Дзеі 25 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Фэст жа, прыйшоўшы ў сваё гаспадарства, цераз тры дні вырушыў із Кесарыі ў Ерузалім.
Фесту же пріимшу власть, по трех днехъ възыде во Ерусалимъ от Кесаріа,
І архірэй і выдатне́йшыя із Жыдоў зьявіліся да яго проці Паўлы
приступиша же пред него архиереи, и стареішины Іудеомъ жалующе на Павла • И моляху его
і малілі яго, каб зрабіў ласку ды прыслаў яго ў Ерузалім, — зрабіўшы змову, каб забіць яго ў дарозе.
просяще благодати нань яко да пошлеть и во Ерусалимъ, ловитву деюще, убити его на пути •
Але Фэст адказаў, што Паўлу сьцерагуць у Кесарыі, а сам ён маніцца хутка выехаць.
Фестъ же отвеща к нимъ: да стрежен будеть Павелъ въ Кесаріи, и сам воскоре хощу изыти тамо ж •
Дык хто із вас можа, сказаў ён, няхай ідуць са мною і, калі ёсьць не́шта на чалаве́ку гэтым, няхай яго вінавацяць.
И еже суть в васъ старшіи, пришедше со мною, будеть ли якая вина в человеку томъ да жалують нань •
Пабыўшы-ж у іх больш дзесяцёх дзён, вярнуўся ў Кесарыю і назаўтрае, се́ўшы на судным пасадзе, загадаў прывясьці Паўлу.
Пребысть же в них дніи не множая десеть • Вошедъ во Кесарию, наутрей сяде на судищи, и повеле Павла привести •
Калі-ж той прыйшоў, абступілі яго Жыды, што прыйшлі з Ерузаліму, прыносячы на яго многа цяжкіх абвінавачаньняў, якіх ня здолелі даказаць.
Приведену же бывъшу ему, отступиша и еже от Ерусалима сошедшие Іудеи вины многы, и тяжки приносяще на Павла, ихъже не можаху довести •
Ён-жа апраўдываўся, што ні ў чым не правініўся ані проці закону Жыдоўскага, ані проці царквы, ані проці ке́сара.
Отвещаваюшу Павлу, яко ни въ законе іудейстемъ, ни въ церкви, ни в кесаря что согреших •
Але Фэст, хочучы зрабіць ласку Жыдом, адказваючы Паўлу, сказаў: Ці хочаш ісьці ў Ерузалім, ды каб там я судзіў цябе́ за гэта?
Фестъ пакъ хотяй Іудеомъ ласкове поставитися • Отвещавъ Павлу рече: хощеши ли во Ерусалимъ вшедъ тамъ о сихъ судъ приняти от мене?
Паўла-ж сказаў: Я стаю перад ке́саравым судом, дзе́ і трэ’ мне́ судзіцца. Жыдом ніякае крыўды не зрабіў, як і ты добра ве́даеш.
Рече же Павелъ: на судищи кесареве стою, идеже ми подобаеть судъ приняти • Іудеомъ ничим же провинихъ, якожъ и ты добре весі •
Калі паступаю несправядліва і ўчыніў не́шта, вартае сьме́рці, дык не адмаўляюся паме́рці; але, калі нічога таго няма, у чым мяне́ яны вінавацяць, дык ніхто ня можа выдаць ім мяне́. Паклікаюся на ке́сара.
Аще убо проступку, или годно смерти что учиних, не отметаю умрети • Пак ли же ничего не вчиних от техъ, еже сіи на мя жалують • Никтоже может мя имъ дати, кесаря нарицающа •
Тады Фэст, пагутарыўшы з раднікамі, адказаў: Паклікаешся на ке́сара, да ке́сара й пойдзеш.
Тогда Фестъ спытався с советники отвеща: кесаря нарицаеши, ко кесарю да идеши •
Праз колькі дзён цар Агрыппа й Вэрніка прыбылі ў Кесарыю прывітаці Фэста.
Днем же минувшим некоимъ • Агриппа царь и Верникій пріидоша во Кесарию целовати Феста •
Калі-ж пабылі яны тамака шмат дзён, Фэст падаў цару справу Паўлы, кажучы: Ёсьць не́йкі чалаве́к, пакінены Фэліксам у путах,
И вънегда неколико дней побыли тамъ • Фестъ сказа царю о Павле, глаголя: мужъ некій ест оставленъ от Феликса южникъ •
на якога ў бытнасьць маю ў Ерузаліме жаліліся архірэі і старшыя із Жыдоў, просячы суду на яго.
О немже бывшу ми во Ерусалиме, приступиша архиерей, и старци Іудейские, просяще осужения нань •
Я адказаў ім, што ў Рымлян няма звычаю выдаваць чалаве́ка на сьме́рць пе́рш, чым вінавачаны ме́ціме перад абліччам абвініцеляў і займе́ць ме́сца дзеля апраўданьня ад абвіне́ньня.
К нимже отповедехъ, яко несть обычай Римляномъ отдати некоего человека на погибел, прежде нежели бы тоі на кого ся жалують, пред лицемъ видить жалобники, и место ответа пріиметь о согрешеніи •
Калі-ж яны прыйшлі сюды, я безадкладна назаўтрае се́ў на судны пасад і загадаў прывясьці таго чалаве́ка.
Сошедшим же ся имъ зде, замешкания жадного не вчиних, наутрей сед на судищи, повелех привести мужа,
Абвініцелі, абступіўшы яго, ня прыне́сьлі проці яго ніякае віны, якое я спадзяваўся;
емуж ту стоящу жалобници ни едины вины пріношаху о техъ еже домышляхся •
а ме́лі яны з ім не́йкія спрэчкі аб іхніх забабонах ды аб не́йкім паме́ршым Ісусе, аб якім Паўла казаў, што Ён жыве́.
Стязания бо некая о своей различней вере имеаху к нему • И о некоемъ Ісусе умершем, Егоже глаголаше Павелъ жива суща •
Не разьбіраючыся ў гэтай спрэчцы, я сказаў: ці хоча ён ісьці ў Ёрузалім ды тамака судзіцца за гэта?
Недовмеа же азъ о семъ стязаніи глаголахъ: аще хощеши ити во Ерусалимъ, и тамо судитися о сихъ?
Калі-ж Паўла зажадаў, каб яго затрымаць на разгляд Аўгуста, я загадаў пілнаваць яго, пакуль не пашлю яго да Ке́сара.
Павлу же оттозвавшуся, да соблюденъ будеть Августову розознанию • И тако повелехъ стрещи и, дондеже пошлу его къ кесарю •
Агрыппа-ж сказаў да Фэста: Хаце́ў бы й я сам выслухаць чалаве́ка. Заўтра, адказаў ён, пачуеш яго.
Агриппа же къ Фесту рече: хотехъ азъ и самъ человека сего услышати • Он же рече: утре услышиш его •
Назаўтрае-ж, як Агрыппа й Вэрніка прыйшлі з вялікай пышнасьцяй і ўвайшлі ў судовую палату з тысячнікамі й паважне́йшымі мужамі ме́ста, па загаду Фэставаму быў прыве́дзены Паўла.
Наутрей пакъ пришедшу Агриппе, и Верніку со многою гордостою • И въшедшимъ во послушалище, со тысущники, и с нарочітыми мужи града • И повелевшу Фесту приведоша Павла •
І кажа Фэст: Цару Агрыппа дый усе́ прысутныя з намі мужы! Вы бачыце таго, аб якога ўся грамада Жыдоўская прыступала да мяне́ і ў Ерузаліме і тут, крычучы, што ня сьле́д яму больш жыць.
И рече Фестъ: Агриппо царю, и вси пришедшие с нами мужие, видите сего о немже все множство Іудеи сътужаху мне и во Ерусалиме, и изде вопиюще, яко не подобаеть ему живу быти к тому •
Але я не знайшоў, каб ён учыніў не́шта вартае сьме́рці, дый ён сам паклікаўся на Аўгуста; дык я рассудзіў паслаці яго.
Но азъ разумевъ ничтоже смерти годно ему сотворшу • И сему самому нарицающу Августа, судих послаті его •
Ды ня маю аб ім нічога пэўнага напісаць Гаспадару; дзеля гэтага прывёў яго да вас, а асабліва да цябе́, цару Агрыппа, каб, рассудзіўшы, ме́ці што напісаць.
О немже истое что писати господину не имам для того приведох его пред вас, а наболей пред тя Агриппо царю яко да испытанию бывшу имамъ что писати •
Бо неразумным здае́цца мне́, пасылаючы вязьня, не паказаць і абвінавачаньня на яго.
Неслушно бо мне ся видить, послати южника • А пря объвинения его не назнаменовати •
