Рут 1 разьдзел

 

 

У тыя дні, калі кіравалі судзьдзі, стаўся голад на зямлі. І пайшоў адзін чалавек зь Віфляема Юдэйскага з сваёю жонкаю і двума сынамі жыць на палях Маавіцкіх.

 

И было въ днехъ судбы судей, и былъ голод в земли. И пошол мужь от Бетлегема Игудина гостити в поли Маавском, он и жона его и двое сыновъ его.

Імя таго чалавека Элімэлэх, імя жонкі ягонай Наэмінь, а імя двух сыноў ягоных Махлон і Хілеон; яны былі Эфрафяне зь Віфляема Юдэйскага. І прыйшлі яны на палі Маавіцкія і засталіся там.

 

А имя тому мужу Елимелех, а имя жене его Наоми, а имя двум сыномъ его Магълон и Хильен, Ефратееве от Бетлегема Июдина. И пришли в поле Маавское, и были там.

І памёр Элімэлэх, муж Наэміні, і засталася яна з двума сынамі сваімі.

 

И умеръ Елимелех, мужь Наомиин, и осталась она и два сыны ее.

Яны ўзялі сабе жонак з Маавіцянак, — імя адной Орфа, а імя другой Рут, — і жылі там каля дзесяці гадоў.

 

И поняли собе жоны маавитянки, имя однои Орпа, а имя другои Рутъ, и седели там съ десять летъ.

Але пасьля і абодва сыны яе, Махлон і Хілеон, памерлі, і засталася тая жанчына пасьля абодвух сваіх сыноў і пасьля мужа свайго.

 

Померли тежь обаихъ Маглонъ и Хилионъ, и осталася тая жона ото дву детей своихъ и от мужа своего.

І ўстала яна зь нявесткамі сваімі і пайшла назад з палёў Маавіцкіх, бо пачула на палях Маавіцкіх, што Бог наведаў народ Свой і даў ім хлеб.

 

И въстала она и невестки ее, и вернулася от поля Маавского, иже слышела въ поли Маавскомъ, иже напомянулъ Господь люда своего дати имъ хлебъ.

І выйшла яна з той мясьціны, у якой жыла, і абедзьве нявесткі яе зь ёю. Калі яны ішлі па дарозе, вяртаючыся ў зямлю Юдэйскую,

 

И вышла с того места иже была там и две невестки ее с нею, и пошли въ дорогу вернутися к земли Июдиной.

Наэмінь сказала дзьвюм нявесткам сваім: ідзеце, вярнецеся кожная ў дом маці сваёй; хай даруе Гасподзь вам літасьць, як вы зрабілі з памерлымі і са мною!

 

И рекла Наами двема невесткамъ своимъ: Подьте, вернитеся каждая к дому мужа своего. Учини Господь с вами милосердіе, яко же учинили есте съ мерътвыми и со мною.

хай дасьць вам Гасподзь, каб вы знайшлі прытулак кожная ў доме ў свайго мужа! І пацалавала іх. Але яны паднялі енк і плакалі

 

Дай Господь вамъ и нашли бы есте упокой каждая въ дому мужа своего. И поцеловала их, и подъняли голосъ свой и заплакали.

і сказалі: не, мы з табою вернемся да народу твайго.

 

И рекли ей: Иже с тобою вернемся к люду твоему.

А Наэмінь сказала: вярнецеся, дочкі мае; навошта вам ісьці са мною? хіба ж ёсьць у мяне яшчэ сыны ў маім чэраве, якія былі б вам мужамі?

 

И рекла Наами: Вернетеся, дочки мои, по што идете со мною. Чи еще въ мене сынове въ череве моем, абы были вамъ мужи.

вярнецеся, дочкі мае, ідзеце, бо я ўжо старая, каб быць замужам; ды калі б я і сказала: «ёсьць мне яшчэ надзея», і нават калі б я гэтую ноч была з мужам і потым нарадзіла сыноў, —

 

Вернитеся, дочки мои, собе, иже състарелася есми пойти за мужь абыхъ то рекла: Есть ми надежа, и тежь была есми сее ночи съ мужемъ, и тежь порожу сыны.

дык ці ж можна вам чакаць, пакуль яны вырасьлі б? ці ж можна вам марудзіць і ня выходзіць замуж? не, дочкі мае, я вельмі маркочуся за вас, бо рука Гасподняя спасьцігла мяне.

 

Чи на них надеетеся олижь взростуть, чи на них оседаете, абы не пойти за мужь? Ни, дочки мои, иже горко мне велми нижьли вамъ, иже вышла не мене рука Божая.

Яны паднялі енк і зноў заплакалі. І Орфа разьвіталася зь сьвякроўю сваёю, а Рут засталася зь ёю.

 

И подняли голосъ свой, и заплакали еще. И поцеловала Орпа свекровь свою, и вернулася, а Рутъ прилепилася в ню.

Наэмінь сказала Руце: вось, ятроўка твая вярнулася да народу свайго і да сваіх багоў; вярніся і ты сьледам за ятроўкаю тваёю,

 

И рекла: Асе вернулася ятровьца твоя к люду своему и к богу своему, вернися за ятровьцею своею.

але Рут сказала: ня прымушай мяне пакідаць цябе і вяртацца ад цябе; а куды ты пойдзеш, туды і я пайду, і дзе ты жыць будзеш, там і я жыць буду; народ твой будзе маім народам, і твой Бог — маім Богам;

 

И рекла Рутъ: Не проси мене покинути себе, вернутися от себе, заньже где пойдешь, иду, а где ночуешь, ночую. Людъ твой людъ мой, а Богъ твой Богъ мой.

і дзе ты памрэш, там і я памру і пахаваная буду; хай тое і тое зробіць мне Гасподзь, і яшчэ болей зробіць: адна сьмерць разьвядзе нас з табою.

 

Тамъ, где умрешь, умру, и тамъ покопаюся. Такъ учини ми Господь, и такъ надъдай, иже смерть розлучить межи мною и межи тобою.

Наэмінь, бачачы, што яна цьвёрда рашылася ісьці зь ёю, перастала ўгаворваць яе.

 

Увидела, иже скрепляется пойти с нею, и перестала говорить ей.

І ішлі абедзьве яны, пакуль ня прыйшлі ў Віфляем. Калі яны прыйшлі ў Віфляем, увесь горад прыйшоў у рух ад іх, і казалі: гэта Наэмінь?

 

И пошли обе две докуль пришли до Бетлегемъ. И было какъ прихожають до Бетлегемъ, и загучалъ весь городъ на них, и рекли: Се ль есть Наами.

Яна сказала ім: не называйце мяне Наэмінь, а называйце мяне Мараю, бо Ўсемагутны спаслаў мне вялікую гароту;

 

И рекла имъ: Не зовите мене Наами, зовите мене горькою, иже огорчилъ Шадай мне велми.

я выйшла адсюль у дастатку, а вярнуў мяне Гасподзь з пустымі рукамі; навошта называць мяне Наэміньню, калі Гасподзь прымусіў мяне пакутаваць, і Ўсемагутны паслаў мне няшчасьце?

 

Я полна пошла есми, а тощу вернулъ мя Господь. Чомъ зовете мене Наами, а Господь змучилъ мене, а Шадай озлобилъ мене.

І вярнулася Наэмінь, і зь ёю нявестка яе Рут Маавіцянка, якая прыйшла з палёў Маавіцкіх, і прыйшлі яны ў Віфляем на пачатку жніва ячменю.

 

И вернулася Наами и Рутъ маавитенка, невестка ее, с нею, котораяжь вернулася от поль Моавскихъ, а они пришли до Бетлегемъ съ початка жатвы ячменное.