1 да Карынфянаў 3 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Анатоля Клышкi
І я, браты, ня мог гукаць із вамі, як із духоўнымі, але як ізь цялеснымі, як ізь бязьлеткамі ў Хрысту.
І я, браты, не мог гаварыць з вамі, як з духоўнымі, але як з цялеснымі, як з немаўлятамі ў Хрысце.
Я даў вам малако піць, ня ежу, бо вы яшчэ не маглі есьці яе ані можаце яшчэ,
Я напаіў вас малаком, не даў цвёрдай ежы, бо вы яшчэ не маглі спажыць яе. Ды нават цяпер яшчэ не можаце ;
Бо вы яшчэ цялесныя. Бо калі меж вас завідасьць а сьпярэчкі а падзел, дык ці не цялесныя вы? і ці ня ходзіце подле сьвецкае людзіны?
бо вы яшчэ цялесныя. Бо калі паміж вамі зайздрасць, спрэчкі [і падзел] — ці не цялесныя вы і ці не па-чалавечы робіце?
Бо калі хто кажа: «Я Паўлаў», а другі: «Я Алолосаў», дык ці не цялесныя вы людзі? Хто Паўла? хто Аполос?
Бо калі хто кажа: «Я — Паўлаў», а другі: «Я — Апалосаў» — то ці не цялесныя вы?
Яны адно слугачыя, пераз каторых вы ўверылі, ды колькі кажнаму даў Спадар.
Дык што ёсць Апалос? І што ёсць Павел?3 Служкі, праз якіх вы ўверавалі, як і даў Госпад кожнаму з іх.
Я засадзіў, Аполос паліваў, але вырасьціў Бог;
Я пасадзіў, Апалос паліў, але Бог даваў рост.
Затым ані тый, што садзе, ані тый, што палівае, ё штось, але Бог, што рост даець.
Так што і той, хто саджае, — нішто, і той, хто палівае, а ўсё — Бог, што дае рост.
Тый, што садзе, і тый, што палівае, адно; але кажны адзяржыць сваю заплату подле свае працы.
А хто садзіць і хто палівае — адно, але кожны атрымае сваю ўзнагароду паводле сваёй працы.
Бо мы супрацаўні ў Бога, вы Божая ніва, Божая будоўля вы.
Бо мы — Божыя супрацоўнікі; вы — Божая ніва, Божая пабудова.
Подле данае імне ад Бога ласкі, я, як мудры будаўнічы, паклаў под, а другі будуе на ім; але кажны глядзі, як будуеш на ім.
Дадзенай мне Богам ласкай, я, як мудры дойлід, паклаў падмурак, а іншы надбудоўвае на ім. Але кожны няхай глядзіць, як надбудоўвае.
Бо ніхто ня можа пакласьці поду іншага, апрача пакладзенага, каторы ё Ісус Хрыстос.
Бо іншага падмурку ніхто не можа закласці, акрамя закладзенага, які ёсць Ісус Хрыстос.
Ці станове хто на гэтым подзе із золата, срэбра, дарагіх камянёў, дзерва, травы, саломы, —
Калі ж хто надбудоўвае на гэтым падмурку з золата, срэбра, каштоўных камянёў, дрэва, сена, саломы,
Кажнага работа выявіцца; бо дзень пакажа, бо ў вагню выкрываецца, і агонь выпрабуе работу кажнага, якая яна ёсьць.
праца кожнага выявіцца; бо дзень пакажа, таму што ў агні адкрыецца, і агонь выпрабуе працу кожнага, якая яна ёсць.
Калі чыя работа застанецца, каторую ён на ім будаваў, тый адзяржыць заплату;
Калі праца таго, што надбудоўваў, застанецца, ён атрымае ўзнагароду;
А ў каго работа згарыць, тый будзе мець шкоду, але сам спасецца, адылі бы з агню.
калі чыя праца згарыць, то ён будзе мець шкоду, сам жа будзе выратаваны, але так, як праз агонь.
Ціж вы ня ведаеце, што вы дом Божы, і Дух Божы жывець у вас?
Ці не ведаеце, што вы храм Божы, і Дух Божы жыве ў вас?
Калі хто папсуець дом Божы, таго Бог папсуець, бо дом Божы сьвяты; а гэта вы.
Калі хто знішчае храм Божы, знішчыць таго Бог; бо храм Божы — святы; і гэта — вы.
Ніхто ня зводзь самога сябе. Калі хто з вас думае быць мудрым у гэтым веку, тый стань неразумным, каб быць мудрым.
Няхай ніхто сябе не падманвае; калі хто між вас думае, што ён мудры ў гэтым веку, няхай зробіцца неразумным, каб стаць мудрым.
Бо мудрасьць сьвету гэтага ё дурнота перад Богам, як напісана: «Каторы лове мудрых у хітрыні іхнай».
Бо мудрасць гэтага свету — неразумнасць у Бога. Бо напісана: «Ён ловіць мудрых у іх хітрасці».
І ўзноў: «Спадар ведае думкі мудрыцоў, што яны марныя».
І яшчэ: «Госпад ведае разважанні мудрых, што яны марныя».
Дык няхай ніхто ня хваліцца людзьмі, бо ўсе вашае:
Так што няхай ніхто не хваліцца людзьмі; бо ўсё — ваша:
Ці Паўла, ці Аполос, ці Кіфа, ці сьвет, ці жыцьцё, ці сьмерць, ці цяперашніня, ці будучыня, — усе вашае;
ці Павел, ці Апалос, ці Кіфа, ці свет, ці жыццё, ці смерць, ці цяперашняе, ці будучае — усё ваша;
Вы ж — Хрыстовы, а Хрыстос — Божы.
а вы — Хрыстовы, а Хрыстос — Божы.
