Дзеі 19 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
І сталася, як Аполёс быў у Карынце, што Паўла, прайшоўшы вышнія часьці, прышоў да Ефэсу і, знайшоўшы некатрых вучанікаў,
Бысть же внегда Аполос пребываше въ Коринфе • И Павелъ прошед вышние страны, пріиде во Ефесъ • И знашедъ ту некия ученики,
Сказаў ім: «Ці вы, уверыўшы, прынялі Сьвятога Духа?» А яны яму: «Мы нават ня чулі, ці ё Дух Сьвяты».
рече къ нимъ: аще Духъ Святый принясте веровавше? Они же рекоша к нему: ани аще ест Дух Святый слышахом •
І ён сказаў: «Дык у што вы ахрышчаны?» Яны сказалі: «У хрэст Яанаў».
Рече же к ним: во что убо крестистеся? Они же рекоша: во Іоанново крещение •
Паўла ж сказаў: «Яан запраўды хрысьціў хрыстом каяты, кажучы люду, каб верылі ў Ідучага просьле яго, значыцца ў Ісуса».
Рече Павел: Іоаннъ крестилъ крещениемъ покаяния, людем глаголя: во грядущего по мне да веруета • То ест во Христа Ісуса •
Пачуўшы гэта, яны ахрысьціліся ў імя Спадара Ісуса.
Слышавши же крестишеся во имя Господа Ісуса •
І, як Паўла ўзлажыў рукі на іх, зышоў на іх Дух Сьвяты, і яны гукалі мовамі і праракалі.
И возложивши Павлу на не руце, прииде Духъ Святый на них • Глаголаху же языки, и пророчествоваху •
А ўсіх было каля двананцацёх мужоў.
Было же всехъ мужей яко дванадесеть •
Увыйшоўшы ж у бажніцу, ён адважна гукаў тры месяцы, навучаючы а пераконуючы праз гаспадарства Божае.
Вошед же Павелъ во сонмище молвяше смеле по три месеци, гадаяся, и препирая яже о Царствіи Божіи •
А як некатрыя закалянелі й ня верылі, гукаючы ліха на Дарогу перад множасьцяй, ён вышаў ад іх і аддзяліў вучанікаў, навучаючы што дня ў школе якогась Тырана.
И якоже неціи ожесточели, и не верили зле молвяще, о пути Господьнемъ предъ народомъ • Отступилъ от них, и отлучивъ ученики, по вся дни стязаяся во училищи некоего мужа Силна •
І гэта было звыш двух год, так што ўсі жыхары Азі, Жыды й Грэкі, чулі слова Божае.
И сее бысть през две лете • Тако иже все живущие во Асіи слышали слово Господа Ісуса, Іудеи же, и Еллини •
І Бог чыніў вялікія, надзвычайныя ўчынкі рукамі Паўлавымі,
Силы пакъ непросты творяше Богъ рукама Павловыма,
Ажно насаткі а папяразкі прыносілі ад цела ягонага на хворых, і хваробы пакідалі іх, і злыя духі выходзілі зь іх.
яко и на недужныя носилі от пота его убрусце и препоясания, и исцеляхуся от них немощныя, и исходяху духи лукавыя •
Тады й некатрыя із жыдоўскіх хадзякаў-закліньнікаў спрабавалі гукаць імя Спадара Ісуса на апанаваных злымі духамі, кажучы: «Заклінаю вас Ісусам, каторага абяшчае Паўла».
Начаша же неціи от скитающихся Іудеи заклинатели, именовати надъ імущими духи лукавы имя Господа Ісуса, глаголюще: заклинаемъ васъ Ісусомъ Егоже Павел проповедает •
Былі там якіясь сямёх сыноў Ськевы, найвышшага сьвятара жыдоўскага, каторыя рабілі гэта.
И было ест едного Іудеянина именем Скевея архиерея, сынов седмъ, они же чиняху сия •
Але злы дух, адказуючы, сказаў ім: «Ісуса запраўды знаю, і Паўла імне ведамны, але хто вы?»
Тогда отвещав дух лукавый рече имъ: Ісуса знаю, а Павла съвем, вы же кто есте?
І кінуўся на іх чалавек, у каторым быў злы дух, і здолеў іх, так што яны ўцяклі голыя а зьбітыя.
И скочил на них человекъ той в нем же бе духъ лукавый, и одолевъ имъ крепляшеся на них • Тако иже нагы, и уранены бежали от храма оного •
І сталася гэта ведама ўсім, што жылі ў Ефэсе, Жыдом і Грэкам, і напаў страх на ўсіх іх, і ўзьвялічана было імя Спадара Ісуса.
Сее пакъ явъно было всемъ Іудеомъ, и Еллином живущим во Ефесе • И нападе страхъ на всехъ их, и величаше имя Господа Ісуса •
І шмат хто з тых, што ўверылі, прыходзіў, спавядаючыся й азнаймуючы свае ўчынкі.
Многи же от веровавших прихожаху исповедующе, и исказующе дела своя •
І ладне тых, што займаліся чарамі, прынесьлі кнігі свае, і спалілі іх перад усімі, і палічылі цану іх, і знайшлі на пяцьдзясят тысячаў штукаў срэбла.
И мнози они же чинивали чары, собравше книгы своя сожигаху пред всеми • И сочтоша цены их, и обретоша сребреникъ пятдесят тысещ •
З такой моцаю расло а перамагала слова Спадарова.
Сице крепко слово Господьне растяше и множишеся •
А як гэта зьдзеялася, Паўла замерыў у духу сваім, прайшоўшы Македоню а Ахаю, ісьці да Ерузалітлу, кажучы: «Пабыўшы там, я маю бачыць і Рым».
Сим же скончавшимся, уложи Павлови духъ, прошедъ Макидонию, и Ахаію, ити во Ерусалим • Рекіи: яко бывшу ми тамо, подобаеть мне и Римъ відети •
І паслаўшы да Македоні двух із слугачых сваіх, Цімоха а Эраста, сам застаўся да часу ўв Азі.
Послав же въ Макидонию два от служащих ему, Тимофея, и Ераста • Самъ же остася на той часъ во Асіи •
І прыгадзілася таго часу немалое ўзрушэньне каля Дарогі Божае;
Бысть же во время оно молва немала о пути Господьнемъ •
Бо хтось, на ймя Зьмітра, срэбранік, што станавіў дамы Артэміды, даючы немалы прыбытак мастаком,
Дімитрей убо некто именемъ сребросечець, онже чинивалъ требники сребряны Арътемиде, даяше бо хитръцем делание немало •
Каторых зьбершы і тых, што ў такім рамястве рабілі, сказаў: «Мужы, вы цяміце, што наш дабрабыт залежа ад гэтае работы.
Ихже собравъ, и тымъ подобныя делателя • Рече: мужие весте яко от сего делания имение наше естъ •
І вы бачыце й чуеце, што ня толькі ў Ефэсе, але блізу па ўсёй Азі гэты Паўла пераканаў і адвярнуў вялікую грамаду, кажучы, што не багі тыя, каторыя зроблены рукамі.
И видите и слышите, иже не толико во Ефесе, но скоро и по всей Асіи • Сей Павелъ препре, и обрати многъ народъ глаголя, яко не суть то бозі еже руками бывають уделаны •
Цяпер ня толькі небясьпечнасьць нам, што наш занятак апынецца ў няславе, але таксама, што сьвятыню вялікае багіні Артэміды будуць мець за нішто, і будзе зьнішчана вялікасьць тае, каторую сьціць уся Азя а сьвет».
И также ныне не токмо наше дело беду приемлеть, и обличение • Но и великое богини Ариемидінъ храмъ нивочто же уменится, к тому начнеть разорятися и величество ея • Юже вся Асіа, и вселенная почитаеть •
Пачуўшы ж гэта і шалеючы ад злосьці, яны крычэлі, кажучы: «Вялікая Артэміда Ефэская!»
Слышавши же сия исполнишеся ярости, и возопиху глаголюще: велика ест Артемида Ефеская •
І места стала поўнае сумятні, і згодна яны чханулі да тэатру, схапіўшы Ґая а Арыстарха, Македонян, спадарожнікаў Паўлавых.
И наполнися градъ весь мятежа, и устремишеся единодушно въ позорище, похытивше Гаіа, и Аристарха, Макидоняны, другы Павловы •
Як жа Паўла хацеў увыйсьці ў люд, вучанікі не дапусьцілі яго.
Павлу же хотящу вънити между нихъ, не дорущаху ему ученици •
І таксама некатрыя з начэльнікаў аскіх, што былі прыяцелямі ягонымі, паслаўшы да яго, упорыста прасілі ня кідацца да тэатру.
И неціи от Асійских началникъ суще ему любезни, послаша к нему моляще, не дати себе въ позоръ •
Адныя крычэлі адно, другія — другое, бо гурба была ў сумятні, і бальшыня ня ведала, дзеля чаго яны зышліся.
Друзіи же ино нечто вопиаху, бе бо собрание смущено, и мнози не ведяху для чего пріидоша •
З гурбы ж высунулі наперад якогась Аляксандру, каторага Жыды сулілі. Аляксандра, кіўнуўшы рукою, хацеў аправіцца перад людам.
От народа же влекоша Александра, пхающим его Іудеомъ • Александръ же покивавъ рукою дабы умолкли хотяй отвещати народу •
Але, пазнаўшы, што ён Жыд, у вадзін голас усі крычэлі каля дзьвюх гадзінаў: «Вялікая Артэміда Ефэская!»
Познавши же его, яко Іудеанинъ ест • Гласъ бысть единъ от всехъ, якобы за два часа вопиющих: велика Артемида Ефеская •
Месцкі ж пісар, супакоіўшы гурбу, сказаў: «Мужы Ефэсяне, хто ня ведае, што места Ефэскае ё апякун сьвятыні Артэміды вялікае й абраза, спалага зь неба (Дыёпэта)?
Внегда же книжникъ укротил народъ, рече: мужие Ефестіи, и кто ест человекъ той онже бы не ведалъ, иже градъ Ефескій чьтить великую Артемиду, Діова роду?
Калі ж гэта бесьпярэчна, надабе, каб вы супакоіліся і не рабілі нічога стрым галаву.
И понеже тому противитися никто не может, мусите ся упокоити, и ничтоже с наскаканиемъ чинити •
А вы прывялі гэтых людзёў, каторыя сьвятыні ня грабілі, ані блявузґалі на вашу багіню.
Приведоста бо мужа сия, ни церковнаго что украдша, ни хуляща богыню вашу •
Калі ж Зьмітра а мастакі, што зь ім, маюць жалабу на каго, ё суд і ё проконсулы: няхай пазываюць адзін аднаго.
Естъ ли же Димитрееви, и мастером тымъ иже суть с нимъ, до кого дело • Судіи суть, и к тому врядъници, да жалують другъ на друга •
Калі ж шукаеце чаго іншага, то гэта можа быць разьвязана на праўным збору.
Пак ли же чего иного ищете, по закону церкви да разрешится •
Бо мы ў небясьпечнасьці за сталае сядні быць абвінаванымі ў узрушэньню, бо нямаш ніякае прычыны, каторай бы мы маглі аправіць гэткі збой».
Зануж бедно ест намъ пріимати таковыя брани яко днешнего дня ни едіной вине сущі о нейже можем воздати слово збежанию сему • И сия рекъ роспустил народъ •
Сказаўшы гэта, ён распусьціў гурбу.
