Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Закон бо, маючы ў сабе цень толькі будучага дабра, а не самы вобраз рэчаў, ня можа тыміж самымі ахвярамі, што прыносяцца кожны год, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць зь імі.

 

Бо Закон, які мае (толькі) цень будучых дабротаў, а ня самую існасьць рэчаў, тымі ахвярамі, якія прыносяцца пастаянна і кожны год, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, хто прыходзіць (з ахвярамі).

Бо ціж не перасталіб іх ахвяроўваць, каліб ахвярнікі, раз ачышчаные, не пасуваліся ў сумленні да ніякага граху?

 

Інакш перасталі б прыносіць (ахвяры), ахвяравальнікі, стаўшыся аднойчы ачышчанымі, перасталі б у далейшым усьведамляць свае грахі.

Адыж у іх што-год аб грахох успаміналася,

 

Але гэтымі (ахвярамі) кожны год (робіцца) напамінаньне пра грахі;

бо-ж немагчыма, каб сама кроў валоў і казлоў ахв. магла змываць грахі.

 

бо кроў быкоў і казлоў ня мае сілы зьнішчаць грахі.

Таму прыходзячы на сьвет (Збавіцель) кажа: «Не хацеў дару й ахвяры, але цела прыспасобіў мне.

 

Таму (Хрыстос), уваходзячы ў сусьвет, кажа: «ахвяры і прынашэньня Ты ня захацеў; але Цела прыгатаваў Мне;

Целапаленні (й ахвяры) за грэх недаўспадобы табе.

 

цэласпальваньні і (ахвяры) за грэх (Ты) палічыў нязадавальняльнымі.

Тады я сказаў: Вось прыходжу (напісана аба мне ў звоі кнігі), споўніць, о Божа, волю тваю» (Пс. 39:7−9).

 

Тады Я сказаў: “Вось іду, — у пачатку скрутку напісана пра Мяне, — каб выканаць, Божа, волю Тваю”».

сказаўшы вышэй: «Не хацеў дару й ахвяры, цалапаленняў, ані ахвяр за грэх, ані тож не знайходзіў у іх упадобы» — а ёсьцьжа гэта ахвяры даваныя водле закону,

 

Раней сказаўшы, што «ахвяры і прынашэньня і цэласпаленьняў, і ахвяры за грэх Ты ня захацеў і ня ўпадабаў», якія прыносяцца паводля Закону,

— потым азнаямляе: «Вось прыходжу споўніць волю тваю» — Касуе восьжа першае, каб паставіць другое.

 

потым Ён сказаў: «Вось іду выканаць, Божа, волю Тваю». (Гэтым) Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.

Сілаю гэтае волі мы раз назаўсёды усьвячаны ахвяраю цела Езуса Хрыстуса.

 

Паводля гэтай волі мы асьвячоны праз прынясеньне Цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.

Бож, падчас як сьвятар кажны станавіцца штодня да службы аўтарнай складае абыдна тыя самыя ахвяры, якіе ня могуць грахі гладзіць,

 

І ўсякі сьвятар стаіць штодзённа служачы і шматразова прыносячы адны і тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьнішчыць грахі.

той-жа злажыўшы адзіную за грахі, асеў ужо назаўсёды праваруч Бога Айца,

 

А Ён прынёсшы за грахі адну ахвяру, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы далейшага, калі ворагі ягоные лягуць падножжам стопаў яго.

 

чакаючы таго, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены ў падножжа Ног Ягоных.

Бо пасьвячаючы іх адною ахвярай, дасканальнымі ўчыніў навекі.

 

І адным прынашэньнем Ён назаўсёды зрабіў дасканалымі асьвячаемых.

Сьцьвярджае нам гэта і Дух Святы, кажучы:

 

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты; а затым прадказана:

«Вось той запавет, які заключу з вамі пасьля гэных дзён, кажа Госпад: напоўню іхніе сэрцы маімі правамі, і выпішу іх на розумах іхніх.

 

«Вось Запавет, які Я заключу зь імі пасьля дзён гэных, — кажа Госпад, — дам Законы Мае ў сэрцы іхныя і ў думках іхных напішу іх,

І грахоў і беззаконня іхняга дакараць больш ня буду» (Ер. 31:33).

 

і грахоў іхных і бяззаконьняў іхных ня ўспомню больш».

А дзе ёсьць адпушчэнне грахоў, там няма ўжо ахвяры за грэх.

 

А дзе дараваньне іх, там ужо ня патрэбна прынашэньне за грэх.

Маючы тады, браты, праз кроў Езуса запэўненае ўвойсьце да сьвятыні,

 

Дык вось, браты, маючы адвагу дзеля ўваходжаньня ў Сьвяцілішча праз Кроў Ісуса,

да якое запачаткаваў ён дарогу новую і жывую праз заслону, г.зн. праз цела сваё,

 

шляхам, які Ён праклаў дзеля нас — новым і жывым, праз заслону, гэта значыць (празь) Ягонае Цела,

і так вялікага ўсесьвятара над Божым домам,

 

і (маючы) вялікага Сьвятара над домам Бога

прыступем (да яго із шчырым сэрцам, чыстым сумленнем, з поўнай верай ды абмытые на целе вадою чыстаю).

 

прыступайма (да ўваходжаньня ў Сьвяцілішча) са шчырым сэрцам, з поўнай верай, ачысьціўшы крапленьнем сэрца ад заганнага сумленьня і абмыўшы жыцьцё сваё ў Вадзе чыстай.

Трывайма непахісна пры моцнай надзеі вызнаванай, (бо верны ёсьць той, каторы абяцаў)

 

Трымаймася няпахісна вызнаньня надзеі; бо верны Той, Хто абяцаў;

і уважайма адзін на другога, пабуджаючыся ўзаемна да любасьці ды добрых учынкаў.

 

і будзьма ўважлівымі адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

Не ўхіляймася ад супольных зыбранняў нашых, як гэта некаторые звыклі, але дадавайма сабе тымболей ахвоты, бо-ж збліжаецца дзень.

 

ня пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў нікаторых, але суцяшаючы (нахіляйма да яго адзін аднаго), і тым больш, калі бачыце, што Дзень Той набліжаецца.

Бо для размысна самахоць грэшачых, пазнаўшых і прызнаўшых праўду, ўжо няма ахвяры за грэх,

 

Бо калі мы ахвотна грашым, пасьля таго, як атрымалі пазнаньне праўды, дык ня застаецца ўжо ахвяры за грахі,

але страхотнае чаканне суду, і потым ярасьць агню, што мае зжэрці супраціўнікаў.

 

але нейкае страшнае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

Хто нарушае Права Майжэшава пры двух, ці трох сьветках ьез міласэрдзя караецца сьмерцю.

 

Бо калі хто адкінуў Закон Масея пры двух ці трох сьведках, мусіць быць адданы сьмерці бяз зьмілаваньня,

Наколькіж, думаеце, цяжэйшае кары варты будзе той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою асьвячаны ён, за абыдную ўважаў і Духа ласкі зьняважаў?

 

то той, хто Кроў Запавету, якой быў асьвячоны, палічыў нячыстай і Сына Бога падтаптаў, і Духа Багадаці зьняважыў, наколькі, думаеце, горшага заслугоўвае пакараньня?

Знаем таго, хто сказаў: «Маёй ёсьць помста, я адплачу». І яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ свой» (Паўт. Пр. 32:35−36).

 

Бо ведаем Таго, Хто сказаў: «у Мяне помста, Я адплачу, — кажа Госпад»; і яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

Страшна папасьціся ў рукі Бога жывога.

 

Страшна трапіць у рукі Бога Жывога!

Прыпомніце сабе даўнейшые дні, калі вы шчэ сьвежа прасьвечаные ператрывалі горкія мукі змагання,

 

Дык прыпомніце мінулыя дні, калі вы, будучы прасьвечаныя, вытрымалі цяжкія выпрабаваньні пакутамі, —

тады, як былі відовішчам зьняваг публічных вас самых, ці супольнікаў вашых.

 

то ў зьнявагах і зьдзеках служачы відовішчам (для другіх), то становячыся саўдзельнікамі тых, хто падобнае перажывалі;

Бо цярпелі супольна з увязьненымі ды рабаванымі, прыймаючы гэта з пагоднай рэзыгнацыяй.

 

бо вы і маім путам спачувалі і рабаваньне вашай маёмасьці вы прынялі з радасьцю, ведаючы, што вы маеце на Нябёсах маёмасьць лепшую і няпрамінушчую.

Не пакідайце восьжа спадзевы вашай, якая мае вялікую заплату.

 

Дык ня пакідайце адвагу вашую, якая мае вялікую ўзнагароду.

Толькі патрэбная вам цярплівасьць, каб выканаўшы волю Божу удастоіліся абецанага.

 

Доўжыце вытрываласьць вашую, каб, споўніўшы волю Бога, атрымаць вам абяцанае.

«За хвіліну бо, за малую хвілінку, прыйдзе, каторы мае прыйсьці, а не забавіцца».

 

Бо яшчэ трохі і вельмі трохі, і Той, Хто ідзе, прыйдзе і ня замарудзіць.

«І справядлівы мой зь веры жыць будзе. Але хто адступіць, ня будзе падабацца маей душы» (Габ. 2:3−4).

 

«А праведны вераю жыць будзе»; а «калі хто ад страху захістаецца, ня хінецца да таго Душа Мая».

Але мы ня з тых, што адступаюць сабе на пагібель, нашай дарогай ёсьць вера — для ратавання душы.

 

Мы ж ня з тых, што праз страх адступаюцца на пагібель, але з тых, што стаяць у веры — на збаўленьне душы.