Марка 14 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Праз два дні была Пасха і Праснакі; і архірэі і кніжнікі намышлялі, як узяць Яго хітрасьцяй (і) забіць;
А праз два дні была Пасха і Свята Праснакоў; і шукалі першасвятары і кніжнікі, як Яго хітрасцю схапіць і забіць;
але казалі: (толькі) ня ў сьвята, каб у народзе ня сталася абурэньня.
Бо яны казалі: «Не ў свята, каб не было замяшання ў народзе».
І быў Ён у Бітані, і ўзьляжаў Ён у доме Сымона пракажонага, — прыйшла жанчына з алябастравым збанком міра нардовага чыстага, дарагога і разьбіўшы алябастравы збанок, паліла Яму на Галаву.
І калі Ён быў у Віфаніі, у доме пракажонага Сімана і ўзлягаў, прыйшла жанчына, маючы алябастравую пляшачку міра з чыстага і дарагога нарда; разбіўшы пляшачку, яна ўзліла Яму на галаву.
І былі нікаторыя, якія між сабою абураліся і гаварылі: на што зроблена гэткае марнатраўства гэтага міра?
А былі ж некаторыя, што абураліся між сабою: «Навошта гэтая трата міра?
Бо можна было бы прадаць яго больш чым за трыста дынараў і раздаць убогім. І наракалі на яе.
Бо гэтае міро можна было б прадаць больш за трыста дынарыяў і раздаць убогім.» І сурова выгаворвалі ёй.
Але Ісус сказаў: адчапіцеся ад яе, нашто робіце ёй балюча? Яна зрабіла для Мяне добры ўчынак.
Ісус жа сказаў: «Пакіньце яе: што вы ёй прыкрасць робіце? Добры ўчынак яна Мне зрабіла.
Бо ўбогіх маеце заўсёды каля сябе, і калі хочаце, можаце ім рабіць дабро. А Мяне маеце ня заўсёды.
Бо ўбогіх вы заўсёды маеце з сабою і, калі хочаце, можаце добра ім рабіць, Мяне ж не заўсёды маеце.
Яна зрабіла, што магла: загадзя намасьціла Маё Цела на пахаваньне.
Што магла, яна зрабіла: загадзя памазала Маё цела для пахавання.
Праўду кажу вам: дзе толькі будзе абвешчана Эвангельле гэтае ў цэлым сьвеце, дык і аб тым, што яна зрабіла, будзе сказана ў памяць пра яе.
Папраўдзе кажу вам: дзе ні будзе аб’яулена Дабравесце ва ўсім свеце, дык і пра тое, што зрабіла яна, будзе сказана ў яе памяць».
А Юда Іскарыёт, адзін з дванаццацёх, пайшоў да архірэяў, каб прадаць Яго ім.
І Юда Іскарыёт, адзін з Дванаццаці, падаўся да першасвятароў, каб ім выдаць Яго.
А яны, пачуўшы, узрадаваліся і абяцалі яму даць срэбра. І (ён) шукаў, як бы ў зручную часіну прадаць Яго.
А яны, пачуўшы, усцешыліся і абяцалі яму даць срэбранікаў. І ён шукаў, як бы пры зручным выпадку выдаць Яго.
І ў першы дзень Праснакоў, калі рэзалі Пасху, кажуць Яму вучні Ягоныя: дзе жадаеш, (каб) мы пайшоўшы прыгатавалі, каб Табе есьці Пасху?
І ў першы дзень Праснакоў, калі ў ахвяру прыносілі Пасху, кажуць Яму Яго вучні: «Хочаш, каб мы, пайшоўшы, падрыхтавалі Табе спажыць пасху?»
І пасылае двух з вучняў Сваіх і кажа ім: ідзеце ў места; і вам сустрэнецца чалавек, які нясе збан вады. Пайдзеце сьледам за ім.
І пасылае двух Сваіх вучняў і кажа ім: «Ідзіце ў горад і сустрэне вас чалавек, што будзе несці гляк вады; ідзіце ўслед за ім.
І куды (ён) увойдзе, скажыце гаспадару дому, што Настаўнік кажа: дзе сьвятліца, у якой Мне есьці Пасху з вучнямі Маімі?
І куды ён увойдзе, скажыце гаспадару таго дома: «Настаўнік кажа: «Дзе Мой пакой, у якім спажыў бы пасху з Маімі вучнямі?»
І ён пакажа вам сьвятліцу вялікую засланую, гатовую; там прыгатуйце нам.
І ён вам пакажа на гары вялікую залу, усланую, гатовую: там і падрыхтуйце нам».
І пайшлі вучні Ягоныя, і прыйшлі ў места і знайшлі, як сказаў ім; і прыгатавалі Пасху.
І пайшлі вучні і прыйшлі ў горад і знайшлі, як Ён казаў ім, і падрыхтавалі пасху.
І калі настаў вечар, (Ён) прыходзіць з дванаццацьцю.
І калі надышоў вечар, прыходзіць ён з дванаццаццю.
І калі яны ўзьляжалі і елі Ісус сказаў: праўду кажу вам, што адзін з вас, які есьць разам са Мною, прадасьць Мяне.
І калі яны ўзлягалі і елі, Ісус сказаў: «Папраўдзе кажу вам: адзін з вас прадасць Мяне: ён есць са Мною».
Яны ж засмуціліся і пача́лі адзін за другім гаварыць Яму: ці ня я? і другі: ці ня я?
Яны пачалі сумаваць і казаць Яму адзін за адным: «Няужо я?»
Ён жа, адказваючы, сказаў ім: адзін з дванаццацёх, што мачае са Мною ў місе.
Ён жа сказаў ім: «Адзін з Дванаццаці, што мачае ў міску са Мною.
Бо Сын Чалавечы ідзе, як напісана пра Яго; але гора таму чалавеку, праз якога прадаецца Сын Чалавечы: лепей было б яму, калі б чалавек гэны ня быў народжаны.
Хоць Чалавечы Сын адыходзіць, як напісана пра Яго, ды бяда таму чалавеку, праз якога Чалавечы Сын будзе прададзены; лепш было б яму, калі б ён не радзіўся».
І калі яны елі, Ісус узяў хлеб, багаславіў, паламаў і даў ім, і сказаў: вазьмеце, ешце; гэта ёсьць Цела Маё.
І, калі яны елі, Ён, узяўшы хлеб, паблаславіўшы, паламаў і даў ім і сказаў: «Вазьміце, [ешце], гэта цела Маё.»
І, узяўшы чару, багаславіўшы, даў ім: і ўсе пілí зь яе.
І, узяўшы келіх, узнёс падзяку, падаў ім: і пілі з яго ўсе.
І сказаў ім: гэта ёсьць Кроў Мая Новага Запавету, што за многіх праліваецца.
І Ён сказаў ім: «Гэта Мая кроў Згоды, што праліваецца за многіх.
Праўду кажу вам, што больш ня буду піць ад гэтага плоду вінаграднага аж да таго дня, калі буду піць яго новым у Валадарстве Бога.
Папраўдзе кажу вам, што не буду больш піць ад плоду вінаграднай лазы аж да таго дня, калі буду піць яго новым у Божым Царстве».
І, засьпяваўшы, пайшлі на гару Аліваў.
І, адспяваўшы хвалебную песню, выйшлі на Аліўную гару.
І кажа ім Ісус: усе вы ў гэтую ноч будзеце запанявераны аба Мне, бо напісана: паражу пастуха, і будуць расьсеяны авечкі.
І кажа ім Ісус: «Усе вы адступіцеся [у гэтую ноч], бо напісана: «Удару пастуха і рассыплюцца авечкі».
Але пасьля ўваскрэсеньня Майго, прыду на сустрэчу з вамі ў Галілеі раней за вас.
Але калі ўваскрэсну, Я пайду перад вамі ў Галілею».
А Пётра казаў Яму: нават калі ўсе запаняверацца, але ня я.
Пятро ж сказаў Яму: «Хоць усе адступяцца, але не я».
І кажа яму Ісус: праўду кажу Табе: сёньня, у гэтую ноч, перш чым двойчы прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне.
І кажа яму Ісус: «Папраўдзе кажу табе, што ты сёння, у гэтую ноч, перш чым двойчы запяе певень, тройчы ад Мяне адрачэшся».
Але ён яшчэ больш і больш настойліва казаў: калі б мне выпала (нават) памерці з Табою, ніколі ад Цябе ня адракуся. Гэтак сама казалі і ўсе.
А ён з яшчэ большым націскам казаў: «Хоць бы я павінен памерці з Табою, не адракуся ад Цябе». Гэтаксама казалі і ўсе.
І прыходзяць на мейсца, імя якога Гэтсыманя; і кажа вучням Сваім: пасядзеце тут, пакуль памалюся.
І прыходзяць яны да сядзібы, званай Гефсіманія.
І бярэ разам з Сабою Пятра, Якуба і Яана; і пачаў жаха́цца і гаротна перажываць.
І бярэ з Сабою Пятра, Якава і Іаана. І пачаў Ён жахацца і тужыць.
І кажа ім: глыбока паку́туе Душа Мая аж да сьмерці; пабудзьце гэтта і пасуперажывайце.
І кажа ім: «Збалела Мая душа аж да смерці; астаньцеся тут і не спіце».
І, адыйшоўшыся трохі, упаў на зямлю і маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго гэтая гадзíна.
І, адышоўшы крыху, упаў на зямлю і маліўся, каб яго, калі можна, абмінула гэтая гадзіна.
І казаў: Тата Мой дарагі! Усё магчыма Табе. Пранясі чару гэтую міма Мяне, але ня чаго Я хачу, але чаго Ты.
І сказаў: «Авва Ойча! Усё мажліва Табе; пранясі гэты келіх міма Мяне; ды не чаго Я хачу; але чаго Ты.»
І вяртаецца і знаходзіць, што яны сьпяць, і гаво́рыць Пятру: Сымоне, ты сьпіш? Ня мог ты аднае гадзіны пасуперажываць?
І прыходзіць і знаходзіць іх сплючы і кажа Пятру: «Сімане, ты спіш? Аднае гадзіны не змог не паспаць?
Чувайце і малецеся, каб ня падда́цца спакусе. Сапраўды, (няпашкоджаны) дух гатовы (да барацьбы за праведнасьць), плоць жа (на гэта) няздольная.
Не спіце і маліцеся, каб не трапіць у спакусу: дух моцны, а цела кволае».
І ізноў адыйшоўшы маліўся, сказаўшы тое ж слова.
І зноў, адышоўшыся, маліўся, кажучы тое ж слова.
І, вярнуўшыся, знайшоў іх ізноў сплючы; бо вочы ў іх абцяжэлі, і ня ведалі, што Яму адказаць.
І зноў, падышоўшы, знайшоў іх сплючы, бо іх вочы абцяжэлі; і не ведапі яны, што Яму адказаць.
І прыходзіць трэйці раз і кажа ім: усё яшчэ сьпіцё і спачываеце? Годзе! Настала гадзіна! Вось прадаецца Сын Чалавечы ў рукі грэшнікаў.
І прыходзіць трэці раз і кажа ім: «Вы ўсё спіце і спачываеце? Годзе! Надышла гадзіна: вось выдаецца Чалавечы Сын у рукі грэшнікаў.
Устаньце! хадзем! вось наблізіўся той, хто прадае Мяне.
Уставайце, хадзем, вось наблізіўся мой прадажнік».
І адразу, як Ён яшчэ гаварыў, прыходзіць Юда, адзін з дванаццацёх, і разам зь ім вялізны натоўп зь мечамі і каламі ад архірэяў і кніжнікаў, і старэйшынаў.
І адразу, пакуль Ён яшчэ казаў, прыходзіць Юда, адзін з Дванаццаці, і з ім натоўп з мячамі і каламі — ад першасвятароў, кніжнікаў і старэйшын.
А той, хто прадаваў Яго, даў ім знак, кажучы: Каго я пацалую, Той і ёсьць; хапайце Яго і вядзеце пільна.
А Яго здраднік падаў ім умоўны знак, кажучы: «Каго пацалую, Той і ёсць: хапайце Яго і вядзіце ўзмоцнена».
І, прыйшоўшы, адразу падыйшоў да Яго ды кажа: Раўві! Раўві! і пацалаваў Яго.
І, прыйшоўшы, адразу падышоў да Яго і кажа: «Равві!» і пацалаваў Яго.
А яны ўсклалі на Яго ру́кі свае і схапілі Яго.
А тыя ж налажылі рукі на Яго і схапілі Яго.
А адзін із тых, што стаялі (там) выхапіўшы меч, ударыў раба архірэйскага і адсек яму вуха.
Адзін з тых, што стаялі пры ім, выхапіўшы меч, ударыў першасвятаровага слугу і адсек яму вуха.
І загаварыўшы, Ісус сказаў ім: быццам на разбойніка выйшлі вы зь мечамі і кала́мі схапіць Мяне.
І, азваўшыся, Ісус сказаў ім: «Як на разбойніка выйшлі з мячамі і каламі, каб схапіць Мяне;
Кожны дзень бываў Я сярод вас у Сьвятыні навучаючы, і вы ня ўзялі Мяне; але каб былі спо́ўнены Пісаньні.
Штодня быў Я з вамі у святыні, навучаючы, і не ўзялі Мяне; але няхай спраўдзіцца Пісьмо».
Тады, пакінуўшы Яго, усе (вучні) уцяклі.
І, пакінуўшы Яго, усе паўцякалі.
Але адзін нейкі юнак ішоў сьледам за Ім, захінуўшыся пакрывалам па целе у споднім; і жаўнеры хапаюць яго.
Нейкі юнак ішоў далей за Ім, ахінуўшы голае цела кужэльным пакрывалам. І яны хапаюць яго.
Але ён, пакінуўшы пакрывала, у споднім уцёк ад іх.
Ён жа, пакінуўшы пакрывала, голы ўцёк.
І прывялі Ісуса да архірэя; і зьбіраюцца да яго ўсе архірэі і старэйшыны і кніжнікі.
І адвялі Ісуса да першасвятара; і сходзяцца ўсе першасвятары і старэйшыны і кніжнікі.
А Пётра здалёк ішоў сьледам за Ім, нават ва ўнутр на падворак архірэя, і сядзеў са слугамі і грэўся каля вагню.
І Пятро здалёку ішоў услед за Ім аж у сярэдзіну на падворак першасвятара; і сядзеў разам са службаю і грэўся пры агні.
Архірэі ж і ўвесь сынэдрыён шукалі супраць Ісуса сьведчаньня, каб забіць Яго, але ня знаходзілі.
А першасвятары і ўвесь сінедрыён шукалі супроць Ісуса сведчанняў, каб асудзіць на смерць, і не знаходзілі.
Бо многія сьведчылі ілжыва супраць Яго, але сьведчаньні гэтыя былі супярэчлівыя.
Бо многія фальшыва сведчылі супроць Яго, але сведчанні іх не супадалі.
Тады нікаторыя, устаўшы, давалі ілжывыя сьведчаньні супраць Яго, кажучы:
І некаторыя, устаўшы, фальшыва сведчылі супроць Яго, кажучы:
мы чулі, як Ён гаварыў: Я зруйную гэту Сьвятыню, збудаваную рукамі, а цераз тры дні ўзьвяду другую, нярукатворную.
Мы чулі як Ён казаў: «Я зруйную гэты рукатворны храм і за тры дні збудую іншы, нерукатворны».
Але і іхнае сьведчаньне ня было згоднае (між сабою).
Але і ў гэтым сведчанне не супала.
Тады архірэй, устаўшы насярэдзіну, спытаў Ісуса, кажучы: нічога ня адка́зваеш? што яны супраць Цябе сьведчаць?
Тады першасвятар, стаўшы пасярэдзіне, пытаўся ў Ісуса, кажучы: «Ты нічога не адказваеш, што сведчаць яны супроць Цябе?»
Але (Ён) маўчаў і нічога ня адка́зваў. Ізноў архірэй пытаўся ў Яго і кажа Яму: ці Ты Хрыстос, Сын Багаслаўлёнага?
Ён жа маўчаў і нічога не адказваў. Зноў першасвятар спытаўся ў Яго і сказаў Яму: «Ці Хрыстос ты, сын Блаславёнага?»
Тады Ісус сказаў: Я ёсьць. І ўбачыце Сына Чалавечага, седзячы праваруч Сілы і ідучы з аблокамі Неба.
Ісус жа сказаў: «Я; і вы ўбачыце Чалавечага Сына, што ўсядае праваруч [Божай] Сілы і прыходзіць з нябесным воблакам.»
Тады архірэй, разадраўшы вопраткі свае, кажа: нашто нам яшчэ сьведкі?
Першасвятар жа, разарваўшы шаты свае, кажа: «Якую яшчэ патрэбу мы маем у сведчаннях?
Вы пачулі блюзьнерства. Як вам здаецца? І яны ўсе Яго засудзілі: варты сьмерці.
Вы чулі богазнявагу? Як вам здаецца?» Яны ж усе асудзілі Яго, што варты смерці.
І нікаторыя пача́лі пляваць на Яго ды, закрываючы Яму Аблічча, біць Яго ды гаварыць Яму: прароч! І слугі білі Яго па Шчоках.
І пачалі некаторыя пляваць на Яго і закрываць Яму твар, і білі па шчоках і казаць Яму: «Прароч», і службоўцы білі ў твар.
І калі Пётра быў на дварэ, унізе, прыходзіць адна служанка архірэя
І калі Пятро быў унізе на падворку, падыходзіць адна з першасвятаровых служанак
і, убачыўшы Пятра, што ён грэецца, прыгледзіўшыся да яго, кажа: і ты быў зь Ісусам Назаранінам.
і, убачыўшы, што Пятро грэецца, угледзелася ў яго і кажа: «І ты з Назаранінам, з Ісусам.»
Але ён адрокся, кажучы: ня ведаю і ня разумею, што ты кажаш. І выйшаў на пярэдні двор; і прапяяў певень.
Ён жа адрокся, кажучы: «Я не ведаю і не разумею, што ты кажаш». І выйшаў на пярэдні двор [і запяяў певень].
І служанка, убачыўшы яго ізноў, пачала́ казаць тым, што стаялі побач: гэты ізь іх.
А служанка ўбачыўшы яго, зноў пачапа казаць да тых, што стаялі там: «Гэты з іх».
Ён жа ізноў адрокся. І крыху пазьней тыя, што стаялі побач, ізноў казалі Пятру: сапраўды, ізь іх ты. Бо ты і галілеяц, і гутарка твая падобная.
Ён жа зноў адрокся. І неўзабаве зноў тыя, што там стаялі, казалі Пятру: «Сапраўды ты з іх, ты ж і галлеянін».
А ён пачаў клясьціся і бажыцца: ня ведаю Чалавека Гэтага, пра Якога гаво́рыце.
Ён жа пачаў заракацца і клясціся: «Не ведаю я гэтага чалавека».
І певень прапяяў другі раз. Тады Пётра ўспомніў слова, якое сказаў яму Ісус: перш, чым певень прапяе двойчы, тройчы адрачэшся ад Мяне, — і заплакаў наўзрыд.
І адразу паўторна запяяў певень. І ўспомніў Пятро слова, сказанае яму Ісусам: «Перш, чым двойчы прапяе певень, ты тройчы адрачэшся ад Мяне». І выбухнуў плачам.
