1 да Карынфянаў 10 разьдзел

 

 

Не хачу ж, каб вы, браты, ня ведалі, што айцове нашы ўсі пад булаком былі і ўсі перайшлі пераз мора;

 

Бо я не хачу, каб вы не ведалі, браты, што нашы бацькі ўсе былі пад воблакам і ўсе прайшлі праз мора,

І ўсі хрысьціліся ў Масея ў булаку і ў мору;

 

і ўсе ў Маісея былі ахрышчаны ў воблаку і ў моры;

І ўсі елі тую самую духоўную ежу;

 

і ўсе елі тую самую духоўную страву;

І ўсі пілі тый самы духоўны напітак, бо пілі з духоўнае скалы, што йшла за імі; скала ж была Хрыстое.

 

і ўсе пілі тое самае духоўнае пітво, бо пілі з духоўнай скалы, што ішла за імі, скала ж была — Хрыстос.

Бог, адылі, не ўпадабаў бальшыні зь іх, бо яны расьцярушыліся па пустыні.

 

Але большасць з іх не ўпадабаў Бог; бо яны палеглі ў пустэльні.

Гэта ж сталася як праабразы нам, каб мы ня галіліся на благое, як запраўды пагаліліся яны.

 

А гэтыя падзеі сталі прыкладам для нас, каб мы не былі пажадлівыя на ліхое, як захацелі яны.

І ня будзьце балвахваламі, як некатрыя зь іх, як напісана: «Люд сеў есьці а піць, і ўстаў гуляць».

 

І не рабіцеся ідалапаклоннікамі, як некаторыя з іх; як напісана: «Народ сеў есці і піць, і ўсталі гуляць».

І не бязульма, як некатрыя зь іх бязулілі, і за адзін дзень загінула іх дваццаць тры тыcячы.

 

І не будзем рабіць распусты, як некаторыя з іх аддаліся распусце, і ў адзін дзень загінула дваццаць тры тысячы.

Ані спакушайма Хрыста, як некатрыя зь іх спакушалі, і загінулі ад гадаў.

 

І не будзем выпрабоўваць Госпада, як некаторыя з іх выпрабоўвалі і загінулі ад змеяў.

Ані наракайце, як некатрыя зь іх наракалі, і загінулі ад згубцы.

 

І не наракайце, як некаторыя з іх наракалі і загінулі ад знішчальніка.

Гэта ж усе сталася ім, як праабразы, і напісана на навуку нам, каторых дасяглі апошнія вякі.

 

А ўсё гэта адбывалася з імі як прыклад, і напісана гэта было для навучання нас, на якіх сышліся канцы вякоў.

Затым, хто думае, што ён стаіць, глядзі, каб не паваліцца.

 

Так што той, хто думае, што ён стаіць, няхай глядзіць, каб не ўпасці.

Вас стрэла спакуса ня іншая, як людзкая; і верны Бог, Каторы не дапусьце вас спакушаць звыш магчымасьці вашае, але із спакусаю дасьць і палёгку, каб вы маглі вытрываць.

 

Вас напаткала выпрабаванне не іншае, як чалавечае; і верны Бог, Які не дапусціць, каб вы былі выпрабаваны звыш таго, што вы можаце, а створыць разам з выпрабаваннем і выйсце, каб вы маглі вытрымаць.

Дык, любовыя мае, уцякайце ад балвахвалства.

 

Таму, улюбёныя мае, уцякайце ад ідалапаклонства.

Я кажу як разумным, разважча, што кажу.

 

Кажу як разумным: разважце самі, што кажу.

Чара дабраславеньня, каторую дабраславім, ці ня ёсьць узаем’е крыві Хрыстовае? Хлеб, што ломім, ці ня ёсьць узаем’е цела Хрыстовага?

 

Чаша дабраславення, якую мы добраслаўляем, ці не ёсць далучэнне да Крыві Хрыстовай? Хлеб, які ламаем, ці не ёсць далучэнне да Цела Хрыстовага?

Бо адзін хлеб, адно цела шмат нас, бо ўсі мы ўчасьнікі аднаго хлеба.

 

Таму што адзін хлеб, то мы, многія, — адно цела; бо мы ўсе супольнікі аднаго хлеба.

Гляньце на Ізраеля подле цела: тыя, што ядуць аброкі, ці ня ўчасьнікі аброчніка?

 

Паглядзіце на Ізраіля паводле цела; ці тыя, хто есць ахвяры, не саўдзельнікі ахвярніка?

Што я кажу? Ці тое, што балван ё што-колечы, або абраканае балваном знача што-колечы?

 

Дык што я кажу? Ці прынесенае ў ахвяру ідалу ёсць нешта, ці што ідал ёсць нешта?

Але што абракаюць пагане, нячысьцікам абракаюць, а ня Богу. А я ня зычу, каб вы былі ў вузаем’ю зь нячысьцікамі.

 

Не, але тое, што язычнікі прыносяць у ахвяру, прыносяць у ахвяру дэманам, а не Богу; а я не хачу, каб вы рабіліся саўдзельнікамі дэманаў.

Ня можаце піць чары Спадаровае і чары нячысьцікавае, ня можаце быць учасыіікамі столу Спадаровага і столу нячысьцікавага.

 

Не можаце піць чашу Гасподнюю і чашу дэманаў; не можаце быць удзельнікамі стала Госпада і стала дэманаў.

Ці будзем даводзіць Спадара да завісьці? Ці мы дужшыя за Яго?

 

Ці мы выклікаем у Госпада рэўнасць? Ці мы мацнейшыя за Яго?

Усе дазволена, але ня ўсе карысна; усе дазволена, але ня ўсе будуе.

 

Усё [мне] дазваляецца, але не ўсё на карысць; усё [мне] дазваляецца, але не ўсё будуе.

Ніхто ня шукай свайго, але кажны другога.

 

Няхай ніхто не шукае сваёй карысці, а шукае карысці другога.

Усе, што прадаецца ў мясных крамах, ежча бязь ніякага выпытаваньня дзеля сумленьня;

 

Усё, што прадаецца на мясным рынку, ешце, нічога не высвятляючы — дзеля спакою сумлення.

Бо «зямля Спадарова, і ўся паўніня яе».

 

Бо Гасподняя зямля і тое, што яе напаўняе.

Калі хто зь нявернікаў пазавець вас, і хочаце йсьці, усе, што пасулена вам, ежча бязь ніякага выпытаньня дзеля сумленьня.

 

Калі хто з бязверных запрашае вас і вы хочаце ісці, то ўсё, што прапануецца вам, ешце, нічога не высвятляючы — дзеля спакою сумлення.

Але калі хто скажа вам: «Гэта балваном абраканае»; дык ня ежча дзеля таго, хто азнайміў вам, і дзеля сумленьня. (Бо зямля Спадарова, і паўніня яе).

 

Але калі хто скажа вам: «Гэта прыносілася ў ахвяру [ідалам]» — не ешце дзеля таго, хто падказаў вам, і дзеля сумлення — [бо Гасподняя зямля і тое, што яе напаўняе].

Сумленьне ж разумею не твае, але таго другога; бо чаму мая свабода была б суджана чужым сумленьням?

 

Сумлення, кажу я, не вашага ўласнага, а другога. Бо навошта мая свабода будзе судзіцца сумленнем другога?

Калі я з падзякаю спажываю, то нашто ганіць мяне за тое, за што я дзякую?

 

Калі я прымаю што з удзячнасцю, то чаму мяне ліхасловяць за тое, за што дзякую?

Дык ці ясьце, ці п’іце, ці што іншае робіце, усе рабіце на славу Божую.

 

Дык, ці ясце вы, ці п’яце, ці што-небудзь робіце — усё рабіце на славу Божую.

Ня будзьце спадманою Жыдом, ані Грэкам, ані царкве Божай,

 

Не падавайце спакусы ні іудзеям, ні элінам, ні царкве Божай;

Як я гаджу ўсім у вусім, шукаючы карысьці не свае, але шмат чые, каб спасьліся.

 

як і я ўсім ва ўсім дагаджаю, шукаючы не сваёй карысці, а карысці многіх, каб яны былі ўратаваны.