Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Саўла ж згадзіўся на забіцьцё яго. І таго дня паўстала вялікае перасьледаваньне царквы ў Ерузаліме, і ўсі, з выняткам апосталаў, рассыпаліся па краінах Юдэі а Самары.
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его • Бысть же в той день гонение велие на христианы живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи, и Самареи, кроме Апостол •
Сьцепана ж пахавалі набожныя людзі і справілі вялікае галашэньне па ім.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи, и вчинили плачь велик над нимъ •
А Саўла пустошыў царкву, уходзячы ў дамы ў вадзін за адным і выцягуючы мужчынаў і жанкі, аддаваў іх у вязьніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя влачаше мужа и жены, и даяше до темница •
Тыя ж, што рассыпаліся, хадзілі, абяшчаючы дабравесьць слова.
Тые пакъ они же были розбеглися, ходили благовестующе слово Божие •
Вось, Піліп, зыходзячы да места Самары, абяшчаў ім Хрыста.
Филиппъ же пришед во градъ Самарею проповедаше имъ Христа •
І ўважалі гурбы згодна на тое, што казаў Піліп, чуючы й бачачы знакі, каторыя ён чыніў;
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно слышачи и видячи знамения еже творяше •
Бо із шмат каго нячыстыя духі выходзілі, крычачы вялікім голасам, і шмат хто паляржаваны а кульгавы ўздараўляўся.
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ исхожаху • Мнози и раслаблени, и хроми исцелени суть •
І вялікая радасьць была ў тым месьце.
И бысть радость велия во граде томъ •
Чалавек жа якісь, імям Сымон, быў уперад у тым месьце, чаруючы й зумяваючы народ самарскі, кажучы, што ён сам нейкі вялікі.
Муж пакъ некій именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя, и сводя людей Самарейскихъ поведая себе быти некоего веліка,
На яго зважалі ўсі ад найменшага аж да найбольшага, кажучы: «Гэта моц Божая вялікая».
егоже послушаху вси от мала даж и до велика глаголющи: сей ест сила Божия великая
Зважалі на яго, бо ён даўгі час зумяваў іх чарамі сваімі.
и внимаху ему занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ •
Але, як паверылі Піліпу, каторы абяшчаў дабравесьць праз гаспадарства Божае а імя Ісуса Хрыста, хрысьціліся мужчыны й жанкі.
И внегда вероваша Філиппу благовестующу яже о Царствіи Божіи, и о имени Ісусъ Христове • Крещахуся мужие и жены •
І сам Сымон таксама ўверыў і, будучы ахрышчаны, дзяржаўся Піліпа; і, бачачы знакі а вялікія чудосы чыненыя, зумяваўся.
Симон же и той верова, и крестився пребываше у Філиппа видя силы и знамения велия бываемая ужасенъ дивляшеся •
Апосталы ж, што былі ў Ерузаліме, пачуўшы, што Самара прыняла слова Божае, паслалі да іх Пётру а Яана,
Внегда же услышали Апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие • Послаша к нимъ Петра и Іоанна,
Каторыя, зышоўшыся, памаліліся за іх, каб яны прынялі Духа Сьвятога;
сии же пришежше помолишеся о нихъ да пріимуть Духъ Святый •
Бо Ён ня зыходзіў яшчэ на іх, адно яны былі ахрышчаныя ў імя Спадара Ісуса.
Понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса •
Тады ўзлажылі на іх рукі свае, і яны прынялі Духа Сьвятога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый •
Сымон жа, абачыўшы, што ўскладаньням рук апостальскіх даецца Дух Сьвяты, прынёс ім грошы, кажучы:
Видев же Симонъ яко возложениемъ руку Апостолъ дается Духъ Святый, принесе имъ сребро,
«Дайце й імне гэтую ўладу, каб тый, на каго ўзлажу рукі, адзяржаў Духа Сьвятога».
глаголя: дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце прииметь Дух Святый •
Але Пётра сказаў яму: «Срэбла твае хай будзе на загубу з табою, бо ты падумаў, што дар Божы можа быць адзяржаны за грошы.
Рече к нему Петръ: сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити,
Ты ня маеш дзелі ані жэрабя ў гэтым, бо сэрца твае не пасьцівае перад Богам.
несть ти части ни жребия о словеси семъ • Ибо серце твое несть праведно пред Богомъ •
Дык пакайся за гэтую нягоднасьць сваю і малі Спадара, можа дараваны будзе табе гэты замер сэрца твайго;
Покайся ныне о злости своей и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
Бо я бачу цябе ў жоўці гарчыні і ў путах несправядлівасьці».
во желчи бо горести, и въ соузе неправедне зрю тя быти •
Сымон жа, адказуючы, сказаў: «Маліце за мяне Спадара, каб нічога ня стрэла мяне з тога, што вы сказалі».
Отвещав же Симонъ рече: помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ яже рекосте •
Дык яны, пасьветчыўшы й сказаўшы слова Спадарова, зварачаліся да Ерузаліму й абяшчалі дабравесьць шмат сёлам самарскім.
Они же засведетелствовавше, и глаголавше слово Божие навратишеся во Ерусалим, и многым странам Самарие благовестиша •
А Піліпу Ангіл Спадароў мовіў, кажучы: «Устань а йдзі на паўдня, на дарогу, што зыходзе ад Ерузаліму да Ґазы, яна ж пустая».
Ангел же Господень рече къ Філиппу глаголя: востани и иди на полудне • На пут сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста •
І ён устаў і пайшоў. І вось, Ефіоплянін, легчанец, Міністра Кандакі, караліцы Ефіопскае, што быў над усім скарбам ейным, каторы прыяжджаў пакланіцца ў Ерузаліме,
И востав пойде, и се мужъ Мурин, евнухъ, урядник Кандакии царици Ефіопское егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ •
І зварачаючыся і седзячы на цялежках сваіх, чытаў прароку Ісаю.
И навращаваяся седелъ на колесници своей, и чтяше пророка Исаию •
Дух жа сказаў Піліпу: «Дабліжся а прылучыся да гэтых цялежак».
Рече же Духъ къ Філиппу: приступи, и прилучися къ колесници сей •
І, падбегшы, Піліп пачуў, што ён чытае прароку Ісаю, і сказаў: «Гля, ці разумееш, што чытаеш?»
Притек же Філиппъ услыша его чтуща Ісаию пророка, и рече: Разумееши ли, что чтеши?
А ён сказаў: «Як магу, калі хто не пакажа імне». І папрасіў Піліпа ўзыйсьці й сесьці зь ім.
Он же отвеща: и како могу разумети? Леч бы некто навчил мя • И просилъ ест Філиппа дабы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ •
Месца ж Пісьма, каторае ён чытаў, было гэткае: «Яго вялі як авечку на зарэз; і як ягнё безгалосае ў прытомнасьці стрыгучага яго, так Ён не адчыняе вуснаў Сваіх.
Слова же Писания еже чтяше были сия: яко овча на заколение ведеся, и яко агнець противу срыгущему Его быва безгласенъ • Тако не отверзе устъ Своих •
У паніжэньню Ягоным суд ад Яго адабраны быў. І хто зьясьніць род ягоны? бо жыцьцё Ягонае ўзята ізь зямлі».
Во смиреніи Его судъ Его взятся, род же Его кто исповесть? Яко воземлется от земли живот Его •
А легчанец, адказуючы Піліпу, сказаў: «Калі ласка, праз каго прарока кажа гэта? празь сябе самога ці праз каго іншага?»
Отвещав же евнухъ къ Філиппу рече: молю ти ся о комъ пророкъ глаголеть сее, о собе ль, или о комъ иномъ некоемъ?
І Піліп, адчыніўшы вусны свае і пачаўшы з гэтага Пісьма, абяшчаў яму дабравесьць празь Ісуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от Писма сего благовестити ему Ісуса
І, як ехалі далей дарогаю, прыехалі да аднае вады, і легчанец кажа: «Во вада, што перакажае імне хрысьціцца?»
и якож идяху путем прідоша на некую воду • И глагола евнухъ: се вода что возбраняеть ми креститися?
Піліп жа сказаў яму: «Калі верыш з усяго сэрца, можна». Ён, адказуючы, сказаў: «Веру, што Ісус Хрыстос ё Сын Божы».
Рече же Філиппъ: аще веруеши от всего серца твоего мощно ти ест • Отвещав же рече: верую Сына Божия быти Ісуса Христа,
І казаў спыніць цялежкі; і зышлі абодва ў ваду, Піліп а легчанец; і ахрысьціў яго.
и повеле стати колесници, и слезоста оба к воде Филиппъ и евнухъ, и крести его •
Як жа яны вышлі з вады, Дух Спадароў няў Піліпа, і легчанец ня бачыў яго болей, бо паехаў сваёй дарогаю, цешачыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой радуяся •
А Піліп апынуўся ўв Ашдодзе і, праходзячы, абяшчаў дабравесьць усім местам, пакуль прышоў да Цэсарэі.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй благовествоваше всем градом даже пріиде въ Кесарею •
