Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І ізноў пача́ў навучаць ля мора; і быў сабра́ны вакол Яго натоўп шматлюдны, так што Ён увайшоўшы ў човен быў на моры, а ўвесь народ быў на зямлі каля мора.
І зноў Ён пачаў вучыць край мора і збіраецца да Яго вялізны натоўп, так што Ён, ступіўшы у човен, сядзеў на моры, а ўвесь натоўп быў на зямлі пры моры.
І вучыў іх прыповесьцямі многімі і казаў ім у вучэньні Сваім:
І Ён вучыў іх многаму праз упадабненні і казаў ім у Сваёй навуцы:
слухайце: вось выйшаў сейбіт сеяць.
«Слухайце, вось выйшаў сейбіт сеяць.
І сталася, калі сеяў, іншае ўпала каля дарогі, і наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі яго.
І было, калі ён сеяў, упала адно на край дарогі, і наляцелі птушкі і падзяублі яго.
А іншае ўпала на камяністую (мясьціну), дзе ня было шмат зямлі, і няўзабаве ўзыйшло, бо зямля была няглыбокая.
А другое ўпала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
А калі ўзыйшло сонца, (яно) завяла, і як ня мела карэньня, засохла.
І калі ўзышло сонца — выгарала і, таму што не мела карэння, засохла.
А іншае ўпала ў церні, і выраслі церні і заглушылі яго, і (яно) ня дало́ плоду.
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
А іншае ўпала на до́брую зямлю і дало́ плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла іншае трыццаць, іншае шэсьцьдзясят, іншае стокрот.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і далі плён, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прынеслі і па трыццаці і па шастідзесяці і па ста».
І казаў ім: хто мае вушы чуць, хай чуе!
І казаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
Калі ж (Ён) застаўся адзін (бяз народу), тыя, каторыя былі каля Яго разам з дванаццацьцю, запыталі Яго пра прыповесьць.
І калі Ён астаўся адзін, спыталіся ў Яго тыя, што былі пры ім разам з Дванаццаццю пра ўпадабненні.
І сказаў ім: вам да́дзена ведаць тайну Валадарства Бога. А тым, вонкавым, усё падае́цца ў прыповесьцях.
І казаў ім: «Вам дадзена таямніца Божага Царства; тым жа, па-за вамі, усё паўстае ва ўпадабненнях,
Каб, угляда́ючыся, глядзелі і ня ўбачылі; і, чу́ючы, слухалі і ня маглі ўразумець, што ім трэба навярнуцца (да Мяне), і каб былí дараваны ім грахі.
каб яны гледзячы бачылі, а не ўспрымалі, і слухаючы, чулі, а не разумелі, каб калі не абярнуліся яны, не было даравана ім.
І кажа ім: ня разумееце гэтай прыповесьці? І як уразумееце ўсе прыповесьці?
І кажа ім: «Не даўмеліся гэтага ўпадабнення, а як зразумееце ўсе ўпадабненні?
Сейбіт Слова сее.
Сейбіт сее слова.
І пасеянае (Слова) пры дарозе азначае тых, якія пачуюць Слова, але адразу прыходзіць шатан і адбірае Слова, што пасеяна ў сэрцах іхных.
Дык вось тыя, што край дарогі, дзе сеецца слова: калі яны пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае у іх.
А пасеянае (Слова) на камяністыя мясьціны азначае тых, якія, калі пачуюць Слова, зараз жа з радасьцю прыймаюць яго,
І гэтак жа пасеяныя на камяністым грунце, яны, калі пачуюць слова, адразу з уцехаю прымаюць яго,
але ня маюць у сабе кораня і няўгрунтаваныя; потым калі настае ўціск ці гане́ньне за Слова, адразу адступаюцца.
ды не маюць кораня ў сабе і дачасныя; пасля, калі надыходзіць уціск або ганенне за слова, адразу надломваюцца.
А тыя што пасеяны ў це́рні, азначаюць тых, каторыя чуюць Слова,
А іншыя, пасеяныя ў церні, гэта тыя, што слухаюць слова,
але турботы веку гэтага і прынада багацьця і іншыя пажаданьні ўваходзячы (у іх) заглушаюць Слова, і яно робіцца бяспло́дным.
Ды турботы веку і зман багацця ды жаданні чаго-небудзь іншага, уваходзячы, заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
А пасеяныя ў добрую зямлю, азначаюць тых, што чуюць Слова, і прыймаюць (яго), і даюць плод у трыццаць і ў шэсьцьдзесят і ў сто (разоў).
А вось тыя, пасеяныя ў добрую зямлю: яны слухаюць слова і прымаюць і прыносяць пажытак па трыццаці і па шасцідзесяці і па ста».
І казаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб быць пастаўленай пад пасудзіну ці пад ложак? Не, але каб быць пастаўленай на сьвечніку.
І казаў ім: «Хіба на тое прыносіцца каганец, каб паставіць яго пад пасудзну ці пад ложак? А ці не на тое, каб паставіць на падстаўку?
Бо няма нічога тайнага, каб ня зрабілася яўным, і нішто ня сталася схава́ным, але каб зьявілася вядомым.
Бо няма нічога схаванага, што не адкрыецца, і нічога тайнага, што не выйдзе на яўнае.
Калі хто мае вушы чуць, хай слухае!
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
І казаў ім: будзьце ўважлівымі да таго, што чуеце: якою мераю мераеце, гэткаю і вам адмерана будзе і дададзена будзе вам, слухаючым.
І казаў Ён ім: «Заўважайце, што чуеце; якою мераю вы мерыце, такою будзе адмерана вам і дадзена вам.
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго будзе аднята і тое што мае.
Бо хто мае, таму будзе дадзена: а хто не мае, і тое, што мае, ад яго забярэцца».
І казаў: Валадарства Бога ёсьць падобна таму, як калі б чалавек кінуў насеньне ў зямлю;
І казаў Ён: «Такое Божае Царства: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю.
і сьпіць, і ўстае ўначы і ўдзень, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ён ня ведае.
І спіць, і ўстае, ўночы і ўдзень, а насенне ўсходзіць і расце — як, ён сам не ведае.
Бо сама зямля родзіць сьпярша рунь, пасьля колас, пасьля поўнае зерне ў коласе,
Зямля сама з сябе прыносіць плён: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
а калі высьпее плод зараз жа пасылае серп, бо надыйшло жніво.
Калі ж даспее плод, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво».
І казаў: да чаго прыпадобнім Валадарства Бога? альбо празь якую прыповесьць выявім Яго?
І казаў Ён: «З чым параўнаем Божае Царства ці праз якое ўпадабненне выявім яго?
(Яно) падобна гарчычнаму зярняці якое, калі (яно) пасеяна ў зямлю (яно) ёсьць меншае за ўсіх зярнят на зямлі.
Яно як гарчычнае зерне, што, калі сеецца ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі.
А калі пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую агаро́дніну, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць гнязьдзіцца птушкі нябесныя.
А калі пасеянае ўздымаецца і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, так што пад яго ценем могуць гняздацца птушкі нябесныя».
І многімі гэткімі прыповесьцямі казаў ім Слова, колькі (яны) маглі слухаць;
І праз многія такія ўпадабненні казаў ім слова, наколькі яны маглі слухаць:
і бяз прыповесьці ня казаў ім, а вучням Сваім насамоце тлумачыў усё.
А без упадабнення не казаў ім, а Сваім вучням на адзіноце ўсё растлумачваў.
І ўвечары таго самага дня гаворыць ім: пераправімся на той бок.
І казаў ім у той дзень, калі надышоў вечар: «Пераедзьма на той бок».
І адпусьціўшы народ бяруць Яго з сабою, як быў у чаўне; былі разам зь Ім і другія чаўны.
І яны, адпусціўшы натоўп, бяруць Яго з сабою так, як быў, у чоўне; ды іншыя чоўны былі з Ім.
І ўзьнімаецца вялікая бура; і хвалі білі ў човен, так што ён ужо пачаў напаўняцца (вадою).
І ўзнімаецца моцны вецер-віхор і хвалі білі ў човен, так што човен ўжо напаўняўся.
А Ён спаў на карме, на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Цябе ня рупіць што мы гінем?
А Ён быў на карме, сплючы на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: «Настаўніку, няўжо Цябе не абыходзіць, што мы гінем?»
І ўстаўшы забараніў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.
І, прачнуўшыся, Ён пагразіў ветру і сказаў мору: «Маўчы, суцішся!» І суняўся вецер і настала вялікая ціша.
І сказаў ім: чаму вы гэткія палахлівыя? чаму ня маеце веры?
І сказаў Ён ім: «Што вы такія баязлівыя? Чаму веры не маеце?»
І споўніліся страхам вялікім і гаварылі паміж сабою: хто ж Ён, што і вецер і мора слухаюцца Яго?
І яны настрашыліся страхам вялікім і казалі адзін аднаму: «Хто ж гэта Ён, што і вецер і мора слухаюцца Яго?»
