Ёва 28 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2002
Бо ё жарало срэбра, і месца на золата, ідзе ачышчаюць.
Зялеза дастаюць ізь зямлі, а з руды літуюць медзь.
Ён азначае канец цемні і супоўна скумае камень цемры й сьмяротнага сьценю.
Прабіваецца рака ад месцаў жыхараў, забытых нагамі; яны зьбяднелі і ад людзёў туляюцца.
Зямля, — зь яе паходзе хлеб, а пад ёй парыта бы цяплом.
Камяні яе — месца шафіру, і пыл золата ў ёй.
Сьцежкі ня ведае дзярлівая птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
Не тапталіся па ёй сынове пыхі, і не пераходзіў яе стары леў.
На крэмень наложа руку сваю і перакуляе горы з каранямі.
Ён высякае каналы ў скалах, і кажную дарагую рэч бача вока ягонае.
Ён зьвязуе рэкі, каб не разьліваліся, і схаванае выносе на сьвятліню.
Але мудрасьць, ідзе знайсьці яе? і йдзе месца розуму?
Ня ведае чалавек цаны яе, і яе не знаходзяць на зямлі жывых.
Бяздоньне кажа: "Ня ў імне яна", і мора кажа: "Не ў мяне!"
Ня можна даць шчырага золата за яе, і срэбра ня можа быць адважана за цану яе.
Не цануюць яе золатам Офірскім, ані дарагім аніксам, ані шафірам.
Не раўня ёй золата а крышталь, і не мяняюць яе на судзьдзе із шчырага золата.
Караляў а пэрлаў і менаваць няма чаго, цана мудрасьці вышэй за рубіны.
Не раўня ёй топаз Ефіопскі; шчырым золатам не цануюць яе.
А мудрасьць скуль паходзе? і йдзе месца розуму?
Схавана яно ад ачоў усяго жывучага і ад птушак нябёсных затоена.
Загіна а сьмерць кажуць: "Вушмі нашымі чулі мы галасы празь яе".
Бог цяме дарогу яе, і Ён ведае месца яе;
Бо Ён глядзіць на канцы зямлі, бача пад цэлым небам.
Як Ён ветру прызначаў вагу і ўладзіў ваду подле меры,
Як азначаў права дажджу й дарогу маланьні грымотнай;
Тады Ён бачыў яе і агаласіў яе; Ён устанавіў яе, і спрабаваў яе.
І сказаў чалавеку: "Вось, боязьнь Спадарова — гэта мудрасьць, і адвярненьне ад ліха — розум"».
