Дзеі 23 разьдзел

 

 

Паўла ж, гледзячы адважна на раду, гаворыць: «Мужы браты! Да сённяшняга дня я жыў на віду Бога з заўсёды чыстым сумленнем».

 

Возревъ же Павелъ на сборъ рече: мужие братия, азъ всею совестию доброю жихъ предъ Богом даже и до сего дня •

Тады першасвятар Ананія загадаў тым, што пры ім стаялі, ударыць яго па вуснах.

 

Тогда архиерей Анания повеле предстоящим бити его у вуста •

Дык Паўла сказаў яму: «Хай ударыць цябе Бог, сцяна падбеленая! Бо ты сеў мяне судзіць паводле закону, а загадваеш мяне біць насуперак закону».

 

Павел же рече к нему: бити тя имать Богъ стено повапленая, и ты седиши судя ми по закону, и преступаеши законъ веляй бити мя •

А тыя, якія пры ім стаялі, сказалі: «Першасвятара Божага абражаеш?»

 

Предстоящіи пак рекоша: архиерею ли Божию злоречиши?

Сказаў Паўла: «Не ведаў, браты, што гэта першасвятар. Бо напісана: “Кіраўніка народа твайго не абражай”».

 

Рече же Павелъ: не ведехъ братие яко архиерей ест • Пишеть бо: князу людей своих не речеши зла •

І Паўла, ведаючы, што тут адна частка садукеяў, а другая — фарысеяў, закрычаў перад радай: «Я — фарысей, мужы браты, і сын фарысееў! Стаю перад судом за надзею на ўваскрэсенне з мёртвых».

 

Разумея же Павелъ яко едина часть ест саддукеи, а другая фарисеи • Возопи в соборе: мужи братие, азъ фарисей есмъ, сынъ фарисеевъ • О упованіи, и о воскресеніи мертвыхъ азъ судъ приемлю •

Калі гэта сказаў, узнялася звадка паміж фарысеямі і садукеямі, і грамада раздзялілася.

 

Се же ему рекшу бысть разпря, фарисеемъ, и саддукеемъ • И разделися народъ •

Бо садукеі кажуць, што няма ўваскрэсення, ані анёла, ані Духа, а фарысеі прызнаюць адно і другое.

 

Саддукеи убо глаголють, не быти воскресению, ни Ангела, ни духа • Фарисеи же исповедують обоя •

І зрабіўся вялікі лямант, і, ускочыўшы, кніжнікі з фарысейскага боку зацята крычалі: «Нічога благога ў гэтым чалавеку не знайшлі мы. Можа, сапраўды гаварыў да яго Дух або анёл, дык не будзем змагацца супраць Бога».

 

Бысть же кличь великъ, и воставши книжници части фарисейския, пряхуся къ собе глаголюща: ни едино зло обретаемъ во человеце семъ • Аще ли же духъ глагола ему, или Ангелъ, не противмося Богу •

І, калі дайшло да вялікага забурэння, трыбун, баючыся, каб яны не разарвалі Паўлу, загадаў жаўнерам сысці, і забраць яго ад іх, і завесці ў крэпасць.

 

Многой же бывши распри, усумнеся тысещникъ, да не растерзанъ будеть Павелъ от нихъ • Повеле воиномъ снити, и восхитити его от среды их и вести въ полкъ •

У наступную ноч аб’яўляецца яму Госпад і гаворыць: «Будзь мужны! Паўла, трэба, каб ты і ў Рыме сведчыў пра Мяне падобным чынам, як у Ерузаліме».

 

Во наставшую же нощ представъ ему Господь рече: дръзай Павле, яко убо сведетелствовал еси о Мне во Ерусалиме, тако подобаеть ти и в Риме сведетельствовати •

А як настаў дзень, некаторыя юдэі ўчынілі змову і пакляліся, што не будуць есці і піць, пакуль не заб’юць Паўлу.

 

Бывшу же дню собралися неціи от Іудеи, и закляша себе глаголюще: яко не будемъ ясти, ани пити дондеже убиемъ Павла •

І было больш за сорак чалавек, што ўчынілі гэтакую прысягу.

 

Было же их более четыредесяти мужей, они ж сию клятву вчиниша •

Яны пайшлі да першасвятароў і старэйшын і сказалі: «Мы пакляліся клятваю нічога не браць у вусны, пакуль не заб’ём Паўлу.

 

И пришедши ко архиерею, и старцем рекоша: клятвою закляхомъ себе, ничтоже вкусити, дондеже убиемъ Павла •

Цяпер вы, разам з радай, паведаміце трыбуну, каб ён заўтра прывёў яго да вас, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго, а мы гатовы забіць яго перш, чым ён дойдзе».

 

Ныне убо вы обошлите тысещники, исъ соборомъ, да утро изведеть его к вамъ, якобы хотели есте нечто истейшее зведат от него • Мы пакъ первее нежли к вамъ придеть готови будемъ убити его •

Калі пра змову пачуў сын сястры Паўлы, прыйшоў ды ўвайшоў у крэпасць, і абвясціў пра гэта Паўлу.

 

Слышавше же сее развращение сынъ сестры Павловы, пришед вниде во полкъ, и сказа Павлу •

Паўла ж паклікаў аднаго з сотнікаў і сказаў: «Завядзі гэтага юнака да трыбуна, бо мае нешта яму паведаміць».

 

Призвав же Павел единого от сотник рече: юношу сего приведи ко тысещнику имат бо нечто поведати ему •

Дык той узяў яго з сабой, завёў да трыбуна і гаворыць: «Вязень Паўла пазваў мяне і папрасіў, каб я завёў да цябе гэтага юнака, які мае нешта табе сказаць».

 

И онъ поемъ его приведе ко тысещнику, и рече: южникъ Павел призвав мя умоли, сего юношу привести къ тобе, имуща нечто глаголати тобе •

Трыбун узяў яго за руку і, адышоўшы з ім на бок, запытаўся: «Што маеш мне сказаць?»

 

Поемъ же и за руку тысещникъ и отшедъ, наедине пыташа его: что ест иже имаши поведети мне?

Ён сказаў: «Юдэі вырашылі прасіць цябе, каб заўтра прывёў Паўлу ў раду, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго.

 

Рече же юноша: Іудеи совещаша умолити тя, да заутра сведеши Павла к нимъ въ соборъ, яко бы нечто истейшее зведати от него,

Ты, аднак, не вер ім, бо болей сарака з іх цікуе на яго. Яны пакляліся клятвай не есці і не піць, пакуль не заб’юць яго, і ўжо прыгатаваліся, чакаючы твайго дазволу».

 

ты жъ не послушай их, ловять бо его, от нихъ мужей более четыредесятъ, ониже и закляша себе, не ясти, ани пити, дондеже убиють и • И ныне готови суть ждуще от тебе обещания •

Дык трыбун адпусціў юнака і загадаў: «Нікому не гавары тое, што ты мне паведаміў».

 

Тысещникъ же отпусти юношу, завещавъ ему никому поведати, яко сия явил ми еси •

І, паклікаўшы двух сотнікаў, сказаў: «Прыгатуйце дзвесце жаўнераў, каб ішлі ў Цэзарэю, а таксама семдзясят коннікаў ды дзвесце дзіднікаў а трэцяй гадзіне ночы.

 

И призвав дву сотниковъ рече: уготовите ми воинов двесте да идут до Кесаріи, и конникъ седмъдесят, и стрельцевъ двесте, въ третій часъ нощи,

Прыгатуйце і жывёлу да язды, каб, пасадзіўшы Паўлу на яе, здаровага даставілі намесніку Фэліксу».

 

и коне подведут да всадят Павла, и допровадять его здрава до Феликса владаря •

Напісаў прытым ліст такога зместу:

 

Написавъ листъ въ та слова:

«Клаўдзій Лісій найдастойнейшаму намесніку Фэліксу — радавацца.

 

Клавъдій Лусіа • Державному владареви Феликсу радоватися •

Гэтага чалавека схапілі юдэі і хацелі забіць. Я ж, паспяшаўшы з войскам, вырваў яго, даведаўшыся, што ён — рымлянін.

 

Мужа того яли Іудеи, и хотели убити его, пріидохъ съ воины, и отняхъ и, уведев же яко Римлянинъ ест,

Хочучы ведаць прычыну, дзеля якой яго вінавацілі, я адвёў яго ў іх раду

 

хотя разумети вину, для чего поимали его приведохъ и в собор их,

і знайшоў, што вінавацяць яго ў спрэчных пытаннях іх закону, але ні ў якім злачынстве, вартым смерці або астрога.

 

и слышахъ жалующихся нань, о возысканиехъ закона их, ни единаго греха смерти годна, или юзам имуща,

Калі ж мне паведамілі, што мела стацца ад юдэяў, аб змове, што рыхтуецца супраць [гэтага] чалавека, я выслаў яго безадкладна да цябе, паведамляючы абвінаваўцам, каб выказваліся супраць яго перад табой. Бывай здароў».

 

и егда поведено ми ест о льсти, юже смыслиша Іудеи, хотяще убити и, скоро послал есмъ его к тобе, приказавъ и жалобником, ест ли же имають нань что да глаголють пред тобою • Здравъ буди •

Дык жаўнеры паводле загаду ўзялі Паўлу і ўночы прывялі яго ў Антыпатрыду.

 

Воини же по повеленому имъ, поемши Павла везоша его тое нощи во Антипатриду •

Назаўтра, адправіўшы коннікаў, каб пайшлі разам з ім, самі вярнуліся ў крэпасць.

 

И назавтрей отпустивше конники ити съ нимъ, возвратишеся въ полки •

Тыя ж, калі прыбылі ў Цэзарэю, аддалі ліст намесніку ды паставілі Паўлу перад ім.

 

Они пакъ пришедши во Кесарию, подали листъ владареви, и Павла поставили пред ним •

А намеснік, прачытаўшы, спытаў, з якой ён правінцыі. Калі ж даведаўся, што з Цыліцыі,

 

Прочет же владар лыстъ, спытал от коея области ест • И уведев яко от Киликия рече:

сказаў: «Выслухаю цябе, калі прыбудуць твае абвінаваўцы». І загадаў пільнаваць яго ў прэторыі Ірада.

 

Выслухаю тя егда жалобници твои пріидут и повеле его во преторе Иродове стрещи •