Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І ўзноў пачаў вучыць ля мора; і зьберся да Яго вельмі вялікі груд, так што Ён увыйшоў у струг і сядзеў на мору; а ўвесь груд быў ля мора на зямлі.
І зноў Ён пачаў вучыць край мора і збіраецца да Яго вялізны натоўп, так што Ён, ступіўшы у човен, сядзеў на моры, а ўвесь натоўп быў на зямлі пры моры.
І вучыў іх шмат чаго прыпавесьцьмі, і гукаў ім у навуццы сваёй:
І Ён вучыў іх многаму праз упадабненні і казаў ім у Сваёй навуцы:
«Слухайце: вось, вышаў сяўбіт сеяць.
«Слухайце, вось выйшаў сейбіт сеяць.
І сталася, як сеяў, што адно пала край дарогі, і птушкі нябёсныя прыляцелі й паклявалі яго;
І было, калі ён сеяў, упала адно на край дарогі, і наляцелі птушкі і падзяублі яго.
А другое пала на скалісты ґрунт, ідзе ня было шмат зямлі, і ўборзьдзе абышло, бо зямля была ня глыбокая;
А другое ўпала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
Як жа ўзышло сонца, выгарала і, як ня мела карэньня, ссохла;
І калі ўзышло сонца — выгарала і, таму што не мела карэння, засохла.
Іншае ж пала памеж церня, і вырасла церне, і заглушыла яго, і яно не дало плоду;
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
Іншае ж пала на зямлю добрую і дало плод, што абышоў а вырас; і выдала іншае трыццаць, а іншае шасьцьдзяеят, а іншае сто».
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і далі плён, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прынеслі і па трыццаці і па шастідзесяці і па ста».
І сказаў ім: «Хто мае вушы чуць, няхай чуе!».
І казаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
І, як Ён быў адзін, пыталіся ў Яго тыя, што навокал Яго былі, з двананцацьма, праз прыпавесьць.
І калі Ён астаўся адзін, спыталіся ў Яго тыя, што былі пры ім разам з Дванаццаццю пра ўпадабненні.
І сказаў ім: «Вам дана ведаць тайны гаспадарства Божага, але тым, што вонках, усе ў прыпавесьцях,
І казаў ім: «Вам дадзена таямніца Божага Царства; тым жа, па-за вамі, усё паўстае ва ўпадабненнях,
Каб гледзячы глядзелі, і ня бачылі; слухаючы чулі, і не разумелі, каб часамі не навярнуліся, і ня былі ім грахі дараваны».
каб яны гледзячы бачылі, а не ўспрымалі, і слухаючы, чулі, а не разумелі, каб калі не абярнуліся яны, не было даравана ім.
І кажа ім: «Ня знаеце гэтае прыпавесьці? А як жа вам знаць усі прыпавесьці?
І кажа ім: «Не даўмеліся гэтага ўпадабнення, а як зразумееце ўсе ўпадабненні?
Сяўбіт гэты сее словы.
Сейбіт сее слова.
А што край дарогі, ідзе слова пасеянае, гэта тыя, да каторых, як пачуюць, зараз прыходзе шайтан і адбірае слова, пасеянае ў сэрцах іхных.
Дык вось тыя, што край дарогі, дзе сеецца слова: калі яны пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае у іх.
Таксама й тыя, што на скалістых месцах пасеяныя — гэта тыя, каторыя, як пачуюць слова, зараз із радасьцяй прыймаюць яго;
І гэтак жа пасеяныя на камяністым грунце, яны, калі пачуюць слова, адразу з уцехаю прымаюць яго,
Але ня маюць у сабе караня і малачасныя; потым, як прылучаецца атуга альбо перасьледаваньне за словы, зараз спатыкаюцца.
ды не маюць кораня ў сабе і дачасныя; пасля, калі надыходзіць уціск або ганенне за слова, адразу надломваюцца.
Пасеяныя ж памеж церня ё тыя, што слухаюць слова;
А іншыя, пасеяныя ў церні, гэта тыя, што слухаюць слова,
Але клопаты гэтага сьвету, і спадман багацьцям, і жадоба іншых рэчаў, уходзячы, глушаць слова, і робіцца бясплоднае.
Ды турботы веку і зман багацця ды жаданні чаго-небудзь іншага, уваходзячы, заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
А пасеяныя на добрай зямлі — тыя, што чуюць слова, і прыймаюць, і даюць плод, і трыццаць, і шасьцьдзясят, і сто».
А вось тыя, пасеяныя ў добрую зямлю: яны слухаюць слова і прымаюць і прыносяць пажытак па трыццаці і па шасцідзесяці і па ста».
І сказаў ім: «Ці на тое прыносяць лянпу, каб пастанавіць яе пад карэц альбо пад ложак? ці не на тое, каб пастанавіць яе на падстаноўку?
І казаў ім: «Хіба на тое прыносіцца каганец, каб паставіць яго пад пасудзну ці пад ложак? А ці не на тое, каб паставіць на падстаўку?
Бо няма нічога схаванага, што не адкрылася б; і нічога няма патайнога, што ня было б выяўлена.
Бо няма нічога схаванага, што не адкрыецца, і нічога тайнага, што не выйдзе на яўнае.
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
І сказаў ім: «Уважайце, што чуеце: якой мераю мераеце, будзе адмерана вам і дадана будзе вам слухаючым.
І казаў Ён ім: «Заўважайце, што чуеце; якою мераю вы мерыце, такою будзе адмерана вам і дадзена вам.
Бо, хто мае, таму дана будзе; а хто ня мае, у таго аднята будзе й тое, што мае».
Бо хто мае, таму будзе дадзена: а хто не мае, і тое, што мае, ад яго забярэцца».
І сказаў: «Так і гаспадарства Божае, як калі чалавек кідае зярнё ў зямлю;
І казаў Ён: «Такое Божае Царства: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю.
І спаў бы, і ўставаў бы ночы і ўдзень, насеньне ж абышло б а вырасла б, а ён ня ведае як;
І спіць, і ўстае, ўночы і ўдзень, а насенне ўсходзіць і расце — як, ён сам не ведае.
Бо зямля сама ізь сябе выдаець найперш рунь, потым колас, потым поўнае зярнё ў коласе.
Зямля сама з сябе прыносіць плён: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
Як жа насьпее плод, без адвалокі пасылае серп, бо настала жніво».
Калі ж даспее плод, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво».
І сказаў: «Да чаго прыраўнуем гаспадарства Божае? альбо якой прыпавесьцяй выкажам яго?
І казаў Ён: «З чым параўнаем Божае Царства ці праз якое ўпадабненне выявім яго?
Яно — як зярнё гарчыцы, што, як сеецца ў зямлю, найдрабнейшае з усяе сяўбы на зямлі;
Яно як гарчычнае зерне, што, калі сеецца ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі.
А як пасеяна, абыходзе а вырастае большае за ўсю гародніну а пушчае вялікія галузы, так што птушкі нябёсныя могуць жыць пад сьценям яго».
А калі пасеянае ўздымаецца і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, так што пад яго ценем могуць гняздацца птушкі нябесныя».
І шмат якімі гэткімі прыпавесьцьмі абяшчаў ім слова, колькі яны маглі чуць;
І праз многія такія ўпадабненні казаў ім слова, наколькі яны маглі слухаць:
Без прыпавесьці ж ня гукаў ім, а вучанікам Сваім зьясьняў усе.
А без упадабнення не казаў ім, а Сваім вучням на адзіноце ўсё растлумачваў.
Увечары таго дня сказаў ім: «Пераплывіма на тый бок».
І казаў ім у той дзень, калі надышоў вечар: «Пераедзьма на той бок».
І яны, пакінуўшы груд, узялі Яго із сабою, як Ён быў у струзе, зь Ім былі й іншыя стругі.
І яны, адпусціўшы натоўп, бяруць Яго з сабою так, як быў, у чоўне; ды іншыя чоўны былі з Ім.
І ўзьнялася вялікая бура; хвалі білі ў струг, аж струг напоўніўся.
І ўзнімаецца моцны вецер-віхор і хвалі білі ў човен, так што човен ўжо напаўняўся.
А Ён быў на задзе, спаў на падушцы. Яго будзяць а кажуць Яму: «Вучыцелю! нягож Табе ня рупіць, што мы гінем?»
А Ён быў на карме, сплючы на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: «Настаўніку, няўжо Цябе не абыходзіць, што мы гінем?»
І, устаўшы, Ён забараніў ветру й сказаў мору: «Змоўкні, сьціхні». І вецер сьціх, і сталася вялікая цішыня.
І, прачнуўшыся, Ён пагразіў ветру і сказаў мору: «Маўчы, суцішся!» І суняўся вецер і настала вялікая ціша.
І сказаў ім: «Чаму вы такія палахлівыя? як у вас няма веры?»
І сказаў Ён ім: «Што вы такія баязлівыя? Чаму веры не маеце?»
І ўлякаліся лякам вялікім, і гукалі адзін аднаму: «Хто ж гэта, што вецер а мора слухаюць Яго?»
І яны настрашыліся страхам вялікім і казалі адзін аднаму: «Хто ж гэта Ён, што і вецер і мора слухаюцца Яго?»
