревъ же Павелъ на сборъ рече: мужие братия, азъ всею совестию доброю жихъ предъ Богом даже и до сего дня •
Архірэй-жа Ананія загадаў тым, што стаялі перад ім, каб білі яго ў вусны.
Тогда архиерей Анания повеле предстоящим бити его у вуста •
Тады Паўла сказаў да яго: Бог будзе біць цябе́, падбе́леная сьцяна! Бо ты сядзіш, каб судзіць мяне́ паводле закону, і незаконна кажаш мяне́ біці.
Павел же рече к нему: бити тя имать Богъ стено повапленая, и ты седиши судя ми по закону, и преступаеши законъ веляй бити мя •
А тыя, што стаялі перад ім, сказалі: Архірэя Божага зьневажаеш?
Предстоящіи пак рекоша: архиерею ли Божию злоречиши?
Паўла-ж азваўся: Ня ве́даў я, браты, што ён архірэй. Бо-ж напісана: На павадыра народу твайго не кажы блага (Выхад 22:28).
Рече же Павелъ: не ведехъ братие яко архиерей ест • Пишеть бо: князу людей своих не речеши зла •
І, ве́даючы, што адна часьціна ёсьць Саддуке́і, а другая Фарысэі, загаласіў Паўла ў сынэдрыоне: Мужы браты! Я — Фарысэй, сын Фарысэявы. За надзе́ю й ускрасе́ньне мёртвых судзяць мяне́!
Разумея же Павелъ яко едина часть ест саддукеи, а другая фарисеи • Возопи в соборе: мужи братие, азъ фарисей есмъ, сынъ фарисеевъ • О упованіи, и о воскресеніи мертвыхъ азъ судъ приемлю •
Калі-ж ён гэтае сказаў, узьнялася спрэчка паміж Фарысэямі й Саддуке́ямі, і разьдзялілася грамада.
Се же ему рекшу бысть разпря, фарисеемъ, и саддукеемъ • И разделися народъ •
Бо Саддуке́і кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, ані Ангела й духа; Фарысэі-ж прызнаюць абодвух.
Саддукеи убо глаголють, не быти воскресению, ни Ангела, ни духа • Фарисеи же исповедують обоя •
Узьняўся вялікі крык. І, паўстаўшы, кніжнікі Фарысэйскае часткі спрачаліся, кажучы: Нічога благога не знаходзім мы ў чалаве́ку гэтым. Ці дух гаварыў яму, ці Ангел, не змагаймася з Богам.
Бысть же кличь великъ, и воставши книжници части фарисейския, пряхуся къ собе глаголюща: ни едино зло обретаемъ во человеце семъ • Аще ли же духъ глагола ему, или Ангелъ, не противмося Богу •
Калі-ж спрэчка ўзгаралася, дык тысячнік, баючыся, каб яны не разарвалі Паўлу, загадаў жаўне́рам зыйсьці ўзяць яго спасярод іх ды вясьці ў замак.
Многой же бывши распри, усумнеся тысещникъ, да не растерзанъ будеть Павелъ от нихъ • Повеле воиномъ снити, и восхитити его от среды их и вести въ полкъ •
У наступную-ж ноч Госпад, стануўшы перад ім, сказаў: Бадрыся, Паўла! Бо як ты сьве́дчыў аба Мне́ ў Ерузаліме, гэтак мусіш сьве́дчыць і ў Рыме.
Во наставшую же нощ представъ ему Господь рече: дръзай Павле, яко убо сведетелствовал еси о Мне во Ерусалиме, тако подобаеть ти и в Риме сведетельствовати •
А як настаў дзе́нь, некаторыя Жыды, зрабіўшы змову, далі зарок, кажучы, што ня будуць е́сьці ані піці, пакуль не заб’юць Паўлу.
Бывшу же дню собралися неціи от Іудеи, и закляша себе глаголюще: яко не будемъ ясти, ани пити дондеже убиемъ Павла •
Было-ж іх больш за сорак, што далі гэткі зарок.
Было же их более четыредесяти мужей, они ж сию клятву вчиниша •
Яны, прыйшоўшы да архірэяў і старшых, сказалі: Мы пад прысягай заракліся е́сьці што-колечы, пакуль не заб’е́м Паўлу.
И пришедши ко архиерею, и старцем рекоша: клятвою закляхомъ себе, ничтоже вкусити, дондеже убиемъ Павла •
Вы-ж цяпе́р павядомце тысячніка з сынэдрыонам, каб заўтра вывеў яго да вас, быццам хочаце пільне́й разглядзе́ць справу ягоную; а мы, пе́рш, чым ён падойдзе, гатовы забіць яго.
Ныне убо вы обошлите тысещники, исъ соборомъ, да утро изведеть его к вамъ, якобы хотели есте нечто истейшее зведат от него • Мы пакъ первее нежли к вамъ придеть готови будемъ убити его •
Пачуўшы-ж пра гэту засаду, сын сястры Паўлавае прыйшоў і, увайшоўшы ў замак, паведаміў Паўлу.
Слышавше же сее развращение сынъ сестры Павловы, пришед вниде во полкъ, и сказа Павлу •
Паўла-ж, паклікаўшы аднаго із сотнікаў, сказаў: Завядзі гэтага дзяцюка да тысячніка, бо ён мае не́шта сказаць яму.
Призвав же Павел единого от сотник рече: юношу сего приведи ко тысещнику имат бо нечто поведати ему •
Дык той, узяўшы яго, завёў да тысячніка і сказаў: Вязень Паўла, паклікаўшы мяне́, прасіў завясьці да цябе́ гэтага дзяцюка, які мае не́шта сказаці табе́.
И онъ поемъ его приведе ко тысещнику, и рече: южникъ Павел призвав мя умоли, сего юношу привести къ тобе, имуща нечто глаголати тобе •
Тысячнік, узяўшы яго за руку й адыйшоўшыся набок, запытаўся: Што маеш сказаць мне́?
Поемъ же и за руку тысещникъ и отшедъ, наедине пыташа его: что ест иже имаши поведети мне?
І сказаў: Жыды пастанавілі прасіць цябе́, каб заўтра вывеў Паўлу да сынэдрыону, быццам манючыся падрабне́й распытацца аб ім.
Рече же юноша: Іудеи совещаша умолити тя, да заутра сведеши Павла к нимъ въ соборъ, яко бы нечто истейшее зведати от него,
Ты-ж не патурай ім: бо на яго засе́лі больш за сорак мужоў із іх, якія далі зарок ня е́сьці й ня піць, пакуль не заб’юць яго, і цяпер яны гатовы, чакаючы ве́сткі ад цябе́.
ты жъ не послушай их, ловять бо его, от нихъ мужей более четыредесятъ, ониже и закляша себе, не ясти, ани пити, дондеже убиють и • И ныне готови суть ждуще от тебе обещания •
Дык тысячнік пусьціў дзяцюка, загадаўшы: Нікому не кажы, што мяне аб гэтым паведаміў.
Тысещникъ же отпусти юношу, завещавъ ему никому поведати, яко сия явил ми еси •
І, паклікаўшы не́йкіх двух сотнікаў, сказаў: Прыгатуйце дзьве́сьце жаўне́раў, каб ісьці ў Кесарыю, ды коньнікаў се́мдзесят ды стральцоў дзьве́сьце — на трэцюю гадзіну ночы.
И призвав дву сотниковъ рече: уготовите ми воинов двесте да идут до Кесаріи, и конникъ седмъдесят, и стрельцевъ двесте, въ третій часъ нощи,
Прыгатуйце й жывёлу, каб, пасадзіўшы Паўлу, адвясьці жывога да старасты Фэлікса.
и коне подведут да всадят Павла, и допровадять его здрава до Феликса владаря •
Дый напісаў пісьмо гэткага зьме́сту:
Написавъ листъ въ та слова:
Клаўдзі Лізі вяльможнаму старасьце Фэліксу: радуйся!
Клавъдій Лусіа • Державному владареви Феликсу радоватися •
Чалаве́ка гэтага, якога Жыды схапілі й маніліся забіць, я, выступіўшы з войскам, адабраў, даве́даўшыся, што ён — Рымскі грамадзянін.
Мужа того яли Іудеи, и хотели убити его, пріидохъ съ воины, и отняхъ и, уведев же яко Римлянинъ ест,
Хочучы-ж ве́даць прычыну, за што вінавацяць яго, я прывёў яго ў сынэдрыон іхні
хотя разумети вину, для чего поимали его приведохъ и в собор их,
і знайшоў, што яго вінавацяць за супярэчнасьці ў законе іхнім, ды што няма ў ім ніякае віны, вартае сьме́рці ці кайданоў.
и слышахъ жалующихся нань, о возысканиехъ закона их, ни единаго греха смерти годна, или юзам имуща,
Калі-ж паведамілі мяне́ пра змову проці чалаве́ка гэтага, што ме́ла стацца ад Жыдоў, я ўраз паслаў яго да цябе́, загадаўшы й абвінавачываючым яго гаварыць проці яго перад табою. Бывай здароў.
и егда поведено ми ест о льсти, юже смыслиша Іудеи, хотяще убити и, скоро послал есмъ его к тобе, приказавъ и жалобником, ест ли же имають нань что да глаголють пред тобою • Здравъ буди •
Дык жаўне́ры, як ім было загадана, узялі Паўлу й павялі ўначы ў Антыпатрыду;
Воини же по повеленому имъ, поемши Павла везоша его тое нощи во Антипатриду •
назаўтрае-ж, пакінуўшы коньнікаў ісьці з ім, вярнуліся ў замак.
И назавтрей отпустивше конники ити съ нимъ, возвратишеся въ полки •
Тыя, прыйшоўшы ў Кесарыю і аддаўшы пісьмо старасьце, паставілі перад ім і Паўлу.
Они пакъ пришедши во Кесарию, подали листъ владареви, и Павла поставили пред ним •
Стараста-ж, прачытаўшы й спытаўшыся, з якое ён краіны, дый даве́даўшыся, што із Кілікіі,
Прочет же владар лыстъ, спытал от коея области ест • И уведев яко от Киликия рече:
сказаў: Я выслухаю цябе́, як зьявяцца абвініцелі твае́. І загадаў пілнаваць яго ў прэторыі Ірадавай.
Выслухаю тя егда жалобници твои пріидут и повеле его во преторе Иродове стрещи •
