Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Закон бо, маючы ў сабе цень толькі будучага дабра, а не самы вобраз рэчаў, ня можа тыміж самымі ахвярамі, што прыносяцца кожны год, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць зь імі.

 

Закон, маючы цень будучых дабротаў, а не самы вобраз рэчаў, аднымі тымі самымі ахвярамі, якія кожны год стала прыносяцца, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць зь імі.

Бо ціж не перасталіб іх ахвяроўваць, каліб ахвярнікі, раз ачышчаные, не пасуваліся ў сумленні да ніякага граху?

 

Інакш перасталі б прыносіць іх, бо ахвяравальнікі, ачышчаныя адзін раз, ня мелі б ужо ніякага ўсьведамленьня грахоў.

Адыж у іх што-год аб грахох успаміналася,

 

Але ахвярамі штогод робіцца напамін пра грахі;

бо-ж немагчыма, каб сама кроў валоў і казлоў ахв. магла змываць грахі.

 

бо немагчыма, каб кроў цялят і казлоў зьнішчала грахі.

Таму прыходзячы на сьвет (Збавіцель) кажа: «Не хацеў дару й ахвяры, але цела прыспасобіў мне.

 

Таму Хрыстос, уваходзячы ў сьвет, кажа: «ахвяры і прынашэньня Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.

Целапаленні (й ахвяры) за грэх недаўспадобы табе.

 

Усеспаленьні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.

Тады я сказаў: Вось прыходжу (напісана аба мне ў звоі кнігі), споўніць, о Божа, волю тваю» (Пс. 39:7−9).

 

Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, выканаць волю Тваю, Божа»;

сказаўшы вышэй: «Не хацеў дару й ахвяры, цалапаленняў, ані ахвяр за грэх, ані тож не знайходзіў у іх упадобы» — а ёсьцьжа гэта ахвяры даваныя водле закону,

 

сказаўшы раней, што ні ахвяр, ні прынашэньняў, ні ўсеспаленьняў, ні ахвяры за грэх, — якія прыносяцца паводле закона, — Ты не захацеў і не ўпадабаў,

— потым азнаямляе: «Вось прыходжу споўніць волю тваю» — Касуе восьжа першае, каб паставіць другое.

 

потым дадаў: «вось, іду выканаць волю тваю, Божа». Адмяняе першае, каб пастанавіць другое.

Сілаю гэтае волі мы раз назаўсёды усьвячаны ахвяраю цела Езуса Хрыстуса.

 

Па гэтай вось волі асьвечаныя мы аднаразовым прынясеньнем Цела Ісуса Хрыста.

Бож, падчас як сьвятар кажны станавіцца штодня да службы аўтарнай складае абыдна тыя самыя ахвяры, якіе ня могуць грахі гладзіць,

 

І кожны сьвятар штодзень стаіць у служэньні і шмат разоў прыносіць адны і тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьнішчыць грахоў.

той-жа злажыўшы адзіную за грахі, асеў ужо назаўсёды праваруч Бога Айца,

 

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы далейшага, калі ворагі ягоные лягуць падножжам стопаў яго.

 

чакаючы потым, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены «падножжам ног Ягоных».

Бо пасьвячаючы іх адною ахвярай, дасканальнымі ўчыніў навекі.

 

Бо Ён адным прынашэньнем назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, хто асьвячаецца.

Сьцьвярджае нам гэта і Дух Святы, кажучы:

 

Пра гэта сьведчыць вам і Дух Сьвяты; бо сказана:

«Вось той запавет, які заключу з вамі пасьля гэных дзён, кажа Госпад: напоўню іхніе сэрцы маімі правамі, і выпішу іх на розумах іхніх.

 

«вось запавет, які завяшчаю ім пасьля тых дзён, кажа Гасподзь: увяду законы Мае ў сэрцы іхнія, і ў думках іхніх напішу іх,

І грахоў і беззаконня іхняга дакараць больш ня буду» (Ер. 31:33).

 

і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх не ўзгадаю больш».

А дзе ёсьць адпушчэнне грахоў, там няма ўжо ахвяры за грэх.

 

А дзе ёсьць дараваньне грахоў, там не патрэбнае прынашэньне за іх.

Маючы тады, браты, праз кроў Езуса запэўненае ўвойсьце да сьвятыні,

 

І вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвяцілішча праз Кроў Ісуса Хрыста, шляхам новым і жывым,

да якое запачаткаваў ён дарогу новую і жывую праз заслону, г.зн. праз цела сваё,

 

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыцца, праз плоць Сваю,

і так вялікага ўсесьвятара над Божым домам,

 

і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

прыступем (да яго із шчырым сэрцам, чыстым сумленнем, з поўнай верай ды абмытые на целе вадою чыстаю).

 

прыступайма са шчырым сэрцам, з поўнаю вераю, крапленьнем ачысьціўшы сэрцы ад пахібнага сумленьня, і абмыўшы цела вадою чыстаю,

Трывайма непахісна пры моцнай надзеі вызнаванай, (бо верны ёсьць той, каторы абяцаў)

 

будзем трымацца вызнаньня надзеі непахісна, бо верны Той, Хто абяцаў;

і уважайма адзін на другога, пабуджаючыся ўзаемна да любасьці ды добрых учынкаў.

 

будзем уважлівыя адно да аднаго, заахвочваючы ў любові і добрых учынках;

Не ўхіляймася ад супольных зыбранняў нашых, як гэта некаторые звыклі, але дадавайма сабе тымболей ахвоты, бо-ж збліжаецца дзень.

 

ня будзем пакідаць сходу свайго, як гэта ў некаторых у звычаі; а будзем намаўляць адно аднаго, і тым болей, чым выразьней бачыце набліжэньне дня таго.

Бо для размысна самахоць грэшачых, пазнаўшых і прызнаўшых праўду, ўжо няма ахвяры за грэх,

 

Бо, калі мы, атрымаўшы спазнаньне ісьціны, самахоць грэшым, дык не застаецца больш ахвяры за грахі,

але страхотнае чаканне суду, і потым ярасьць агню, што мае зжэрці супраціўнікаў.

 

а нейкае страшнае чаканьне суду і лютасьці вагню, гатовага зжэрці супраціўцаў.

Хто нарушае Права Майжэшава пры двух, ці трох сьветках ьез міласэрдзя караецца сьмерцю.

 

Калі чалавек, які адкінуў закон Майсееў, пры двух і трох сьведках, безь мілажалю караецца сьмерцью,

Наколькіж, думаеце, цяжэйшае кары варты будзе той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою асьвячаны ён, за абыдную ўважаў і Духа ласкі зьняважаў?

 

дык наколькі ж цяжэйшае, думаеце, кары варты будзе той, хто топча Сына Божага і не ўважае за сьвятыню Кроў запавета, якою асьвечаны, і Духа мілаты абражае?

Знаем таго, хто сказаў: «Маёй ёсьць помста, я адплачу». І яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ свой» (Паўт. Пр. 32:35−36).

 

Мы ведаем Таго, Хто сказаў: «у Мяне адпомста, Я аддам, кажа Гасподзь». І яшчэ: «Гасподзь будзе судзіць народ Свой».

Страшна папасьціся ў рукі Бога жывога.

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога!

Прыпомніце сабе даўнейшые дні, калі вы шчэ сьвежа прасьвечаные ператрывалі горкія мукі змагання,

 

Успомніце ранейшыя дні вашыя, калі вы, дасьведчаныя, вытрымалі вялікі подзьвіг пакутаў,

тады, як былі відовішчам зьняваг публічных вас самых, ці супольнікаў вашых.

 

то самі сярод глумленьня і зьдзекаў, служачы відовішчам іншым, то будучы супольнікамі тых, што гэта зазналі;

Бо цярпелі супольна з увязьненымі ды рабаванымі, прыймаючы гэта з пагоднай рэзыгнацыяй.

 

бо вы і маім кайданам спагадалі, і рабунак маёмасьці вашай прымалі з радасьцю, ведаючы, што ёсьць у вас на нябёсах маёмасьць лепшая і непрамінушчая.

Не пакідайце восьжа спадзевы вашай, якая мае вялікую заплату.

 

Дык не пакідайце спадзяваньня вашага, якое мае атрымаць вялікую аддзяку.

Толькі патрэбная вам цярплівасьць, каб выканаўшы волю Божу удастоіліся абецанага.

 

Цярплівасьць патрэбна вам, каб, выканаўшы волю Божую, атрымаць абяцанае;

«За хвіліну бо, за малую хвілінку, прыйдзе, каторы мае прыйсьці, а не забавіцца».

 

«яшчэ крыху, зусім крыху, і Той, Хто мае прыйсьці, прыйдзе і не забавіцца.

«І справядлівы мой зь веры жыць будзе. Але хто адступіць, ня будзе падабацца маей душы» (Габ. 2:3−4).

 

Праведны вераю жыць будзе; а калі хто завагаецца, ня хінецца да таго душа Мая».

Але мы ня з тых, што адступаюць сабе на пагібель, нашай дарогай ёсьць вера — для ратавання душы.

 

А мы ня з тых, што вагаюцца на пагібель, а стаім у веры на ратунак душы.